«Αγροτικές κινητοποιήσεις 2016, όταν ο θύτης παριστάνει το θύμα»


 

Πριν ξεκινήσουμε αυτό εδώ το άρθρο με κεντρικό θέμα τις πρόσφατες αγροτικές κινητοποιήσεις θα πρέπει ίσως να είμαστε ειλικρινής με τους υποψήφιους αναγνώστες του. Με αυτό εδώ το

Με φόντο το γαλανόλευκο. Προς το μπλόκο της Κορίνθου

κείμενο δεν επιθυμούμε να απευθυνθούμε σε όσους/ες βρήκαν στα αγροτικά μπλόκα μια επιβεβαίωση των πολιτικών τους θέσεων. Δεν απευθυνόμαστε επίσης σε όλους αυτούς που στις 4 Φλεβάρη 2016 κατέβηκαν με ελληνικές σημαίες να ανεμίζουν στα τρακτέρ τους, στους δρόμους της Σπάρτης μοιράζοντας προκηρύξεις για την ανωτερότητα του ελληνικού έθνους, την κατοχή της χώρας από τους Γερμανούς ή σπέρνοντας για ακόμα μια φορά το καταστροφικό δίλημμα «μνημόνιο – αντιμνημόνιο». Τέλος, δεν απευθυνόμαστε στους μεγαλοτσιφλικάδες της περιοχής που τα χωράφια τους είναι βαμμένα με το αίμα των Πακιστανών εργατών γης και άλλων μεταναστών τα τελευταία 25 χρόνια. Αντίθετα επιθυμούμε αυτό το κείμενο να βρει τους αναγνώστες του, ανάμεσα σε όσους/ες σήμερα προβληματίζονται για την κατάσταση που επικρατεί μέσα στην ελληνική κοινωνία γενικότερα και στο εργατικό, αντιφασιστικό κίνημα, στις διαφορετικές του τάσεις και προσεγγίσεις ειδικότερα.

Τις τελευταίες εβδομάδες ζούμε κάτι όχι ιδιαίτερα παράδοξο. Το περιμέναμε να συμβεί. Ένα απεργιακό κύμα σαρώνει την χώρα. Εργάτες των πόλεων και αγρότες της επαρχίας βρέθηκαν σε απεργίες και μπλόκα αντίστοιχα, μαζί με τους εργοδότες τους, σε ένα διαταξικό μέτωπο. Αφορμή αυτού του νέου κύματος είναι τα νέα μέτρα που περνάει η κυβέρνηση για το ασφαλιστικό. Για ακόμα μια φορά η ίδια η πραγματικότητα ξεσκέπασε την αδυναμία της αριστεράς ως προς τον προγραμματικό της λόγο και έθεσε ξανά το ερώτημα με ποιους και για τι;. Το πρόβλημα της ίδιας της στρατηγικής της.

Ο αστικός μύθος της πρώτης φοράς «αριστερά»… Ένας χρόνος αριστερά με την ακροδεξιά στην κυβέρνηση aka QUER FRONT¹

Πέρασε ήδη ένας χρόνος από τον Γενάρη του 2015, όταν όλοι, με ελάχιστες εξαιρέσεις, γιόρτασαν το  «πρώτη φορά αριστερά». Από πρώην μέλη του ΚΚΕ και του ΠΑΣΟΚ που μεταπήδησαν στον ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι τους αναρχικούς, κ’ κάποιους αντίφα (κατά τα άλλα «ανθέλληνες»). Με άλλα λόγια από την δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά επικράτησε απόλυτη σύγχυση. Στην Ελλάδα και την Ευρώπη, και όπου υπάρχουν Έλληνες αριστεροί και οι Ευρωπαίοι πολιτικοί τους σύμμαχοι, έσπερναν τις αυταπάτες ότι τώρα με τον ΣΥΡΙΖΑ θα αλλάξουμε την Ευρώπη με μια νεο-κευνσιανή ατζέντα μεταρρυθμίσεων, θέτοντας τις βάσεις για μια νέα διαπραγμάτευση εναντίων της λιτότητας και επιστροφής του «κοινωνικού κράτους» πιέζοντας το κεφάλαιο και το κράτος. Από τον ΣΥΡΙΖΑ, την ΛΑΕ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μέχρι τις αστείες συνελεύσεις των αναρχικών εναντίων της Ε.Ε, το διακύβευμα ήταν η ανάπτυξη ενός κινήματος εναντίων των μνημονίων και για κάποιους από αυτούς, η τελική έξοδος από την Ε.Ε μέσα από τον δρόμο της εθνικής ανάπτυξης και του εθνικού νομίσματος. Ο «αντικαπιταλιστικός» λόγος του καφενείου και η «αντι-λιτότητα» συνεχίζει να ηγεμονεύει μάλλον χρησιμεύοντας ως ένα πρόγραμμα ανάδυσης ενός εθνικού υποκειμένου που λέγεται ελληνικός κορμός κόντρα στους ξένους τοκογλύφους και τους Ευρωπαίους. Η πολιτική αυτή αγκάλιασε το σύνολο των Ελλήνων μικροαστών της πόλης και του χωριού, αλλά δυστυχώς και μεγάλο κομμάτι του προλεταριάτου με ελληνική ταυτότητα που όλοι ξέρουμε ποιες απόψεις ηγεμονεύουν σε αυτό σήμερα. Κάτι που εάν δεν το δούμε ως κεντρικό πρόβλημα, θα συνεχίσουμε να κλείνουμε τα μάτια στην πραγματικότητα. Πρέπει δηλαδή να είμαστε ξεκάθαροι σε όσους/ες θέλουμε να απευθυνθούμε, αλλά και στους εαυτούς μας τους ίδιους πάνω από όλα. Η αριστερά και οι νεοκεϋνσιανές της φαντασιώσεις δεν είναι παρά μέρος της κυρίαρχης ιδεολογίας και παλεύει για την διαιώνιση της ίδιας της καπιταλιστικής εξουσίας. Ο ανθός αυτής της πολιτικής γραμμής δεν είναι άλλος από την ίδια την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ακροδεξιάς των ΑΝΕΛ, αυτού του φαιοκόκκινου μετώπου που βρίσκεται εδώ και ένα χρόνο στην κυβέρνητική εξουσία. Φαίνεται επίσης ότι πολλοί έχουν ήδη αρχίσει να συνηθίζουν τις εθνικές φιέστες του Καμμένου ντυμένου στα στρατιωτικά ή πχ τις αντισημιτικές δηλώσεις της κυβέρνησης στην Καβάλα πέρυσι το καλοκαίρι [2], κάτι που δεν απασχόλησε ούτε τους ευαίσθητους αντιφασίστες αυτής της χώρας. Αλλά και τύποι σαν τον Βαρουφάκη που έγιναν ροκ σταρ κάνοντας περιοδείες στα Ευρωπαϊκά ΜΜΕ και σε θέατρα στα χνάρια ενός άλλου κλόουν του μεταμοντερνισμού, του Σλάβοι Ζίζεκ, χρησιμεύουν ως ένα άλλο εμπόρευμα προς κατανάλωση για τους καταθλιπτικούς υπηκόους.

Τα αγροτικά μπλόκα στην Λακωνία QUER FRONT reloaded

Το ζήτημα των αγροτικών κινητοποιήσεων στην Λακωνία δεν μας απασχολεί για πρώτη φορά ως συλλογικότητα. Στην σελίδα μας μπορεί κάποια/ος να δει τι γράφαμε και τα προηγούμενα

Στις 4 Φλεβάρη είχαμε ιδιαίτερα αυξημένη συμμετοχή στην απεργία. Όπως μπορείτε να δείτε και στην φωτογραφία. Μια από τις κατεξοχήν θιγόμενη ομάδα από την λιτότητα, οι μπάτσοι κατέβηκαν στο δρόμο μαζί με άλλους. Αριστερούς, νεοναζί και άλλα καλά παιδία της εθνικής ομοψυχίας

χρόνια, κυρίως το 2014 όταν τα αγροτικά μπλόκα στην Λακωνία είχαν ανάλογη δυναμική με αυτά σήμερα. Από τότε προειδοποιούσαμε προς όλες τις κατευθύνσεις ότι το αγροτικό κίνημα είναι κάτω από την επιρροή ακροδεξιών πολιτικών αφηγήσεων. Αν όμως τότε το 2014 τα πράγματα ήταν λίγο πιο συγκαλυμμένα και ίσως έγιναν αντιληπτά μόνο σε έμπειρα μάτια – ευτυχώς και σε ένα μειοψηφικό κομμάτι αγροτών κυρίως αυτών με πάρα πολύ μικρή ιδιοκτησία που κινδυνεύουν να χάσουν τα πάντα περισσότερο από κάθε άλλον – σήμερα πλέον δεν κρατούνται ούτε τα προσχήματα και το κίνημα των αγροτών της περιοχής έχει καθαρά την σφραγίδα του ελληνικού φασισμού. Για όσους/ες σήμερα «πέφτουν από τα σύννεφα» και επιλέγουν να μην λένε κουβέντα, σιωπώντας απέναντι σε αυτήν την θλιβερή πραγματικότητα θα έπρεπε να αναλογιστούν για τις δικές τους πολιτικές ευθύνες. Μιλάμε για αυτούς που είδαν στους αγρότες ένα πολιτικό υποκείμενο – σύμμαχο που μπορεί να συμβάλει στο κίνημα για τον σοσιαλισμό, άκριτα χωρίς να μπαίνει καν το ζήτημα των αφηγήσεων που ηγεμονεύουν μέσα σε αυτό. Γενικά μιλώντας η συζήτηση για την φύση και πολιτικό προσανατολισμό των κατοίκων της υπαίθρου σε αυτήν την χώρα δεν είναι κάτι το νέο. Έχει απασχολήσει πάρα πολλούς θεωρητικούς, μαρξιστές ή μη που έχουν περάσει από αυτήν την χώρα.

Σήμερα οι έλληνες ιδιοκτήτες γης, τα μεγάλα και τα μικρά αφεντικά της υπαίθρου όπως και οι αυτοαπασχολούμενοι, βγαίνουν στο δρόμο για τη φορολόγηση και τις επιδοτήσεις τους, ενώ έχουν τους (μετανάστες κυρίως) εργάτες γης να δουλεύουν στα χωράφια τους χωρίς ασφάλιση και αξιοπρεπή μισθό. Στα αιτήματα της κινητοποίησης, που αφορούν συμφέροντα της ιδιοκτησίας και της κερδοφορίας, δεν υπάρχει λέξη για τους μετανάστες εργάτες γης και τα δικαιώματα της εργασίας τους. Γεγονός που κάνει ακόμα πιο ξεκάθαρο πως πρόκειται για μια κινητοποίηση με ρατσιστικά και εργοδοτικά κυρίως χαρακτηριστικά. Όπως είναι φυσικό, ανέχονται και ακούνε με ενδιαφέρον τους φασίστες σε πολλά από τα μπλόκα τους. Στο μεταξύ ο αγροτικός πλούτος συνεχίζει να παράγεται κυρίως από την υποτιμημένη και χωρίς στοιχειώδη δικαιώματα μεταναστευτική εργασία.

Στην Λακωνία όλα αυτά επαληθεύονται καθημερινά και μέσα από τις πολιτικές θέσεις και αφηγήσεις που βρίσκονται στην επικαιρότητα. Η δραστηριότητα της αριστεράς σε ένα κοινό μέτωπο με τους ιδιοκτήτες στην περιοχή στα μπλόκα των αγροτών μας φανερώνει πόσο βαθύ είναι το πρόβλημα. Πριν γράψουμε αυτές τις γραμμές παρακολουθήσαμε με ενδιαφέρον τις ομιλίες και τα βίντεο με δράσεις από τα μπλόκα στην Σκάλα Λακωνία και ευρύτερα στον δήμο Ευρώτα. Σε αυτό το κείμενο θα συμπεριλάβουμε δυο από αυτά τα βίντεο που τα θεωρούμε αντιπροσωπευτικά και σας συνιστούμε να επιδείξετε ιδιαίτερη προσοχή στις «κραυγές» των πρωταγωνιστών τους. Στο πρώτο βίντεο   ο αρχηγός του μπλόκου του Δήμου Ευρώτα «δίνει ρέστα» ρατσιστικού οχετού μέσα σε ένα παραλήρημα πολιτικής αμορφωσιάς, ξεδιπλώνοντας μια ρητορική μίσους που βρίσκει ένθερμη ανταπόκριση από τους παρευρισκόμενους. Πρέπει να σημειώσουμε ότι το κοινό του ομιλητή διαπερνάται μέσα από όλους σχεδόν τους πολιτικούς χώρους του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους, και των αριστερών και των ακροδεξιών. Έτσι λοιπόν διακρίνουμε στο βίντεο από μέλη αριστερών οργανώσεων, και ψηφοφόρους της ναζιστικής χρυσής αυγής, αλλά και άλλους πολιτικούς χώρους που οι αντιλήψεις τους δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους νεοναζί. Έχουμε σημειώσει πολλές φορές ότι για μας η ελληνική ιδεολογία, η κυρίαρχη εθνική αφήγηση του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους δεν είναι μια υπόθεση που μονοπωλείται από νεοναζιστικές και νεοφασιστικές συμμορίες, αλλά αντίθετα βρίσκει ανταπόκριση μέσα σε ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας, μεταξύ αυτών δυστυχώς και ενός κομματιού του προλεταριάτου. Βέβαια αυτό συμβαίνει ακριβώς γιατί ακόμα το κομμουνιστικό ρεύμα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη είναι ιδιαίτερα μειοψηφικό, δίχως ακόμα να δείχνει σημάδια ότι μπορεί να ανασυγκροτηθεί μαζικά και να παρέμβει αυτόνομα σε κάθε χώρο. Γυρνώντας όμως πάλι στο βίντεο και στην κινητοποίηση, καλό είναι να σημειώσουμε ότι πραγματοποιήθηκε μπροστά από ένα super market LIDL δίνοντας το στίγμα της. Το πρόβλημα δεν είναι ο ελληνικός καπιταλισμός και η κρίση του, δεν είναι εν γένη το ελληνικό κεφάλαιο, αλλά η κακιά Γερμανία και ο υπουργός οικονομικών της, ο Σόιμπλε, που συχνά τρώει τις επιθέσεις του όχλου για την ατυχία του να έχει κινητικές δυσκολίες ύστερα από ατύχημα. Ο ομιλητής μεταξύ άλλων μας ενημερώνει και ότι «οι Έλληνες δεν είναι ηλίθιοι αλλά όταν οι άλλοι ήταν στα δέντρα, αυτοί έχτιζαν παρθενώνες». Βέβαια το ρατσιστικό παραλήρημα δεν σταματά εκεί. Μας πληροφορεί και ότι τα πορτοκάλια της Νότιας Αφρικής που έχει στα ράφια του το συγκεκριμένο κατάστημα είναι μολυσμένα και απειλούν αυτά της «ελληνικής καταγωγής» ίσως και των άλλων νότιων χωρών της Ευρώπης. Πίσω από αυτές τις λέξεις κρύβεται και η πολυπλοκότητα της νέας ιδεολογικής προσέγγισης που προωθεί και ο ΣΥΡΙΖΑ για την συμμαχία του νότου απέναντι στον Βορρά. Ένας πόλεμος δηλαδή μεταξύ Εθνών. Το επιχείρημα με τα μολυσμένα πορτοκάλια πάντως μας θυμίζει παρόμοιες διατυπώσεις για ότι και όποια/ον αντιπροσωπεύει κάθε φορά τον Άλλον. Τα ίδια έλεγαν και αναπαρήγαγαν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι για τους Πακιστανούς εργάτες ότι έφεραν από την χώρα τους ασθένειες όπως την ελονοσία κλπ. Τελειώνοντας την κινητοποίηση, ύστερα από τις ομιλίες έσπασαν την πινακίδα του LIDL και έριξαν έξω από την πόρτα του πορτοκάλια. Επίσης πριν λίγες μέρες έκλεισαν την είσοδο στην τράπεζα Πειραιώς στην Σκάλα Λακωνίας και έριξαν μπάλες με τριφύλλι.Τώρα  στο μπλόκο του Δήμου Ευρώτα έχουν μείνει ελάχιστα τρακτερ χωρίς ανθρώπινη παρουσία.

Το δεύτερο βίντεο, βρίσκεται μέσα στο ίδιο μοτίβο, άρα κάθε ανάλυση του θα ήταν πλεονασμός. Το βάζουμε εδώ μόνο και μόνο για την ενίσχυση της επιχειρηματολογίας αυτού του άρθρου καθώς και γιατί πιστεύουμε ότι εμπλουτίζει το αρχείο μας.

Τελειώνοντας κάπως σύντομα και απότομα αυτό εδώ το άρθρο θα πρέπει να σημειώσουμε επίσης τα εξής: Την ώρα που γίνονται αυτές οι αγροτικές κινητοποιήσεις, πληροφορούμαστε ότι μια άλλη απεργία βρίσκεται σε εξέλιξη, Είναι αυτή των εργατών στο εργοστάσιο ανακύκλωσης στην Σκάλα Λακωνίας που αγωνίζονται για αυτονόητα πράγματα όπως η πληρωμή των δεδουλευμένων τους, μιας και βρίσκονται απλήρωτοι μήνες, για συνθήκες υγιεινής, περίθαλψη κλπ. Όπως μπορούμε να διακρίνουμε, ο αγώνας τους που δίνεται χωρίς κομματικές διαμεσολαβήσεις και μέσα από ενός είδους αυτοοργανωμένη συνέλευση. Ο αγώνας αυτός δεν πήρε κανενός είδους δημοσιότητα. Το ίδιο μπορούμε να πούμε για το ζήτημα της αλληλεγγύης από διάφορους πολιτικούς χώρους της αριστεράς, ειδικά για όσους διαθέτουν μηχανισμό και μπορούσαν εύκολα να στηρίξουν τους εργάτες εκεί. Αυτή την στιγμή και εμείς δεν έχουμε περισσότερες πληροφορίες για αυτήν την απεργία, επιφυλασσόμαστε όμως να την καταγράψουμε πιο αναλυτικά στο μέλλον μιας και από όσο φαίνεται δεν πρόκειται να το κάνει κανείς άλλος.

Οι Πακιστανοί εργάτες και άλλοι συνεχίζουν να πουλούν την εργασία τους σε εξευτελιστικές συνθήκες χωρίς καμιά ορατότητα και υποστήριξη. Είναι αυτοί το μεγάλο θύμα που εργάζεται στον απόηχο των αγροτικών κινητοποιήσεων αυτών που κραυγάζουν για επιστροφή του ποσοστού κέρδους στην περίοδο πριν την κρίση. Τότε που τα σκυλάδικα, ο τζόγος και η κουλτούρα του βιασμού βρήκε την μεγαλύτερη άνθιση.

Παραθέτουμε εδώ και λίγες φράσεις από τοποθέτηση ατόμου που παρακολουθεί στενά την εξέλιξη των αγροτικών κινητοποιήσεων και την κατάσταση που επικρατεί στους εναπομείναντες της Πακιστανικής κοινότητας στην Σκάλα Λακωνίας και δίνουν μια καθαρή εικόνα της κατάστασης που επικρατεί:

Οι Πακιστανοί εργάτες βρίσκονται σε πιο δυσχερή θέση λόγω των ελέγχων στα χωράφια με πρόσχημα τα εργόσημα και καθώς οι περισσότεροι δεν έχουν χαρτιά ενδέχεται και να μη βρίσκουν εύκολα δουλειά. Δυστυχώς δεν υπάρχει κάτι στο οποίο θα μπορούσα ν’ αναφερθώ με κάποια νότα αισιοδοξίας. Απ’ ότι ξέρω αυτοί που καθοδηγούν αυτό το πλήθος είναι μεγαλοκτηματίες και ακροδεξιοί φανερά ή όχι.Υπάρχουν και κάποιοι μικροιδιοκτήτες που πάνε μαζί βέβαια..

Πρέπει να παρατηρήσουμε όμως ότι κάποιοι από τους αγρότες δεν τσίμπησαν και δεν κατέβηκαν στα μπλόκα, μάλιστα με επιχειρήματα όχι μακρυά από τα δικά μας. Πολλοί από αυτούς δεν έχουν καν την δυνατότητα να δώσουν εργασία σε άλλους, δουλεύουν κυρίως μόνοι τους και όντως η κρίση τους έχει φέρει σε μεγάλη απόγνωση. Επίσης δεν είναι και λίγοι οι εργάτες γης που έχουν ανάλογη συμπεριφορά σε αυτές τις συντεχνιακές κινητοποιήσεις και τα συμφέροντα που αυτά εξυπηρετούν σήμερα. Μια γενικευμένη απογοήτευση επικρατεί στις γραμμές ενός κόσμου που αυτήν την στιγμή βλέπει να μην μπορεί να ανταπεξέρχεται άλλο στις υποχρεώσεις που έχουν γίνει αβάστακτες. Ας μην ξεχνάμε ότι η οικονομική καταστροφή των μικρο-αγροτών της υπαίθρου δεν είναι μια νέα ιστορία, αλλά είναι όσο παλιά είναι και ο καπιταλισμός.

Βλέπουμε λοιπόν ότι η συγκυρία τρέχει μέσα από τραγικές αντιφάσεις, δίχως να έχει συγκροτηθεί μια ικανή μειοψηφία με διαφορετική πολιτική πρόταση και προσανατολισμό κόντρα στις επιλογές του ελληνικού κεφαλαίου και της εθνικής ιδεολογικής του συγκρότησης. Αυτό βέβαια δεν είναι μια μόνιμη κατάσταση. Υπάρχουν σήμερα οι προϋποθέσεις για την ανασυγκρότηση μιας μαχητικής κομμουνιστικής μειοψηφίας μέσα στην Ελληνική κοινωνία αρκεί να αγωνιστούμε με σαφήνεια και ειλικρίνεια προς μια τέτοια κατεύθυνση. Όσο και δύσκολη να είναι η κατάσταση σήμερα δεν πρέπει να τρομάζουμε στις τρομερές προκλήσεις που ανοίγει η συγκυρία, αλλά μέσα από μια σταθερή παρέμβαση να σταθούμε ικανοί/ες να συγκροτήσουμε μια άλλη πολιτική τάση σε πλήρη σύγκρουση με αυτό το φαιοκόκκινο μέτωπο που παίζει ένα ηγεμονικό ρόλο αυτή την στιγμή. Από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ μέχρι τις εθνοπατριωτικές ρατσιστικές πολιτικές αφηγήσεις που φωλιάζουν μέσα στην ευρύτερη κοινωνική πλειοψηφία, η απάντηση να είναι η δική μας οργάνωση ενάντια σε κάθε τι που τις τροφοδοτεί.

η συνέλευση της Αυτόνομης Πρωτοβουλίας Ενάντια στην Λήθη Φλεβάρης 2016

 

σημειώσεις:

  1. Ο όρος QUERFRONT προέρχεται από την Γερμανία της δεκαετίας του 30 και χρησιμοποιείται ευρέως μέχρι και σήμερα. Περιγράφει την μετωπική συμμαχία αριστερών κινημάτων με ακροδεξιές και ναζιστικές πολιτικές τάσεις. Σήμερα οι QUERFRONT συνεργασίες στην Γερμανία είναι συνήθως μεταξύ ιδιαίτερα μειοψηφικών τάσεων της αντι-ιμπεριαλιστικής αριστεράς και του NPD (νεοναζιστικό κόμμα στην Γερμανία). Χρησιμοποιούμε τον όρο εδώ όπως τον χρησιμοποίησε για να περιγράψει την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα πρόσφατα ένας γερμανός κομμουνιστής, ο Thomas Ebermann σε μια ανοιχτή εκδήλωση.
  2. Διαβάστε σχετικό άρθρο με τίτλο «οι αντισημίτες «τιμούν» τα θύματα του ολοκαυτώματος  https://benjaminconti.wordpress.com/2015/06/10/kavala-3/

 

 

 

 

3 thoughts on “«Αγροτικές κινητοποιήσεις 2016, όταν ο θύτης παριστάνει το θύμα»

  1. Από όσο είμαι σε θέση να ξέρω, είστε οι μόνοι στον ευρύτερο αριστερό χώρο, που γράψατε με τόση τόλμη κάποιες δύσκολες αλήθειες για το «αγροτικό» και αντιλαμβάνομαι με πόσο κόστος όταν υπάρχει η τοπική και τοπικιστική διάσταση.
    Το φαιοκόκκινο μέτωπο, η τραγωδία των σχεδόν χωρίς φωνή, δουλοποιημένων μεταναστών εργατών γης, η υποκρισία της κυβερνώσας Αριστεράς, η φτηνή εθνικιστική διόγκωση των συντεχνιακών αγώνων («όταν εμείς χτίζαμε την Ακρόπολη» κλπ), χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζουμε το δικαίωμα όλων των ανθρώπων και των αγροτών να διεκδικούν το όποιο δίκιο τους, μόνο να το κάνουν με εντιμότητα και με αυτοκριτική διάθεση, γιατί στη σημερινή Ελλάδα, πολύ λίγοι είναι οι ενήλικες που δεν έχουν ποσοστό ευθύνης, έστω για τη σιωπή τους.

    Με την ευκαιρία, χετικά με το Querfront, ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον παλιό άρθρο των πολύ καλών «Ενθεμάτων» της «Αυγής»:

    https://enthemata.wordpress.com/2012/03/18/rivera/
    Βερολίνο 1928: Χίτλερ, ένας «κλόουν» που τον αποθεώνουν τα πλήθη
    Standard
    18 Μαρτίου 2012 24

    ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ»

    του Ντιέγκο Ριβέρα

    μετάφραση: Χρήστος Κεφαλής


    ………………….
    Η πλατεία ήταν κυριολεκτικά πλημμυρισμένη με 25-30.000 κομμουνιστές εργάτες. Ο Χίτλερ ήρθε με συνοδεία περίπου χιλίων ανδρών. Διέσχισαν την πλατεία και σταμάτησαν κάτω από ένα παράθυρο, από το οποίο παρακολουθούσαν οι ηγέτες του Κομμουνιστικού Κόμματος. Ήμουν μεταξύ τους, έχοντας προσκληθεί από τον Μίντσενμπεργκ, που βρισκόταν στα δεξιά μου. Στα αριστερά μου στάθηκε ο Τέλμαν, γενικός γραμματέας του Κόμματος. Ο Μίντσενμπεργκ εξηγούσε τα σχόλιά μου στον Τέλμαν, και μετέφραζε την ομιλία του Χίτλερ σε μένα.

    Οι κομμουνιστές φίλοι μου έκαναν κοροϊδευτικές παρατηρήσεις για τον «αστείο ανθρωπάκο» που επρόκειτο να εκφωνήσει τον λόγο στη συγκέντρωση, και θεωρούσαν εκείνους που τον θεωρούσαν απειλή δειλούς ή ανόητους.

    Καθώς ετοιμαζόταν να μιλήσει, ο Χίτλερ ορθώθηκε άκαμπτα, σαν να περίμενε να διογκωθεί και να γεμίσει το μεγάλο αγγλικό στρατιωτικό αδιάβροχό του ώστε να μοιάζει με γίγαντα. Στη συνέχεια, έκανε ένα νεύμα για να επικρατήσει σιωπή. Μερικοί κομμουνιστές εργαζόμενοι τον αποδοκίμασαν, αλλά μετά από λίγα λεπτά όλο το πλήθος σώπασε απολύτως.

    Καθώς ζεστάθηκε, ο Χίτλερ άρχισε να ουρλιάζει και να κουνά τα χέρια του σαν επιληπτικός. Κάτι σ’ αυτόν ανατάραξε, φαίνεται, το βάθος της ψυχής των ομοεθνών του, γιατί μετά από λίγο ένιωσα ένα περίεργο μαγνητικό ρεύμα μεταξύ αυτού και του πλήθους. Ήταν τόσο βαθύ που, όταν τελείωσε, έπειτα από δύο ώρες ομιλίας, επικράτησε μια στιγμή πλήρους σιγής. Ούτε καν οι ομάδες της κομμουνιστικής νεολαίας, που είχαν εντολή να τον γιουχάρουν, δεν το έκαναν. Και τότε, η σιωπή έδωσε τη θέση της σε ένα τεράστιο, εκκωφαντικό χειροκρότημα από όλη την πλατεία.

    Καθώς έφευγε, οι οπαδοί του Χίτλερ έκλεισαν τις γραμμές γύρω του με όλα τα σημάδια της αφοσιωμένης πίστης. Ο Τέλμαν και ο Μίντσενμπεργκ γελούσαν σαν σχολιαρόπαιδα. Όσο για μένα, ήμουν τόσο χαμένος και προβληματισμένος, όπως όταν είχα δει το παρακμιακό τελετουργικό λίγες μέρες πριν στο Γκρούνβαλντ. Δεν μπορούσα να δω τίποτα για να γελάσω. Αισθάνθηκα πραγματικά βουτηγμένος στη θλίψη.

    Ο Μίντσενμπεργκ, ρίχνοντας μια ματιά σε μένα, ρώτησε: «Ντιέγκο, τι τρέχει με σένα;».

    «Αυτό που τρέχει», του είπα, «είναι ότι με κατακλύζει ένα προαίσθημα. Το προαίσθημα ότι, αν οι ένοπλοι κομμουνιστές άφηναν σήμερα στον Χίτλερ να φύγει ζωντανός, θα μπορούσε να ζήσει για να κόψει τα κεφάλια και των δυο συντρόφων μου σε λίγα χρόνια».

    Ο Τέλμαν και ο Μίντσενμπεργκ γέλασαν δυνατά. Ο Μίντσενμπεργκ με επαίνεσε για τη ζωηρή φαντασία που είχα ως καλλιτέχνης.

    «Θα πρέπει να αστειεύεσαι», είπε. «Δεν άκουσες τον Χίτλερ να μιλά; Δεν κατάλαβες, από όσα σου μετέφραζα, τι ανοησίες έλεγε;».

    Του απάντησα: «Μα αυτές οι ανοησίες γεμίζουν επίσης στα κεφάλια των ακροατών, αλαλιασμένων από την πείνα και το φόβο. Ο Χίτλερ τους υπόσχεται μια αλλαγή, οικονομική, πολιτική, πολιτιστική και επιστημονική. Λοιπόν, θέλουν αλλαγές, και μπορεί να είναι σε θέση να κάνουν ακριβώς ό,τι λέει, αφού έχει όλα το καπιταλιστικό χρήμα πίσω του. Μ’ αυτό μπορεί να δώσει τροφή στους πεινασμένους Γερμανούς εργάτες, να τους πείσει να πάνε με το μέρος του και να στραφούν ενάντια σε εμάς. Επιτρέψτε μου να τον πυροβολήσω εγώ τουλάχιστον. Θα αναλάβω την ευθύνη. Είναι ακόμα εντός εμβέλειας».

    Μα αυτά τα λόγια μου έκαναν τους γερμανούς συντρόφους να ξεσπάσουν σε ακόμα δυνατότερα γέλια. Αφού ξεράθηκε στο γέλιο, ο Τέλμαν είπε: «Φυσικά, είναι καλύτερα να έχεις κάποιον πάντα έτοιμο να βγάλει από τη μέση τον κλόουν. Μην ανησυχείτε, όμως. Σε λίγους μήνες θα έχει τελειώσει, και τότε θα είμαστε σε θέση να πάρουμε την εξουσία».

    Αυτό μου προκάλεσε μονάχα ακόμα μεγαλύτερη θλίψη, και εξέφρασα ξανά τους φόβους μου. Τώρα πια όμως ο Μίντσενμπεργκ δεν χαμογελούσε. Είχε παρακολουθήσει τον Χίτλερ, που βρισκόταν σχεδόν στην άλλη άκρη της πλατείας. Παρατήρησε ότι ο κόσμος τον χειροκροτούσε ακόμα. Πριν φύγει από την πλατεία, ο Χίτλερ έκανε το ναζιστικό χαιρετισμό. Αντί για αποδοκιμασίες, το χειροκρότημα γιγαντώθηκε. Ήταν σαφές ότι ο Χίτλερ είχε κερδίσει πολλούς οπαδούς ανάμεσα στους αριστερούς εργαζόμενους. Ο Μίντσενμπεργκ ξαφνικά έγινε χλωμός κι έπιασε το χέρι μου.

    Ο Τέλμαν κοίταξε έκπληκτος και τους δύο μας. Χαμογέλασε αδύναμα και χάιδεψε το κεφάλι μου. Στα ρώσικα, που ακούγονταν βαριά με τη γερμανική προφορά του, είπε, «Νιτσεβό, νιτσεβό» (Δεν είναι τίποτα, απολύτως τίποτα).

    Η τρελή φαντασία του καλλιτέχνη επιβεβαιώθηκε αργότερα πικρά. Τόσο ο Τέλμαν όσο και ο φίλος μου Μίντσενμπεργκ ήταν ανάμεσα στα εκατομμύρια των ανθρώπων που θανατώθηκαν από τον «κλόουν» που είχα παρακολουθήσει στην πλατεία εκείνη την ημέρα.

  2. Παράθεμα: Ένα κείμενο παρέμβαση με αφορμή τα 3 χρόνια από την δολοφονία του Φύσσα | αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στην λήθη

  3. Παράθεμα: «Ενάντια στη λήθη #17» Ένα παλιότερο κείμενο με αφορμή τις εκδηλώσεις μνήμης για τον Παύλο Φύσσα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s