Ο αντισημιτισμός της Μητρόπολης Σπάρτης και η σχέση της με τους Νεοναζί


 

Κείμενο που δημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική έκδοση shades

του Λ.

Για τη Μητρόπολη Σπάρτης εκκρεμούν δυο τουλάχιστον ερωτήματα. Το πρώτο είναι η σχέση του δεσπότη με τη Χ.Α. Η υπόθεση είναι αρκετά γνωστή και ξεκινάει με το προβλημένο και σε τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων βίντεο της δικογραφίας της ναζιστικής οργάνωσης, στο οποίο ο φυρερίσκος κομπάζει ότι ο μητροπολίτης έστειλε γέρους κάποιου γηροκομείου του να ψηφίσουν Χ.Α. Ο δεσπότης διέψευσε δηλώνοντας πως το Γηροκομείο της Σπάρτης δεν ανήκει στη Μητρόπολη, αλλά ο Μιχαλολιάκος δεν είχε ονομάσει το συγκεκριμένο Γηροκομείο, υπάρχουν άλλα τέτοια ιδρύματα στην περιοχή και στην ευθύνη της Επισκοπής. Ταυτόχρονα όχι μόνο δεν κατήγγειλε τον «συκοφάντη» του, όχι μόνο δεν αποδοκίμασε το κόμμα του, όχι μόνο δεν του ζήτησε να ανακαλέσει, αλλά ιερείς του ευλόγησαν μετά από αυτά δυο εκδηλώσεις (εγκαίνια γραφείων) της Χ.Α. στη Σπάρτη (25.11.2014) και προεκλογικά στη Σκάλα (12.9.2015), παραβλέποντας ανάμεσα στα άλλα όχι μόνο τον εγκληματικό χαρακτήρα και την υποδικία της συμμορίας, μέλη ή φίλοι της οποίας στη Λακωνία βαρύνονται με αρκετά επιπρόσθετα δημοσιοποιημένα τοπικά κακουργήματα, όχι μόνο τη «συκοφάντηση του μητροπολίτη, όχι μόνο τις αλλεπάλληλες καταδίκες μελών της οργάνωσης (πάνω από 20 παρά τη δικαστική και αστυνομική ολιγωρία) ακόμη και για φόνους, αλλά και τον απροκάλυπτα σατανιστικό χαρακτήρα της, όπως προκύπτει και από ντοκουμέντα της δικογραφίας και από παλιά της έντυπα και από καταγγελία του μητροπολίτη Πειραιά, πρώην φίλου της οργάνωσης. Την ίδια στιγμή ο δεσπότης απαγόρευσε την θρησκευτική κήδευση πιστού στις Κροκεές (6.10.2013) επειδή είχε τελέσει και πολιτικό γάμο. Ο μητροπολίτης είναι σαφέστατα έκθετος και μόνο που στέλνει ιερείς του να ευλογήσουν «τη σπορά των ηττημένων του 1945» (δήλωση φυρερίσκου).

Για τον ονειδισμό του υπόλογου Ιεράρχη που η επισκοπή του ευλογεί χιτλερικούς, θα παραθέσω ένα απόσπασμα από ένα άρθρο του ορθόδοξου μάρτυρα αγίου Αλέξανδρου Schmorell, φοιτητή της Ιατρικής, μέλους της περίφημης αντιστασιακής οργάνωσης του ‘Λευκού Ρόδου’. Οι χιτλερικοί αποκεφάλισαν τα μέλη του ‘Ρόδου’ στις 13 Ιουλίου του 1943, δέκα μήνες μετά τη δολοφονία από τους Ναζί του ορθόδοξου μητροπολίτη Πράγας αγίου Γοράσδου, που είχε δώσει άσυλο στους εκτελεστές του αρχηγού των SS της Πράγας, ενός από τους αρχιτέκτονες του αντισημιτικού ολοκαυτώματος: «Κάθε λέξη από το στόμα του Χίτλερ είναι ένα ψέμα. Όταν μιλά για ειρήνη, εννοεί τον πόλεμο και όταν με βλάσφημο τρόπο χρησιμοποιεί το όνομα του Παντοδύναμου, εννοεί τη δύναμη του Κακού, τον πεπτωκότα Άγγελο, το Διάβολο. Το στόμα του είναι το βρωμερό στόμιο της Κολάσεως και η ισχύς του είναι εκ βάθρων καταραμένη. Είναι αλήθεια ότι πρέπει να αγωνιστούμε κατά του εθνικοσοσιαλιστικού τρομοκρατικού κράτους με μέσα ορθολογικά. Όμως, οποιοσδήποτε εξακολουθεί να αμφισβητεί την πραγματικότητα, δηλαδή την ύπαρξη δαιμονικών δυνάμεων, θα έχει αποτύχει σε μεγάλο βαθμό να αντιληφθεί τη μεταφυσική διάσταση αυτού του πολέμου. Πίσω από τα συγκεκριμένα ορατά περιστατικά, πίσω από όλες τις αντικειμενικές και λογικές διαπιστώσεις, βρίσκουμε το υπερφυσικό στοιχείο: Τον αγώνα ενάντια στο δαίμονα, ενάντια στους υπηρέτες του Αντίχριστου».

Το δεύτερο ερώτημα σχετίζεται με ένα απροκάλυπτα ψευδή αντισημιτικό ισχυρισμό, ρατσιστικής υφής (αναρωτιέμαι αν εμπίπτει σε προβλέψεις του αντιρατσιστικού νόμου), που προβάλλεται από την επίσημη ιστοσελίδα της Μητρόπολης, στην επίσημη αναφορά της στον όσιο Νίκωνα: «Στη Σπάρτη ο Όσιος ανέπτυξε αξιόλογη δράση, ενώ την απήλλαξε και από τη μάστιγα των Ισραηλιτών, που με την άσχημη διαγωγή τους επηρέαζαν τον πληθυσμό και αποτελούσαν εμπόδιο στην ηθικοπλαστική προσπάθεια που έκανε ο Νίκων».

Η Σπάρτη όμως, φέρεται να έχει επαφές με τους Ιουδαίους από παλιά, όπως προκύπτει από διάφορες πηγές, ενδεικτικά από το πρώτο βιβλίο των Μακαββαίων (12,5-6): Και τούτο το αντίγραφον των επιστολών ων έγραψεν Ιωνάθαν τοις Σπαρτιάταις. Ιωνάθαν Αρχιερεὺς και η γερουσία του έθνους και οι ιερείς και ο λοιπὸς δήμος των Ιουδαίων Σπαρτιάταις τοις αδελφοίς χαίρειν….». Επίσης μια επιστολή του Σπαρτιάτη βασιλιά Αρείου Α΄ (ή Αρέα, 309-267 π.Χ.) Το κείμενό της όπως μεταφέρεται στη γλώσσα των Εβδομήκοντα, πάλι από το «Μακκαβαίων Α΄»: «Άρειος βασιλεύς Σπαρτιατών ιερεί μεγάλω χαίρειν. Ευρέθη εν γραφή περί τε των Σπαρτιατών και Ιουδαίων ότι εισίν αδελφοί και ότι εισίν εκ γένους Αβραάμ. Και νυν αφ’ ου έγνωμεν ταύτα, καλώς ποιήσετε γράφοντες ημίν περί της ειρήνης υμών, και ημείς δε αντιγράφομεν υμίν τα κτήνη υμών και η ύπαρξις υμών ημίν εστί, και τα ημών υμίν εστί….».

Πέρα από αυτά, που άλλωστε λίγη έχουν σημασία όταν μιλάμε για τα δικαιώματα των ανθρώπων, που συνιστούν ύψιστη διαχρονική αξία, η ισραηλητική κοινότητα της Σπάρτης ήταν φιλειρηνική, εργατική και έντιμη, όπως υπήρξε και οπουδήποτε αλλού στην άδικη μακρόχρονη υπερορία της έχοντας μάλιστα να αντιμετωπίσει διωγμούς, πογκρόμς, μυθοπλασίες («Πρωτόκολλα» κλπ) συκοφαντίες («του αίματος» κλπ) που καθόλου δεν τιμούν το λεγόμενο «χριστιανικό» κόσμο. Ειδικά στη Λακωνία τους Εβραίους προσπάθησε να προστατεύσει και ο τοπικός άρχοντας Ιωάννης Άρατος του οποίου η απόπειρα να επαναφέρει στην πόλη Ιουδαίο τεχνίτη, του κόστισε το θάνατο. Το να δικαιολογεί η Μητρόπολη τον προφανώς άδικο διωγμό ακόμη και γυναικόπαιδων από τις εστίες τους με μοναδική κατηγορία τη συλλογική ενοχή τους ως Εβραίων, συνιστά χυδαίο αντισημιτισμό, δείχνει έλλειψη αυτοκριτικής, συναίσθησης και μετάνοιας της σημερινής τοπικής Μητρόπολης για το ‘προπατορικό’ της αυτό αμάρτημα.

Πριν την έλευση του Αρμένη καλόγερου η Σπάρτη ήταν μια σχεδόν κοσμοπολίτικη πόλη, με τις βιοτεχνίες της και με το εμπόριό της, με τους αριστοκρατικούς της οίκους που είχαν οικονομικό πάρε δώσε με τη Βενετία, με την ανθηρή παρουσία Ενετών και Ιουδαίων στο οικονομικό γίγνεσθαι όπως επισημαίνει ο William Miller. (“Iστορία της Φραγκοκρτίας….», μτφρ. Σπ. Λάμπρου) Το κλείσιμο των σφαγίων της πόλης τα οποία ελέγχονταν από τους Εβραίους και η εκδίωξή τους από την πόλη με τον εκβιασμό του Νίκωνα πως αν τάχα οι Σπαρτιάτες δεν έδιωχναν αυτούς που τολμούσαν να σφάζουν τα ζώα κυριακάτικα , δεν θα κόπαζε η επιδημία (που ήταν τάχα θεϊκή οργή), ήταν τεράστιο πλήγμα για την οικονομική ζωή της πόλης της οποίας οι Ιουδαίοι ήταν ζωντανό στοιχείο. Ο συναξαριστής του μιλάει συκοφαντικά και μισαλλόδοξα για τα ήθη («βδελυρά»!) και για τα της θρησκείας («μιάσματα») των Εβραίων, σε ένα κείμενο μίσους που δεν αντέχει όπως και όλα τα σχετικά φληναφήματα της Μητρόπολης, στο λογικό, στον ηθικό και στον ιστορικό έλεγχο: «εί γε και αυτοί το προσοικούν αυτοίς Ιουδαϊκόν φύλον έξω της αυτών πόλεως απελάσειαν, ίνα μη κατά χρόνον είη αυτούς τοις βδελυροίς ήθεσι και μιάσμασι της ιδίας θρησκείας». Μπορούμε να υποθέσουμε πως ο Όσιος, όπως ακριβώς και ο αντισημίτης Κοσμάς Αιτωλός, εκπροσωπούσε οικονομικά συμφέροντα χριστιανών που έβλεπαν τις Κυριακές να έχουν διαφυγόντα κέρδη. Κέρδη έχανε και το κράτος από την εκτόπιση των Εβραίων, και μόνο από τις απώλειες φόρων, αλλά αυτά ήταν ψιλά γράμματα για τους φανατικούς αυτοκράτορες που βούλιαζαν την αυτοκρατορία σε πολέμους και καταχρήσεις. Για τις οικονομικές επιπτώσεις αυτού του διωγμού, ο Νίκων συνάντησε αντιδράσεις από όσους θίγονταν οικονομικά, χωρίς βέβαια να μπορεί κανείς να αποκλείσει και διαμαρτυρίες Σπαρτιατών χριστιανών ή παγανιστών που διατηρούσαν κάποια ανθρωπιά και δεν μπορούσαν να ανεχθούν το ξεσπίτωμα των γειτόνων και φίλων τους από κάποιο παρείσακτο καλόγερο. Οι Ν.Βέης (περ.Νουμάς 3, 1905, «Οι Εβραίοι της Λακεδαίμονος…») και ο Ανδ.Ανδρεάδης («Οι Εβραίοι εν τώ Βυζαντινώ κράτει»-Επετ.Βυζ. Σπουδών 1929), ομολογούν πως οι Εβραίοι είχαν το εμπόριο στα χέρια τους (Bλ. Σχετικά και: 1. Florin Curta: «The Edinburgh History of the Greeks, c. 500 to 1050 The Early Middle Ages», Oxford University Press USA-2011. 2. Elli Kohen: «The Early Middle Ages History of the Byzantine Jews: A Microcosmos in the Thousand Year Empire »- University Press of America, 2007. 3. Joshua Holo: «Byzantine Jewry in the Mediterranean Economy»- Cambridge University Press, 2009). Δεν είναι τυχαίο πως διαρκώς πίσω από τους διωγμούς των Εβραίων στην Ισπανία, στη χιτλερική Γερμανία, στην Οδησσό και σε όλη τη Ρωσία, στη Ρουμανία, στη Σπάρτη, στο Βραχώρι, στη Ζάκυνθο, στην Κέρκυρα, στη Θεσσαλονίκη κλπ κρύβεται πάντα το οικονομικό κίνητρο, κρυμμένο πίσω από φυλετικά ή θρησκευτικά ιδεολογήματα και από βδελυρές συκοφαντίες.

Δυστυχώς αυτοί που κατ’εξοχήν όφειλαν να έχουν ελέγξει το μητροπολίτη, δηλαδή τα δυο κοινοβουλευτικά κόμματα της ευρύτερης Αριστεράς, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ όχι μόνο ολιγωρούν αλλά η καταγόμενη από τη Λακωνία κα Λιάνα Κανέλλη υποκλίνεται και του φιλάει το χέρι στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου (28.3.2015), ενώ ο επίσης ευσεβής τοπικός βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αραχωβίτης εκτός της αξιοσημείωτης τοπικής θρησκευτικής του δραστηριότητας είναι και μέλος της ελληνικής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπείας στη «Διακοινοβουλευτική Συνέλευση της Ορθοδοξίας». Νομίζω πως όποιος τίμιος άνθρωπος ελπίζει κάτι καλό από εκεί, απλά ματαιοπονεί.

One thought on “Ο αντισημιτισμός της Μητρόπολης Σπάρτης και η σχέση της με τους Νεοναζί

  1. Παράθεμα: Απολογισμός της χρονιάς που πέρασε. Τα σημαντικότερα γεγονότα στην Λακωνία | αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στην λήθη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s