Φάκελος Λακωνική ιστορία #04 «Τάγματα Ασφαλείας και Λακωνία.»


   Εισαγωγικό σημείωμα

Η αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στην λήθη όπως γράψαμε και στα προηγούμενα εισαγωγικά σημειώματα έχει ξεκινήσει μια νέα εργασία/έρευνα με τα λίγα υπαρκτά στοιχεία που διαθέτουμε ως συλλογικότητα για την ιδιαίτερη τοπική ιστορία της περιοχής. Και αυτή εδώ η δημοσίευση, η τέταρτη στην σειρά, ασχολείται με την δράση του ντόπιου φασισμού (των ταγμάτων ασφαλείας) κατά την περίοδο της ναζιστικής κατοχής και μετέπειτα εμφυλίου πολέμου. Ο στόχος αυτής της σειράς δημοσιεύσεων είναι να φωτίσουμε πλευρές και να βοηθήσουμε στην κατανόηση μιας περιόδου στην Λακωνία που παραμένει σε ένα μεγάλο βαθμό ακόμα και σήμερα άγνωστη στο ευρύ κοινό. Ο λόγος για κάτι τέτοιο δεν είναι άλλος ότι την ιστορία είτε κάποιοι επιχειρούν να την παρερμηνεύσουν από την σκοπιά του νικητή στον εμφύλιο πόλεμο, είτε να την κρύψουν. Η ήττα του του αντιφασιστικού και κομμουνιστικού κινήματος ήταν συντριπτική στην Λακωνία. Τα εγκλήματα των φασιστών πέρα από κάθε φαντασία. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν πρέπει να τσουβαλιάζουμε το ΕΑΜ ΕΛΑΣ με τους φασίστες της περιόδου και να λέμε ήταν όλοι τους εθνικιστές. Ότι βέβαια μπορεί να σημαίνει κομμουνισμός και κομμουνιστικό κίνημα, μιας και δεν πρέπει να αγνοήσουμε την εθνοπατριωτική γραμμή του ΚΚΕ (του λόγους που οδήγησαν σε αυτήν) και συνολικά του κομμουνιστικού κινήματος στην Ευρώπη. Αυτήν την πολιτική που σε ένα μεγάλο βαθμό ευθύνεται για την μετέπειτα ήττα των παρτιζάνικων κινημάτων σε αρκετά μέρη της Ευρωπαϊκής ηπείρου. Αυτά όμως είναι ζητήματα που δεν μπορούμε να επεκταθούμε σε αυτό το άρθρο, αλλά χρειάζεται εκ νέου μια ξεχωριστή συζήτηση.

Τα στοιχεία παρακάτω είναι παρμένα όπως και στο προηγούμενο άρθρο από ένα από τα λίγα βιβλία που υπάρχουν με ιστορικά στοιχεία για την Λακωνία που δεν προέρχονται από φασίστες. Ο λόγος για το βιβλίο του Τάσου Αναστασάκη «Το αεροδρόμιο των Μολαων» που πραγματεύεται συγκεκριμένα την δράση των Ναζί την περίοδο 1941 – 44. Το αεροδρόμιο των Μολάων είχε κατασκευαστεί εκείνη την περίοδο και έπαιξε βοηθητικό ρόλο στις επιχειρήσεις τους σε Κρήτη, Αφρική και αλλού. Βρείτε τα προηγούμενα άρθρα του αφιερώματος μας εδώ: Φάκελος Λακωνική ιστορία

Το απόσπασμα

   Ο ιδρυτικός νόμος των Ταγμάτων Ασφαλείας ψηφίστηκε από την κυβέρνηση Ράλλη λίγες μέρες μετά την ορκωμοσία της στις 7 Απριλίου 1943 και προέβλεπε το σχηματισμό τεσσάρων ταγμάτων.Ο Γερμανός διπλωμάτης Νοϋμπάχερ και ο ομαδάρχης και αντιστράτηγος των ένοπλων SS και της αστυνομίας Βάλτερ Σίμανα, φαίνεται να είχαν ενθαρρύνει το Ράλλη να σχηματίσει τα Τάγματα Ασφαλείας.Ο βασικός λόγος σχηματισμού τους ήταν προτίστως πολιτικός. Ο Ράλλης ενδιαφερόταν να οργανώσει μια αποτελεσματική εθνικόφρονα δύναμη ενάντια στον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, ενώ οι Γερμανοί ενδιαφέρονταν να συνεργαστούν με τους Έλληνες εναντίον του κομμουνισμού. Η Γερμανική πολιτική αντικατοπτριζόταν στη δήλωση του στρατηγού Löhr ότι: «η αντικομμουνιστική μερίδα του ελληνικού πληθυσμού…. να χρησιμοποιηθεί πλήρως για να εξαναγκασθεί σε μια απροκάλυπτη εχθρότητα κατά της κομμουνιστικής μερίδας».

   Οι Σύμμαχοι, αν και επίσημα καταδίκασαν τα Τάγματα Ασφαλείας, χαρακτηρίζοντάς τα «εχθρκούς σχηματισμούς», εντούτοις αποδέχονταν το όφελος της ύπαρξής τους, καθώς αποτελούσαν το αντίβαρο στην αλματώδη ανάπτυξη του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Άλλωστε από τη στιγμή που οι Βρετανοί αντιμετώπιζαν το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ως ένα κίνημα καθοδηγούμενο από τους κομμουνιστές, μια συνύπαρξη μαζί τους μετά το τέλος του πολέμου έμοιαζε ανέφικτη.

   Αρχικά η ανάπτυξη των Ταγμάτων αυτών ήταν αργή λόγω του περιορισμένου αριθμού εθελοντών και της επιφύλαξης των δυνάμεων κατοχής να δώσουν όπλα σε Έλληνες.Τα Τάγματα

Ο Παυλάκος, χασάπης και υπαρχηγός της ΕΑΟΚ πηγή της φωτογραφίας http://thehistoryofgreece.blogspot.gr/2015/02/2.html

Ο Παυλάκος, χασάπης και υπαρχηγός της ΕΑΟΚ πηγή της φωτογραφίας http://thehistoryofgreece.blogspot.gr/2015/02/2.html

Ασφαλείας άρχισαν να εξελίσσονται σε υπολογίσιμη δύναμη μόνο μετά την απόσυρση της Ιταλίας από τον πόλεμο. Τότε ο Γερμανικός στρατός συνειδητοποίησε ότι τα ελληνικά βοηθητικά σώματα μπορούσαν να φανούν χρήσιμα στον αγώνα εναντίον της Αντίστασης. Αρχές Νοεμβρίου του 1943 ο Χίτλερ έδωσε τη συγκατάθεσή του για τη δημιουργία των Ταγμάτων Ασφαλείας. Έτσι προς το τέλος του 1943 πολλές εκατοντάδες άνδρες μεταξύ αυτών πρώην χωροφύλακες και αξιωματικοί του στρατού, στρατολογήθηκαν στην Αθήνα δημιουργώντας τρία Τάγματα. Ο αυξανόμενος αριθμός στρατολόγησης οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι ο ΕΛΑΣ είχε διαλύσει με τη βία άλλα αντιστασιακά κινήματα, δημιουργώντας μεγάλες ομάδες οργισμένων και δυσαρεστημένων ανθρώπων. Αυτοί ήταν πλέον διατεθειμένοι είτε για προσωπικούς είτε για ιδεολογικούς λόγους να συμμετάσχουν σε ένοπλες εθνικιστικές ομάδες. Η μετριοπάθεια άλλωστε σπάνιζε μέσα στο κλίμα πολιτικής πόλωσης που επικρατούσε στη χώρα.

    Τα Τάγματα Ασφαλείας ήταν εξοπλισμένα με ιταλικό οπλισμό και η σύνθεσή τους αποτελούνταν κατά κύριο λόγο  από φιλοβασιλικά στοιχεία. Τα Τάγματα συμμετείχαν ενεργά στην επιλογή και στις εκτελέσεις Ελλήνων ομήρων, ακόμα κι όταν τα αντίποινα αφορούσαν μόνο Γερμανικές απώλειες. Προς το τέλος της Κατοχής τα Τάγματα Ασφαλείας είχαν γίνει συνώνυμα της αυθαίρετης βίας και των φρικαλέων ωμοτήτων.

   Τα Τάγματα Ασφαλείας στάλθηκαν πρώτα στην Κεντρική και στη Νότια Ελλάδα. Φυσικά δεν ήταν τυχαίο ότι η Πελοπόννησος παραδοσιακά συντηρητική, ήταν από τις πρώτες περιοχές όπου δραστηριοποιήθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας. Στο νομό Λακωνίας ο Λεωνίδας Βρεττάκος αδερφός του ηγέτη του Ε.Σ ( Ελληνικού Στρατού) Τηλέμαχου Βρεττάκου που σκοτώθηκε από τον ΕΛΑΣ, το Νοέμβριο του 1943 ίδρυσε το Τάγμα Εθελοντών Λακωνίας «Λεωνίδας». Το Τάγμα εξοπλίστηκε με Γερμανικά όπλα και διέθετε έναν Γερμανό αξιωματικό σε ρόλο συνδέσμου. Το Τάγμα «Λεωνίδας»άρχισε να δραστηριοποιείται από τον Ιανουάριο του 1944 σε συνεργασία με τους Γερμανούς κατά τη διάρκεια της εκκαθαριστικής επιχείρησης «Κότσυφας» («Amsel») στην περιοχή Κροκεών- Γυθείου- Μολάων- Αγίου Δημητρίου.

  Άλλα Τάγματα που θεωρούνταν τμήμα της χωροφυλακής, σχηματίστηκαν υπό την ηγεσία του συνταγματάρχη Διονυσίου Παπαδόγκωνα. Ο Παπαδόγκωνας ήδη από τον Ιούλιο του 1943,

Ο Ιωάννης Ράλλης ενθαρρύνει μικτό απόσπασμα από αξιωματικούς της Ειδικής Ασφάλειας, αστυφύλακες και ταγματασφαλίτες πηγή φωτογραφίας:http://thehistoryofgreece.blogspot.gr/2014/05/1.html

Ο Ιωάννης Ράλλης ενθαρρύνει μικτό απόσπασμα από αξιωματικούς
της Ειδικής Ασφάλειας, αστυφύλακες και ταγματασφαλίτες πηγή φωτογραφίας:http://thehistoryofgreece.blogspot.gr/2014/05/1.html

φερόταν να είχε έρθει σε συνεννόηση με του Ιταλούς στην Καλαμάτα και να είχε υπογράψει σύμφωνο συνεργασίας με τον Ιταλό διοικητή Ντομένικο Ντόρια για την καταπολέμηση των δυνάμεων του ΕΛΑΣ στη Μεσσηνία. Τα τάγματα του διεξήγαγαν επιχειρήσεις στην Τρίπολη και στη νότια Πελοπόννησο και έχαιρε της απόλυτης εμπιστοσύνης από πλευράς Γερμανών.

  Οι Γερμανοί γρήγορα διαπίστωσαν ότι η συνεργασία με τα Τάγματα Ασφαλείας έφερνε καλύτερα αποτελέσματα στην καταπολέμηση των ανταρτών. Άλλωστε όπως ανέφερε Γερμανός αξιωματικός στη Δίκη της Νυρεμβέργης :«….ήταν γενικά γνωστό ότι οι κομμουνιστές φοβούνταν περισσότερο τους ευζώνους παρά τους Γερμανούς και το μίσος ανάμεσα στους Έλληνες ήταν μεγαλύτερο από το μίσος μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών…….»

Από το βιβλίο του Τάσου  Σ Αναστασάκη «ΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΤΩΝ ΜΟΛΑΩΝ » ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΤΗ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΛΑΚΩΝΙΑ 1941-1944

σελ.150-151

Οι πηγές που έχει χρησιμοποιήσει είναι:Mazower Mark,  Στην Ελλάδα του Χίτλερ. Η εμπειρία της κατοχής, σσ.350-368, Μάγερ Χέρμαν Φρανκ. Από τη Βιέννη στα Καλάβρυτα, Τα αιματηρά ίχνη της 117ης Μεραρχίας Καταδρομών στη Σερβία και στην Ελλάδα, Βελλιάδης Αννίβας,Κατοχή. Γερμανική πολιτική διοίκηση στην κατεχόμενη Ελλάδα 1941-1944.

6 thoughts on “Φάκελος Λακωνική ιστορία #04 «Τάγματα Ασφαλείας και Λακωνία.»

  1. Πληροφοριακά, κι επειδή είναι μάλλον αδύνατο να το γνωρίζει κάποιος που έχει πηγές μόνο απ’ το διαδίκτυο (δεν εννοώ εσάς, φυσικά), μια λεπτομέρεια: Στη φωτογραφία με τον Ιωάννη Ράλλη και τους αστυνομικούς, υπάρχει άλλο ένα σημαδιακό πρόσωπο: Ο Νίκος Μπουραντάς, ο διαβόητος διοικητής της πιο σκληρής και βάρβαρης αστυνομικής μονάδας κατά την Κατοχή, το μηχανοκίνητο της Αστυνομίας. Είναι μόλις η δεύτερη γνωστή φωτογραφία του εν λόγω σφαγέα.

    Τη φωτογραφία αυτή την βρήκα εγώ προσωπικά σκονισμένη επί δεκαετίες σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο. Τη δημοσιεύσαμε τον Απρίλιο του 2013, σε ένα σχετικό κείμενο για την ΟΠΛΑ:

    https://xyzcontagion.wordpress.com/2013/06/03/deltio-prografon-opla-katigoro/

    Φυσικά από τότε έχει αναπαραχθεί χιλιάδες φορές, όπως δείχνει π.χ. το TinEye, και έχει χρησιμοποιηθεί για εμπορικούς σκοπούς, χωρίς να ερωτηθούμε από μεγάλα ΜΜΕ όπως η Ελευθεροτυπία, και στην ον-λάιν έκδοσή της ή το περιοδικό ‘Ιστορία Εικονογραφημένη’.

    Κανείς, όμως, δεν έχει γράψει ότι εικονίζεται και ο Μπουραντάς, αφού για να το μάθει κανείς αυτό, θα πρέπει να κάνει κλικ στη φωτογραφία του από πάνω άρθρου για την ΟΠΛΑ και να ανοίξει την εικόνα σε νέο παράθυρο, για να διαβάζει την πλήρη περιγραφή, εδώ.

  2. http://www.efsyn.gr/arthro/prospathisa-na-gino-anthropos-gia-na-mporeso-na-gino-kommoynistria

    Προσπάθησα να γίνω άνθρωπος για να μπορέσω να γίνω κομμουνίστρια


    Η Δήμητρα Πέτρουλα, κάποια χρόνια πριν

    Συντάκτης:

    Νόρα Ράλλη
    .

    Πάντα αναρωτιόμουν πώς νιώθουν οι άνθρωποι που έχουν βασανιστεί σκληρά, που έχουν χάσει με στυγερό δολοφονικό τρόπο γονείς κι αδέρφια, για τους βασανιστές και τους δολοφόνους τους.

    Στη σύγχρονη Ιστορία της Ελλάδας τέτοια περιστατικά είναι χιλιάδες.

    Ο Εμφύλιος, τα μετεμφυλιακά χρόνια και η δικτατορία των συνταγματαρχών έχουν αφήσει πληγές χαίνουσες σχεδόν σε κάθε ελληνική οικογένεια και όσο κι αν θέλουμε να λέμε πως όλα αυτά ανήκουν σε ένα μακρινό, σκοτεινό παρελθόν, δυστυχώς, το αίμα δεν μπορεί να ξεχαστεί.

    Και καθώς δεν είναι δυνατόν για μας τους νεότερους να μπούμε στη θέση ανθρώπων που έζησαν τότε, όσο κι αν το θέλουμε ή το νιώθουμε, όσες γνώσεις κι αν έχουμε λάβει κι όσα βιβλία κι αν έχουμε διαβάσει, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να στεκόμαστε με σεβασμό και με μία δυναμική σιωπή απέναντί τους και να τους ακούμε.

    Αν είμαστε τυχεροί και θέλουν να μιλήσουν για όλα τούτα.

    Η Δήμητρα Πέτρουλα θα μπορούσε να είναι μία πανέμορφη γυναίκα, χαρούμενη με την οικογένειά της, ήρεμη στην καθημερινότητά της, αξιοπρεπής στους αγώνες της.

    Η Δήμητρα Πέτρουλα είναι μια πανέμορφη γυναίκα, είναι χαρούμενη με την οικογένειά της, ήρεμη στην καθημερινότητά της και αξιοπρεπέστατη στους αγώνες της.

    Είναι όμως και παιδί της Μαριγώς και του Σωτήρη Πέτρουλα, αδερφή του Βασίλη (του Βάσου της), του Πέτρου, του Αντώνη, της Καλλιόπης και της Φιλίτσας Πέτρουλα και θεία (κι ας γεννήθηκαν μόνο μ’ ένα χρόνο διαφορά) του Σωτήρη Πέτρουλα.

    Ολοι Μανιάτες. Ολοι, με εξαίρεση τους Πέτρο και Αντώνη, δολοφονήθηκαν με τον πιο απάνθρωπο τρόπο είτε από τους Χίτες (Ελληνες συνεργάτες των Γερμανών) είτε από την αστυνομία μετεμφυλιακά.

    Οι δολοφόνοι ελάχιστα διαφέρουν μεταξύ τους. Ταγματασφαλίτες και γερμανοτσολιάδες, παρακράτος της Δεξιάς και απομεινάρια κατοχικών ναζιστών.

    «Δεν είναι αυτοί που σκέφτομαι» μας εκπλήσσει η κ. Πέτρουλα. «Δεν μισώ κανέναν. Μόνον τους φανατικούς, τους αγενείς και τους ημιμαθείς δεν αντέχω».

    Οι Χίτες

    Λέει αλήθεια. Κανέναν δεν μισεί. Και στα δύο της βιβλία, «Πού ΄ναι η μάνα σου μωρή;» (εκδ. Σύγχρονη Εποχή) και «Θρύλοι της Αραβίας – η ξένη» (προσωπική έκδοση), το φως, η αλήθεια και μια βαθιά αίσθηση ευθύνης απέναντι στην Ιστορία και στον αγώνα που έχει γίνει βίωμα κυριαρχούν.

    Η Δήμητρα Πέτρουλα έζησε τη σφαγή της οικογένειάς της, σε ηλικία τριών ετών, στην αυλή του σπιτιού τους, στην τοποθεσία Μοναστήρι, στη Μάνη:

    «Ο πατέρας μου, ο Σωτήρακάς μου, ήταν καπετάνιος του εφεδρικού ΕΛΑΣ, μεγάλος πατριώτης. Ξεχώριζε από την οικογένειά του, αν και αστός, έγινε αντάρτης. Είχε υψηλό αίσθημα δικαιοσύνης μέσα του. Μίσος καθόλου, αλλά αστείρευτη αγάπη για την ελευθεριά και τη δικαιοσύνη. Να φανταστείς όταν ήταν φρούραρχος στο Γύθειο, φυλούσε στο νησί Κρανάη τους περίπου 800 χίτες της Πελοποννήσου που είχαν συλληφθεί ως συνεργάτες των Γερμανών.

    »Τον παρακαλούσαν οι Μανιάτες να τους παραδώσει για να τους τελειώσουν, αλλά αυτός ανένδοτος. Πίστευε στα λόγια των κυβερνώντων πως μετά την Κατοχή, θα πήγαιναν στην Αθήνα να δικαστούν για τα εγκλήματά τους. Το αποτέλεσμα ήταν να μας σφάξουν όλους και ο ίδιος με τον αδερφό μου Βασίλη να ξαναβγούν στα βουνά. Ο Σωτήρακας, κρίνοντας και μετρώντας από τον εαυτό του, πίστεψε και εμπιστεύτηκε για άλλη μια φορά «αυτούς» και πήγε και παραδόθηκε, αν και είχε παραδώσει τα όπλα ήδη από το ΄44.

    »Η κυβέρνηση είχε υποσχεθεί αμνηστία στους ΕΛΑΣίτες που θα παραδίδονταν. Τον δολοφόνησαν στη φυλακή του Γυθείου. «Οργισμένοι εθνικόφρονες πολίτες ακινητοποίησαν τους φύλακες και εκτέλεσαν ορισμένους συμμορίτες», γράψανε τότε οι εφημερίδες. Ηταν 14 Απριλίου 1948».

    »Οσο για τον Βάσο μου, αφού προσπάθησε να κάνει ό,τι μπορεί για να είμαι εγώ κάπως καλύτερα, βγήκε πάλι στο βουνό με τον Δημοκρατικό Στρατό. Ηταν μικρό παιδί, στα μάτια του ο κόσμος όλος.

    »Πληγώθηκε στη μάχη των Καλαβρύτων. Πληγωμένο τον πιάσανε στον Χελμό και τον σκοτώσανε. Ηταν Ανοιξη του ’48», εξηγεί η Δήμητρα, η «Μπεμπέκα» όπως την έλεγαν, καθώς ήταν το στερνοπαίδι της οικογένειας.

    Ανάμεσα στα πτώματα


    Ο αδελφός της, Βασίλης, και η μητέρα της, Μαριγούλα Πέτρουλα

    Τον πατέρα της τον είδε τελευταία φορά Γενάρη του 1946, όταν κοριτσάκι τριάμισι ετών, πέρασε δύο μέρες τριγυρίζοντας μόνη και νηστική ανάμεσα στα πτώματα της μάνας, των αδελφών της και άλλων τεσσάρων συγγενών που είχαν βασανιστεί και δολοφονηθεί μπροστά της από ντόπιους χίτες.

    Τον Βάσο της, δυο -τρεις φορές αργότερα. Ο Πέτρος ζει μέχρι σήμερα. Ο Αντώνης πέθανε πριν από λίγα χρόνια.

    Η ιστορία της οικογένειάς της έγινε βιβλίο και θεατρικό. Η δική της ιστορία είναι παντού γύρω της.

    Στις φωτογραφίες στο σπίτι της (του πατέρα της δεν έχει καμία. Μέχρι και αγγελία είχε βάλει, μήπως κάποιος είχε διασώσει κάποια, αλλά μάταια), στα λουλούδια στον κήπο της, στο χαμόγελό της, στα μάτια της που δεν κλαίνε ποτέ εδώ και χρόνια. Αλλά κυρίως στα λόγια της.

    «Οταν ήρθε και η σειρά μου να με σκοτώσουν οι χίτες, γυρίζει ένας και λέει «ασ’ το το κακόμοιρο». Τον μίσησα. Γι’ αυτό το «κακόμοιρο», που καθόλου δεν ήμουν!» μας λέει.

    «Δεν ήμουν ποτέ παιδί. Δεν έπαιξα, έτρεξα. Να γλιτώσω εμένα, τους δικούς μου, ό,τι μπορούσα. Ακόμα μέχρι σήμερα, όταν βλέπω μικρά παιδιά να θαλασσοπνίγονται, μπορώ ν’ αντέξω. Ισως που τα πέρασα κι εγώ και ξέρω πως είναι να χάνεσαι, να είσαι μόνος, σχεδόν νεκρός. Να μη ζεις παιδική ηλικία. Αυτό που δεν αντέχω είναι να βλέπω να βασανίζουν ζώα. Εκεί σπαράζω. Στ’ άλλα είμαι δυνατή».

    Μας λέει πως ακόμα πριν από λίγα χρόνια που κατέβηκε στο Μοναστήρι, μιλούσαν γι’ αυτήν «την μπεμπέκα που έμεινε με τους νεκρούς», χωρίς να την αναγνωρίζουν.

    Μα κι ένας παλιός που του είπε ποια είναι, την κοίταξε με το βλέμμα του «εχθρού».

    «Τίποτα δεν έχει ξεχαστεί. Ομως, μην μπερδευόμαστε. Οι φασίστες δεν είναι Ελληνες. Οι φασίστες δεν έχουν πατρίδα. Είναι ειδική ράτσα».

    Η επιθυμία της

    Ακόμη μέχρι σήμερα είναι κομμουνίστρια, αν και η ίδια ποτέ δεν θα το πει:

    «Εχω πει στην κόρη μου τη Μαρία, μια υπέροχη κοπέλα, πως στον τάφο μου θέλω να γραφτεί: «Προσπαθούσε να γίνει άνθρωπος, μήπως τα καταφέρει και γίνει κομμουνίστρια»».

    Είναι πιστή στις αρχές που έλαβε από την οικογένειά της, τις κρατάει σαν φυλαχτό.

    Μας ξαφνιάζει όταν λέει: «Φαντάζεσαι να ζούσαν οι δικοί μου; Τι σκατόπαιδο θα είχα γίνει, έτσι καλομαθημένο που θα μεγάλωνα;».

    http://www.efsyn.gr/sites/efsyn.gr/files/wysiwyg/vivlio-petroula.jpg Θυμάται τα πάντα, κάθε μικρή λεπτομέρεια: «Οποιος διαβάζει το «Πού΄ναι η μάνα σου μωρή;» με ρωτάει πώς γίνεται να τα θυμάμαι τόσο καλά. Μα αυτά είχα μόνο. Τις εικόνες μου. Πώς να τα ξεχάσω;».
    Οσο για το δεύτερο βιβλίο της, «Θρύλοι της Αραβίας», εκεί περιγράφει μυθιστορηματικά τη ζωή της, από τα δεκαπέντε της χρόνια και μετά.

    Δεν ξέρω πόσο απέχει το 1946 από το 2016. Δεν ξέρω πώς μετράται ο χρόνος ή η έλλειψη ή η διεκδίκηση ή το αγωνιστικό φρόνημα.

    Ακούω όμως με προσοχή τα λόγια της Δήμητρας:

    «Πόσο πονάει η καρδιά μου για το κατάντημα ορισμένων που πριν προλάβουν να γίνουν άνθρωποι, τους έκαναν θηρία. Κάποιοι τους σπρώξανε συστηματικά στην αμάθεια, με πείσμα τους κρατάγανε φανατισμένους και άξεστους. Τότε και τώρα.

    Δεν είναι η ίδια εποχή, αλλά οι μηχανισμοί απανθρωποποίησης ίδιοι παραμένουν. Ας τους αναγνωρίσουμε, ας τους μελετήσουμε ώστε να είμαστε έτοιμοι να τους αντιμετωπίσουμε όταν σταθούμε απέναντί τους».

    Για τον Σωτήρη Πέτρουλα

    Ο μόνος που θάψαμε

    «Την επταετία 1943-1950 συνολικά 31 μέλη της οικογένειας Πέτρουλα δολοφονήθηκαν. Τελευταίος νεκρός, ο φοιτητής και μέλος της ΕΔΑ Σωτήρης Πέτρουλας, δολοφονήθηκε από την αστυνομία τον Ιούλιο του 1965 κατά τη διάρκεια διαδήλωσης.

    Ημασταν σχεδόν ίδια ηλικία. Δεν τον ήξερα, οι δικοί μας δεν ήταν κοντά. Το παιδί το χτύπησαν και χτυπημένο τον στραγγάλισαν. Ηταν ανιψιός μου. Ο μόνος Πέτρουλας που κατορθώσαμε να θάψουμε εμείς οι ίδιοι, οι άλλοι χώθηκαν σε λάκκους.

    Ο αδελφός μου, ελεύθερος πια από φυλακές και εξορίες, έδωσε μάχη για να πάρουμε τη σορό του, κάτι που αρνιόταν η αστυνομία… Κατά κάποιον τρόπο, ο Σωτήρης, μας εξιλέωσε όλους».

  3. Παράθεμα: Φάκελος Λακωνική Ιστορία #09 «Οι«Επανορθωτικές» φυλακές Γυθείου.» | αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στη λήθη

  4. Παράθεμα: «Ενάντια στη Λήθη #07» Οι«Επανορθωτικές» φυλακές Γυθείου.» – Shades magazine

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s