Ένα ατομικό κείμενο/πρόχειρη ανάλυση σχετικά με την κατάσταση σήμερα. και τις επερχόμενες εκλογές


Αν και αφορμή για την σύνταξη αυτού του κειμένου στάθηκαν οι επερχόμενες εκλογές , θα προσπαθήσω να παρουσιάσω κάποιους προβληματισμούς , αλλά και μια πρόχειρη (προς το παρόν τουλάχιστον) ανάλυση για μια σειρά ζητήματα που δεν περιορίζονται μόνο στις εκλογές ή σε τοπικά ζητήματα. Επιχειρώ να παρουσιάσω κάποιες θέσεις συμβάλλοντας στον προβληματισμό για την κατάσταση που βιώνουμε σήμερα , τον κοινωνικό ανταγωνισμό ,την κομμουνιστική αριστερά και λοιπές δυνάμεις. Αδιαμφισβήτητα θα μπορούσα να επεκταθώ μόνο σε ζητήματα που απασχολούν την τοπική αυτοδιοίκηση , τους τοπικούς αγώνες στην ευρύτερη περιοχή της Λακωνίας αλλά και την στάση μας στις εκλογές. Κάτι τέτοιο όμως δεν θα άφηνε μόνο αναπάντητα ερωτήματα , αλλά θα έδινε και μια λάθος εικόνα για το «τι θέλουμε να οικοδομήσουμε στο άμεσο μέλλον» , δεν θα έδινε μια πλήρη εικόνα για το πως πρέπει να σταθούμε στην τρέχουσα συγκυρία. Αυτός είναι και ο στόχος του κειμένου , να παρουσιάσει μια σειρά ατομικούς προβληματισμούς και να αποτελέσει αφορμή για συζήτηση.

Η εποχή που ζούμε σήμερα είναι χωρίς δεύτερη συζήτηση μια από τις πιο κρίσιμες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος είναι πλέον το κύριο θέμα στην καθημερινή ατζέντα όλων των πολιτικών δυνάμεων που δρουν οργανωμένα μέσα στην κοινωνία αλλά και των κυβερνήσεων της κυριαρχίας. Είναι πλέον πιο φανερό από ποτέ ότι ο καπιταλισμός δεν είναι και πρέπει να είναι το τέλος της ιστορίας. Παρακάτω θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε μερικά από τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της κρίσης , αλλά και της ιδεολογικής ηγεμονίας και συναίνεσης που επιχειρείται μέσα στην κοινωνία από την κυριαρχία.

Σήμερα μέσα από τα ΜΜΕ διεξάγεται μια πλατιά καμπάνια αποβλάκωσης της κοινωνίας, μια σύγχρονη τηλε-δικτατορία με την συμμετοχή μάλιστα όλων των πολιτικών σχηματισμών. Ειδικά όσο αναφορά τα μεγάλα κόμματα και αυτούς που ψήφισαν για παράδειγμα το μνημόνιο , δίνουν έναν καθημερινό αγώνα να πείσουν την κοινωνία να συστρατευτεί στην προοπτική της απόλυτης εξαθλίωσης της.

Ο κατακερματισμός βασικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει πως η κυριαρχία δεν δίνει άλλη περίοδο χάριτος στην κοινωνία.Η υψηλή φορολογία στην Ελλάδα για παράδειγμα γονατίζει τα φτωχά στρώματα , στόχος  δεν είναι όπως μας λένε το ξεπέρασμα της κρίσης, (άλλωστε πιο κράτος βγήκε από μια κρίση μόνο με φόρους?) , αλλά το μεγαλύτερο κέρδος των αφεντικών.

Είναι πλέον γεγονός ότι μια σειρά χώρες στη  Ευρωπαϊκή Ένωση , αλλά και συνολικά το εγχείρημα (Ε.Ε) περνάνε κρίση.

Στην Γερμανία σήμερα με την σφραγίδα της Μερκελ και των φιλελεύθερων πέρασε το χειρότερο πακέτο μέτρων από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και μετά. Άνοιξε ακόμα και η συζήτηση για την χρήση του στρατού στο εσωτερικό της χώρας σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης. Πιστεύω πως είναι εύκολο κάποιος να αντιληφθεί πια είναι αυτή η έκτακτη ανάγκη.

Στο επίπεδο της μεταναστευτικής πολιτικής στην Γερμανία η κυβέρνηση της Μέρκελ επέλεξε να συστρατευθεί με το πρόγραμμα του νεοναζιστικού NPD και κάνει πλέον αναφορά σε «ποιοτικούς» μετανάστες , δηλαδή μετανάστες με υψηλό μορφωτικό επίπεδο.

Στην Γαλλία η κυβέρνηση Σαρκοζί μας υπενθύμισε με τον χειρότερο τρόπο ότι η Ευρώπη είναι ρατσιστική και δεν ανέχεται μειονότητες. Η απέλαση των ρόμα είναι μόνο η αρχή της νέας μεταναστευτικής γραμμής μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που την ευθύνη της προώθησης της ανέλαβαν η Γερμανία και η Γαλλία. Στο επίπεδο της κοινωνικής πολιτικής η κυβέρνηση Σαρκοζί για ακόμα μια φορά δίνει το σήμα και στους υπόλοιπους με το νέο συνταξιοδοτικό σύστημα που ήρθε στην επιφάνεια.

Αν και ξέσπασε ένα μεγάλο κύμα απεργιακών κινητοποιήσεων που σάρωσε ολόκληρη την Γαλλία τις προηγούμενες εβδομάδες με αφορμή  το νέο συνταξιοδοτικό σύστημα που προωθεί η κυβέρνηση Σαρκοζί , για ακόμα μια φορά θα καταλήξει σε ήττα για το εργατικό κίνημα?. Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι οι κινητοποιήσεις πήραν χαρακτηριστικά εξέγερσης αφού στο πλευρό των εργαζομένων στάθηκαν , οι φοιτητές με καταλήψεις πανεπιστημίων , συμμετοχή και συγκρούσεις στον δρόμο. Ο Σαρκοζί με δηλώσεις του είπε πως δεν κάνει ούτε ένα βήμα πίσω και η κυβέρνηση του θα περάσει την μεταρρύθμιση για το συνταξιοδοτικό.

Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων αν και αρχικά η μαζικότητα τους ξεπερνούσε κάθε προσδοκία , σταδιακά άρχισαν να χάνουν την δυναμική τους. Αυτό για ακόμα μια φορά μας βάζει ερωτήματα για τον ρόλο των συνδικάτων , του συνδικαλισμού άλλα και συνολικά του εργατικού κινήματος. Μπορεί σήμερα το εργατικό κίνημα να ανασυσταθεί μέσα από τα συνδικάτα και τις παραδοσιακές μορφές οργάνωσης του; Πιο είναι το νέο πεδίο κοινωνικών συμμαχιών που πρέπει να οικοδομηθεί;

Πιστεύω πως όλα αυτά τα ερωτήματα είναι επίκαιρα και στην Ελλάδα , ειδικά σήμερα που βιώνουμε την έλλειψη κάθε αντιπολίτευσης στα νέα μέτρα της κυριαρχίας. Η ιστορική χρεωκοπία της παραδοσιακής αριστεράς και των οπαδών του νεο-κενσυανισμού μας υπενθυμίζει πως ο εργατισμός και οι ρεφορμιστικές διεκδικήσεις είναι μια πολιτική καταστροφική.

  • Και η συζήτηση για την οικονομική κρίση….

Είναι αλήθεια ότι ακόμα και στον ακαδημαϊκό κόσμο αυτή η συζήτηση έχει δύο τάσεις. Η μία από αυτές τις τάσεις(που εκφράζεται και μέσα στην λεγόμενη αριστερά) υποστηρίζει ότι η κρίση του καπιταλισμού είναι πλασματική δηλαδή ότι κάποιοι βρίσκουν την ευκαιρία να αυξήσουν τα κέρδη τους , να περάσουν μέτρα που κανείς δεν τόλμησε στο παρελθόν (όπως πχ το ασφαλιστικό , νέοι φόροι) , τον συνολικό κατακερματισμό των δικαιωμάτων των εργαζομένων και την αναδιαπραγμάτευση του κόστους της εργατικής δύναμης προς όφελος του κεφαλαίου.Τα συμπεράσματα αυτής της άποψης περιορίζονται σε ένα διεκδικητικό πλαίσιο τάχα προστασίας των εργατικών δικαιωμάτων.Υποστηρίζουν ότι με μαζικούς αγώνες και άμεση δράση των εργαζομένων μπορούν να ανακόψουν τον κατήφορο που έχει πάρει ο καπιταλισμός και να ανοίξει ένας δρόμος καπιταλιστικής ευημερίας και ανάπτυξης.

Η δεύτερη προσπαθεί ίσως όχι τόσο πετυχημένα (για λόγους που πρέπει να συζητηθούν εκτεταμένα) να παρουσιάσει τους πραγματικούς λόγους της καπιταλιστικής κρίσης ως μια κρίση του συστήματος ,δομικού χαρακτήρα, σε επίπεδο δηλαδή οικονομικό όσο και σε επίπεδο αξιών. Υποστηρίζει ότι μόνο η αυτόνομη ακηδεμόνευτη δράση της κοινωνίας μπορεί να αποτελεί εναλλακτική λύση απέναντι στην κρίση. Η οικοδόμηση μια ενιαίας επαναστατικής στρατηγικής , το άνοιγμα του δρόμου προς τον σοσιαλισμό με ένα ελευθεριακό περιεχόμενο , που δεν μπορεί παρά να είναι οι μόνοι κύριοι άξονες της δράσης μας σήμερα.

  • Και η αριστερά;

Κάπου στην πρώτη τάση τριγυρίζει και μια παλιά ιδεολογία γνώριμη στην ανθρωπότητα με τον πιο τραγικό τρόπο , αυτής του λενινισμού/σταλινισμού. Μια ιδεολογία όπου σήμερα μεταλλαγμένη από στυλοβάτης σε στρατιωτικά/διδακτορικά κρατικό-καπιταλιστικά καθεστώτα τύπου ΕΣΣΔ και Βόρειας Κορέας , σε μια δύναμη με ξεκάθαρη καπιταλιστική εθνικιστική ιδεολογία.


Στην πραγματικότητα σήμερα απλά έχει πάρει χωρίς αναστολές αυτήν την μορφή  μέσα στην αγωνία της να επιβιώσει. Η ουσία είναι ότι ιστορικά ο λενινισμός δεν ήταν ποτέ κάτι διαφορετικό από αυτό. Δεν θα ήταν άσχημο να ξαναπιάσουμε το νήμα των ιστορικών γεγονότων  από εκεί που ξεκινάει η εποχή της ίδιας της οκτωβριανής επανάστασης και η εγκαθίδρυση της δικτατορίας του κόμματος του Λένιν , η καταστολή των εργατικών συμβουλίων. Σε καμία περίπτωση δεν είναι επίσης άσκοπο να ξαναδούμε τις διαφωνίες της κομμουνιστικής αριστεράς με τους Λενινινιστές(με κύριους εκπροσώπους τους Γερμανούς και Ολλανδούς κομμουνιστές).

Αλλά ξαναεπιστρέφοντας στο σήμερα , πρέπει να δούμε ποιοι είναι οι κύριοι άξονες αυτής της πολιτικής στην τρέχουσα συγκυρία.Οι κύριες πολιτικές που ακολουθεί το ΚΚΕ (ως ένα κλασικό παράδειγμα σταλινικού καπιταλιστικού αναχώματος)  είναι φανερό ακόμα και σε κάποιον που δεν έχει ασχοληθεί ποτέ του με το κόμμα του λαού , ότι η πολιτική του δεν αφορά την κοινωνία , αλλά την επιβίωση του στο πολιτικό σκηνικό από την μία , και από την άλλη η διατύπωση μιας πολιτικής γραμμής ακίνδυνης για την κυριαρχία. Ποιες είναι όμως πιο συγκεκριμένα οι θέσεις του; ας δούμε παρακάτω λοιπόν τους κύριους άξονες της πολιτικής του ΚΚΕ.

Η λαϊκή οικονομία/εξουσία και το αντιιμπεριαλιστικό/αντιμονοπωλιακό μέτωπο αποτελεί την κύρια πολιτική γραμμή του ΚΚΕ. Τι σημαίνουν όμως οι φράσεις  λαός και λαϊκό μέτωπο στο λεξιλόγιο του νεο-σταλινισμού έχει αρκετό ενδιαφέρον , όπως τι είναι αντι-ιμπεριαλισμός ιστορικά και σήμερα. Λαϊκή οικονομία σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει σοσιαλιστική οικονομία. Σύμφωνα με κλασικές μαρξικές θέσεις , αλλά και άλλων τάσεων της  επαναστατικής παράδοσης , ήθελαν τον αγώνα της εργατικής τάξης αυτόνομο , αγώνα για την συντριβή του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής , για το άνοιγμα του δρόμου προς τον σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό σε πανανθρώπινη κλίμακα. Η επανάσταση θα ήταν παγκόσμια ή τίποτα , η κοινωνία θα πάλευε για σοσιαλισμό ή θα όδευε προς την βαρβαρότητα.

Σίγουρα σήμερα πρέπει να ξαναδούμε αυτές τις ιστορικές θέσεις του επαναστατικού κινήματος , όπως βέβαια και τα νέα δεδομένα από την φάση που διανύουμε.Σε καμία περίπτωση όμως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει κάποιες φορές να ανατρέχουμε στην ιστορία και την εμπειρία του παλιού κινήματος.

Σε αντίθεση με την επαναστατική πολιτική το ΚΚΕ σήμερα προτάσσει την συμμαχία του Λαού , δηλαδή τη συμμαχία των εργαζομένων,των μικρομεσαίων στρωμάτων και από ότι θολά φαίνεται του μικρού εξαρτημένου από τον ιμπεριαλισμό κεφαλαίο. Αυτός άλλωστε είναι ο λαός , και η λαϊκή οικονομία. Όπως κάποιος μπορεί να καταλάβει αυτή η πολιτική δεν έχει καμία σχέση με τον σοσιαλισμό. Θα μπορούσαμε όμως να σταθούμε μόνο εκεί και να χαρακτηρίσουμε το ΚΚΕ απλά ως μια δύναμη ρεφορμιστική. Το κομμάτι όμως των θέσεων , για τον αντιϊμπεριαλισμό κάνουν τα πράγματα πιο σύνθετα.Στην πραγματικότητα ο αντιϊμπεριαλισμός δεν έχει μεγάλη απόσταση από την εθνικοσοσιαλιστική παράδοση και ιδεολογία , αυτήν την ιδεολογία δηλαδή που γέννησε τον ναζισμό.

Άλλωστε ο ίδιος ο σταλινισμός αρχικά ήταν σύμμαχος του ναζισμού παρέχοντας στρατιωτικό εξοπλισμό και εφόδια στα πρώτα βήματα των Ναζί. Το κόμμα στην Ρωσία μέσω της εφημερίδας του , χαρακτήριζε αρχικά τον ναζισμό ως μια δύναμη προοδευτική.Ο αντιϊμπεριαλισμός είναι μια κλασική θέση της λενινιστικής «αριστεράς».

Ο αντιϊμπεριαλισμός πάντα πρότασσε την εθνική ανεξαρτησία και πατριωτισμό  απέναντι στις «μεγάλες δυνάμεις» αγνοώντας , υποτιμώντας την διεθνιστική επαναστατική αλληλεγγύη. Από την συνθήκη της Βάρκιζας μέχρι και σήμερα το ΚΚΕ σήμερα θέλει την Ελλάδα να είναι μια εξαρτημένη χώρα. Η πρόταση για έξοδο από την Ε.Ε και ο αγώνας ενάντια στα μονοπώλια , ο ρατσιστικός αντιαμερικανισμός και αντισημιτισμός(που εκφράζεται κυρίως με το μίσος απέναντι στο Ισραήλ)  είναι στην πρώτη γραμμή της πολιτικής του ατζέντας.Έτσι λοιπόν σήμερα απέναντι στις πολυεθνικές εταιρίες και τις μεγάλες τράπεζες , «τα νέα μέτρα» (που φυσικά έρχονται από το εξωτερικό) πρέπει να αντιτάξουμε την εθνική ανάπτυξη , μια οικονομία του Λαού κλπ. Θα μπορούσα να επεκταθώ παραπάνω στο θέμα του αντιϊμπεριαλισμού αλλά για λόγου οικονομίας του κειμένου δεν θα το κάνω τώρα (ίσως αργότερα σε ένα κείμενο αποκλειστικά για αυτό το θέμα).

  • και οι άλλοι τι;

Ότι ισχύει για το ΚΚΕ , ισχύει σχεδόν και για το σύνολο της υπόλοιπης αριστεράς (εξωκοινοβουλευτικής και μη) με μικρές παραλλαγές. Η κρίση του συστήματος έφερε στην επιφάνεια μια σειρά νέα πολιτικά μορφώματα όπως αυτό του ΣΥΡΙΖΑ και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Σχήματα όμως που δεν αποτελούν κάτι νέο στο πολιτικό σκηνικό. Στην περίπτωση για παράδειγμα του ΝΑΡ , του ΣΕΚ και των υπόλοιπων γκρουπούσκουλων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς (που συσπειρώνονται γύρω από το ΑΝΤΑΡΣΥΑ) τα πράγματα είναι λίγο πολύ μια ξαναζεσταμένη σούπα. Η πίεση της συγκυρίας , η εξέγερση του Δεκέμβρη και αδιαμφισβήτητα η μερική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ ξεσκέπασε τον ψευτό-αριστερό ριζοσπαστισμό της εξωκοινωβευτικής αριστεράς σπρώχνοντας την σε ακόμα πιο δεξιές θέσεις . Ο θολός αντικαπιταλισμός δεν απέχει σε καμία των περιπτώσεων από τον πατριωτικό αντιϊμπεριαλισμό του ΚΚΕ. Ο αντικαπιταλισμός του ΑΝΤΑΡΣΥΑ περιορίζεται στην καταγγελία του ΔΝΤ και του μνημονίου , χωρίς καμία πολιτική στρατηγική για τον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Πως άλλωστε θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο; Η υπόθεση του κομμουνισμού δεν μπορεί να είναι υπόθεση κανενός κόμματος.

Όσο αναφορά το ΣΥΡΙΖΑ νομίζω πως δεν έχουμε να πούμε πολλά. Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ , όπως και αυτές του ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελούν την διατύπωση ενός ουτοπικού νεοκενσυανού μοντέλου ανάπτυξης.Όμως ο καπιταλισμός δεν γυρίζει πίσω , κάτι τέτοιο κάνει τις εργατικές διεκδικήσεις να φαίνονται μια ανούσια ιστορία. Πέρα από την ιστορική χρεοκοπία της «ιδεολογίας» και οι δύο σχηματισμοί είναι καταδικασμένοι να διαλυθούν μέσα στις ίδιες τις αντιφάσεις που εκπροσωπούν οι  συνιστώσες τους. Η κρίση στο ΣΥΡΙΖΑ , το ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στην υπόλοιπη αριστερά δεν είναι παρά η ίδια η κρίση του συστήματος που παρασέρνει μαζί του όλα τα παραδοσιακά αναχώματα.

Ακόμα και στην περίπτωση των αναρχικών και άλλων αυτόνομων τάσεων η κατάσταση δεν απέχει πάρα πολύ. Οι «δημοκρατικές» τους διεκδικήσεις πίσω από την ταμπέλα της αλληλεγγύης και του εξεγερσιακού λόγου δεν μπορούν να ανοίξουν ένα δρόμο προς μια νέα επαναστατική στρατηγική. Ο Δεκέμβρης 2008 αποτέλεσε ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα για την πολιτική στάση όλων αυτών των δυνάμεων. Στην ουσία η βία χωρίς στρατηγική προοπτική παραμένει βία στο επίπεδο του θεάμματος προς κατανάλωση. Η έλλειψη στρατηγικής του αντεξουσιαστικού χώρου έστρεψε κάποιο κομμάτι του στην πρακτική της ατομικής τρομοκρατίας, κάτι που ιστορικά αποτελεί πάγια ταχτική του παραδοσιακού αναρχισμού. Η αλληλεγγύη των αναρχικών στην πολιτική της εθνικιστικής κατά τα άλλα Ε.Ο? 17Ν πραγματικά ήταν τρομακτική. Οι μεταγενέστερες αναρχικές οργανώσεις ατομικής βίας και οι δράσεις τους ενάντια σε στόχους όπως η αμερικάνικη πρεσβεία επίσης γεννάει απορίες για το πολιτικό περιεχόμενο αυτών των ομάδων αν υπάρχει κάποιο. Στις προκηρύξεις τους διαβάσαμε αντιαμερικανικές , αντισημιτικές θέσεις.Εκτός των άλλων ένας ιδιότυπος ολοκληρωτισμός δεν μπορεί παρά να βγαίνει στο προσκήνιο με την ιδέα της ένοπλης πρωτοπορίας που θα μας δώσει το σήμα για την επανάσταση, μόνο που κατά τα άλλα ακροδεξιοί αντεξουσιαστές ξέχασαν ότι οι επαναστάσεις δεν έγιναν από ζορό της ιστορίας , αντίθετα αντλούσαν τα καύσιμά τους από την κοινωνία.

Η μάσκα του αντεξουσιαστή ακόμα περισσότερο πέφτει με μια σειρά άλλα γεγονότα που δεν θα μπορούσα να παραλείψω. Οι επιθέσεις ενάντια σε συναγωγές από λεγόμενους αναρχικούς στην Ελλάδα , εικόνες που έκαναν και το γύρο του κόσμου μου γεννάει αισθήματα οργής και θλίψης . Η συνειδητή έλλειψη έστω και μιας ανακοίνωσης όταν έγινε από νεοναζί ο εμπρησμός ενάντια στην συναγωγή των Χανίων , ή η βεβήλωση των νεκροταφείων στα Γιάννενα και στην Θεσσαλονίκη μας υπενθυμίζει ότι ο αγώνας ενάντια στον αντισημιτισμό παραμένει όχι μόνο επίκαιρος αλλά και ουσιαστικός. Μας υπενθυμίζει ότι δεν έχουμε μόνο να αντιμετωπίσουμε την ακροδεξιά αλλά και την λεγόμενη ακροαριστερά

Περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε νέες κοινωνικές συμμαχίες , την ανασύσταση του επαναστατικού κινήματος μακρυά από την μιζέρια και τα αδιέξοδα της αριστεράς.

Είναι πλέον γεγονός ότι σε ολόκληρη της Ευρώπη υπάρχουν προϋποθέσεις μιας νέας κοινωνικής αντιπολίτευσης από τα κάτω. Αν και οι πρόσφατες κινητοποιήσεις παράδειγμα στην Γαλλία κατέληξαν σε ήττα δεν μπορούμε παρά να τις εκλάβουμε ως ένα θετικό μήνυμα. Σήμερα έχει ανοίξει ο δρόμος για μια νέα φάση αναμέτρησης του ανταγωνιστικού κινήματος με τον καπιταλισμό και μάλιστα σε παγκόσμια κλίμακα.Σήμερα έχει ανοίξει ο δρόμος για την επανεμφάνιση μια νέας ενιαίας επαναστατικής στρατηγικής.

Νέες κοινωνικές συμμαχίες θα έρθουν στην επιφάνεια από το πράσινο κίνημα μέχρι το κίνημα των επισφαλών εργαζομένων.

Μια νέα ενιαία επαναστατική στρατηγική και επανεμφάνιση του κομμουνισμού

  • Ενιαία γιατί..

Παλεύουμε στη συσπείρωση των διάφορων κινημάτων ρήξης και αντίστασης. Από το πράσινο κίνημα , το αντιφασιστικό κίνημα , το κίνημα ενάντια στην ομοφοβία μέχρι το κίνημα του πρεκαριάτου και των μεταναστών.

Πράσινο κίνημα

Μιλάμε για όσους σήμερα παλεύουν να αναδείξουν το πρόβλημα της οικολογικής καταστροφής στον πλανήτη από την κυριαρχία. Έχουμε μια πλούσια εμπειρία όλο το προηγούμενο διάστημα οικολογικών τοπικών αντιστάσεων σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ενάντια στην εθνική συγκρότηση του κεφαλαίου και την επανεμφάνιση του φασισμού.

Η σταδιακή επανεμφάνιση του έθνους-κράτους στις επιλογές της κυριαρχίας έφερε και την ακροδεξιά στο προσκήνιο όπως είναι φυσιολογικό σε εποχές «κρίσης». Η επανεμφάνιση της ακροδεξιάς απαιτεί νέους αντιφασιστικούς αγώνες και δράση. Ένας αντιφασιστικός αγώνας όμως που δεν θα περιορίζεται ούτε στον συμμοριτοπόλεμο άλλα ούτε σε καταγγελίες γενικά και αόριστα. Θα έχει προϋπόθεση πρώτα από όλα την επίθεση στο «Έθνος» , την εθνικιστική ιδεολογία του κράτους , την επίθεση στην εθνική συγκρότηση του κεφαλαίου.

Σε κάθε χώρα να φτάσει το μήνυμα της διεθνικής συγκρότησης του επαναστατικού κινήματος και η προτεραιότητα του κινήματος σε κάθε χώρα να παλέψει ενάντια στην δική τους εθνική συγκρότηση.

Πρεκαριάτο και μετανάστες.

Σήμερα το πρεκαριάτο και οι μετανάστες είναι της γης οι κολασμένοι. Είναι αυτοί που πραγματικά ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης μέσα στις κοινωνίες ελέγχου. Ο κοινός αγώνας επισφαλών εργαζομένων  και μεταναστών είναι κρίσιμη. Ένας αγώνας που δεν θα περιορίζετε μόνο στην αλληλεγγύη , αλλά θα βάζει στόχο την γενική πολιτική απεργία ,το σαμποτάζ στην παραγωγική διαδικασία και την δήμευση του πλούτου από τα χέρια των  καπιταλιστών. Η δημιουργία κοινών επιτροπών βάσης μπορεί να δώσει άλλη πνοή στο κίνημα. Επιτροπές βάσης έξω από τα συνδικάτα και τις ελεγχόμενες απεργίες.Να υποδεχτούν με κλοτσιές συνδικαλιστές και «συνειδητοποιημένους εκπροσώπους» της εργατικής τάξης και του «λαού».

-για την Άμεση δημοκρατία

Να παλέψουμε για την ήττα των διαφόρων συστημικών δυνάμεων μέσα στο κίνημα , να παλέψουμε για την οικοδόμηση ανοιχτών αμεσοδημοκρατικών δομών του κινήματος σε κάθε γειτονιά , πόλη στον ελλαδικό χώρο και την Ευρώπη.

– Αλληλεγγύη και συντονισμός

Με τα κινήματα στην Ευρώπη και τον κόσμο που έχουν ξεκάθαρο επαναστατικό προσανατολισμό.

– Δράση για τον σοσιαλισμό/κομμουνισμό και την παγκόσμια επανάσταση

Η δράση μας δεν πρέπει να περιοριστεί για ακόμα μια φορά σε αμυντικές διεκδικήσεις , ούτε μόνο σε εργατικό έλεγχο. Αντίθετα η «επανάσταση» που πρέπει να φέρουμε στο προσκήνιο πρέπει να είναι μια καθολική πρόταση. Δεν παλεύουμε να αλλάξουμε τον πολιτισμό , αλλά να τον καταστρέψουμε όπως θα έγραφε και ο Αντόρνο.

*Σίγουρα χρειάζεται ένα αναλυτικό κείμενο στο μέλλον για το περιεχόμενο του σοσιαλισμού που θέλουμε να φέρουμε στην επιφάνεια μιας και ο λενινισμός σταλινισμός έχει βλάψει ελπίζουμε όχι ανεπανόρθωτα την υπόθεση.

σαν επίλογος

Όπως έγραψα και αρχικά , αφορμή για αυτήν την πρόχειρη ανάλυση στάθηκαν οι τοπικές εκλογές. Ήθελα να εξηγήσω την στάση μας και σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση αλλά με έναν ίσως πιο αναλυτικό τρόπο ξεπερνώντας τα στενά τοπικά προβλήματα. Καλώ κάθε συνειδητό άνθρωπο να μαυρίσει και τους 3 υποψήφιους στον νεοσύστατο δήμο Ευρώτα(που στηρίζονται η μία υποψήφια από το ΚΚΕ και οι άλλοι δύο από την ΝΔ). Ανεπίσημα ίσως ο ένας (Γρυπιώτης) και από την ακροδεξιά. Απάντηση στις εκλογές πρέπει να είναι η συνέχεια της δράσης μας σε κάθε γειτονία του Δήμου και το ξεσκέπασμα των πολιτικών που θα εφαρμόσουν. Σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση και στον δήμο και στην περιφέρεια καλούμε για αποχή, ούτε καν άκυρο. Συνολικό σαμποτάζ της εκλογικής διαδικασίας. Να δώσουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα στα φερέφωνα της κυριαρχίας.

ατομικό κείμενο συμβολής στον Διάλογο Οκτώβριος 2010 by C.O

το κείμενο δεν αντιπροσωπεύει απαραίτητα τις απόψεις όλων όσων γράφουν σε αυτό το μπλογκ κατά καιρούς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s