Σκέψεις με αφορμή την απεργία στο εργοστάσιο ανακύκλωσης στην Σκάλα Λακωνίας


 

Πίσω από τους λόφους στην Σκάλα Λακωνίας τα τελευταία χρόνια κείτεται μια άγνωστη, μικρή κοινότητα εργατών/τριών σε μια νέα μονάδα ανακύκλωσης απορριμάτων που έχει εγκατασταθεί στην περιοχή. Το εργοστάσιο της ανακύκλωσης απορριμάτων μαζί με ένα τεράστιο πάρκο φωτοβολταϊκών, ένα από τα μεγαλύτερα στην Ελλάδα είναι δύο από αυτές τις μονάδες που θα μας απασχολήσουν σε κείμενα της συλλογικότητας στο μέλλον και αυτό γιατί εκεί διεξάγεται ένας νέος και μάλιστα πρωτόγνωρος εργατικός ανταγωνισμός για τα δεδομένα της περιοχής που αξίζει να συζητηθεί. Περιττό να γράψουμε ότι αυτός ο αγώνας, χωρίς κομματικές διαμεσολαβήσεις, αντιμετωπίζει την αδιαφορία των αντιμνημονιακών αριστερών πολιτικών δυνάμεων που προτίμησαν το εθνικό πανηγυράκι των αγροτικών κινητοποιήσεων χέρι χέρι με τους φασίστες όλων των τάσεων.

Για την ιστορία, το εργοστάσιο ανακύκλωσης ήρθε ως αποτέλεσμα των αποφάσεων του Δήμου που παρουσιάζει της πράσινη πολιτική του ως μια από τις πλέον πρότυπες στην Ελλάδα, τουλάχιστον στην ανακύκλωση χαρτιού, γυαλιού και άλλων απορριμάτων. Σε ολόκληρη την πόλη βρίσκονται κάδοι με διαφορετικό χρώμα ο καθένας και για διαφορετική χρήση, χωρίς βεβαίως κανένα αποτέλεσμα. Αυτός είναι ο ρόλος και του εργοστασίου ανακύκλωσης. Ο διαχωρισμός των απορριμάτων. Το εργοστάσιο αυτό λειτουργεί ύστερα από σύμβαση του Δήμου με έναν ιδιώτη και απασχολεί 22 ανθρώπους μεταξύ τους 2 γυναίκες και ένας μετανάστης, θα εξηγήσουμε στην συνέχεια γιατί έχει αξία να υπογραμμιστεί και αυτό. Πίσω από το ιδεολογικό περιτύλιγμα του Δήμου για τις πολιτικές ανακύκλωσης, στο εργοστάσιο επικρατούν συνθήκες πολύ κοντά με αυτές που είχαν να αντιμετωπίσουν οι εργάτες και οι εργάτριες στις αρχές του 20αι. Καμία πρόβλεψη υγιεινής, οι κατάλληλες στολές και μάσκες απουσιάζουν, όπως ακόμα και ένα φαρμακείο με τα στοιχειώδη σε περίπτωση ενός εργατικού ατυχήματος. Στην αφόρητη αυτή κατάσταση ήρθε να προστεθεί και ένα ακόμα πρόβλημα κομβικής σημασίας. Οι καθυστερήσεις των πληρωμών αρχικά, για να γίνουν χρωστούμενα πολλών μηνών αργότερα.

Για πολλούς μήνες οι εργάτες και εργάτριες στο εργοστάσιο είτε ζούσαν με δανικά, είτε αντιμετώπισαν ανοιχτά το πρόβλημα της επιβίωσης για αυτούς και τις οικογένειες τους. Ο «κόμπος όμως έφτασε στο χτένι» και η απελπισία έφερε ζυμώσεις και συζητήσεις στο εσωτερικό αυτής της μικρής κοινότητας εργατών. Έτσι τον περασμένο Δεκέμβρη (2015) ξεκίνησε μια απεργία διαρκείας των εργατών στο εργοστάσιο με αιτήματα τις καλύτερες συνθήκες εργασίας, περίθαλψης, υγιεινής, βαρέα ανθυγιεινά ένσημα και άμεση αποπληρωμή των δεδουλευμένων τους. Από όσο είμαστε σε θέση να ξέρουμε, αρχικά υπήρξαν προσπάθειες από την πλευρά του ιδιοκτήτη του εργοστασίου να καθησυχάσει τους εργάτες/τριες με το σκεπτικό ότι θα ανταποκριθεί άμεσα στις πληρωμές και στα άλλα αιτήματα της απεργίας. Βέβαια με εξαίρεση την πληρωμή των μισθών μερικών μηνών, όλα τα υπόλοιπα παρέμειναν ασάφειες και λόγια του αέρα. Το γεγονός αυτό έφερε εκ νέου την οργή και αγανάκτηση των ανθρώπων αυτών, που κατέβηκαν πάλι σε απεργία διαρκείας. Ο ιδιοκτήτης προσπάθησε να μεταπείσει ξανά τους εργαζόμενους να γυρίσουν στην δουλειά τους, ακόμα και με προσωπικά τηλεφωνήματα* κάτι που κάποιες φορές έφερε ένα μερικό αποτέλεσμα και κάποιες άλλες όχι. Ωστόσο το εργατικό σαμποτάζ από την πλευρά των εργατών/τριών συνεχίστηκε αμείωτα και εργάζονταν μόνο και εφόσον έμπαιναν κάποια χρήματα στους άδειους τραπεζικούς λογαριασμούς τους. Η κατάσταση δεν έφερε καμία βελτίωση και έτσι συνεχίστηκε για 6 και παραπάνω μήνες. Αντί να υπάρχει κάποιου είδους βελτίωση, η τροπή των γεγονότων χειροτέρευε. Δύο εργάτες προτάθηκαν για απόλυση με το σκεπτικό ότι τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν έντονα για τα χρωστούμενα, αλλά βέβαια και με στόχο την τρομοκράτηση των υπολοίπων. Το τελευταίο διάστημα και με δεδομένη την αφόρητη ζέστη κάποιοι από τους εργάτες/τριες έχουν να βάλουν κάτι στο στόμα τους έως και τρεις μέρες. Ο λόγος είναι και οικονομικός ασφαλώς, αλλά και τα ψοφίμια που βρίσκονται στα σκουπίδια κάνοντας την μπόχα αφόρητη σε ένα κτήριο που η θερμοκρασία ξεπερνάει τους 40 βαθμούς. Στις συζητήσεις μέσα στο εργοστάσιο επικρατεί κάπως ανεπίσημα και ένα σύνθημα: Μαζεύουμε τα σκουπίδια, Δεν είμαστε σκουπίδια. Η φράση αυτή αντικατοπτρίζει με ένα τρόπο την οργή και την ατμόσφαιρα που επικρατεί στο εργοστάσιο.

Όπως γράψαμε και λίγο πριν, η κατάσταση δεν έφερε βελτίωση και οι εργάτες/τριες κατέβηκαν ξανά σε απεργία, αυτήν την φορά όμως με περισσότερη εξωστρέφεια. Εδώ και λίγες εβδομάδες οι εργάτες/τριες προχώρησαν σε παρεμβάσεις τους στο δημοτικό συμβούλιο. Εκεί αντιμετωπίστηκαν με αδιαφορία, με εξαίρεση έναν δημοτικό σύμβουλο του ΚΚΕ, όπου έφαγε και αυτός τα πυρά του χλευασμού των υπολοίπων. Την ίδια στιγμή ο ιδιοκτήτης συνεχίζει τα τηλεφωνήματα στους εργαζόμενους, αυτήν την φορά όμως με ύβρεις, απειλές και εκβιασμούς όπως καταγγέλλεται. Αυτήν την φορά όμως οι εργάτες/τριες δεν φοβούνται και αυτό γιατί απλούστατα δεν έχουν τίποτα άλλο να χάσουν.

Απεργία στο εργοστάσιο ανακύκλωσης, ένα σύγχρονο παράδειγμα.

 

Όπως γράψαμε αρχικά η απεργία αυτή εξελίχθηκε μέσα σε μια ατμόσφαιρα απομόνωσης αλλά και αδιαφορίας των λεγόμενων αριστερών αντιμνημονιακών τάσεων της περιοχής. Σε αυτό συνέβαλαν διάφοροι λόγοι, αλλά ένας κύριος κατά την γνώμη μας ήταν το «κίνημα» που έστησαν οι διάφοροι ακροδεξιοί και αριστεροί συνοδοιπόροι τους στις αγροτικές κινητοποιήσεις των γνωστών στυγνών εκμεταλλευτών των εργατών, κυρίως αυτών Πακιστανικής καταγωγής. Η απεργία των εργατών/τριών στο εργοστάσιο ανακύκλωσης θάφτηκε κυριολεκτικά. Αυτό ίσως συνέβαλε καθοριστικά στην αυτόνομη εργατική οργάνωση χωρίς διαμεσολαβήσεις και χειραγώγηση διαφόρων πολιτικών αριστερής και νεοναζιστικής χρήσης. Βέβαια δεν πρέπει να υποτιμούμε και την νοημοσύνη των ανθρώπων αυτών, ασχέτως αν η συντριπτική τους πλειοψηφία δεν είχε καμία προηγούμενη πολιτική εμπειρία, κατά πόσο μάλλον την οργάνωση μιας απεργίας. Όλο το προηγούμενο διάστημα στο εσωτερικό του εργοστασίου με κύριες στιγμές στο ελάχιστο διάλειμμα που είχαν οι εργάτες/τριες πραγματοποιήθηκαν συζητήσεις και ζυμώσεις για όλα τα θέματα. Το γεγονός ότι ανάμεσα στους εργαζόμενους βρίσκονται και ένας μετανάστης και κάποιες ελάχιστες γυναίκες ήταν αρκετό για να ξεκινήσει και συζητήσεις πέρα από τα άμεσα αιτήματα της ατζέντας που γράψαμε πρωτύτερα. Ο ρατσισμός, ο σεξισμός, αλλά εν μέρη και ο αντιφασιστικός λόγος βρήκαν τρόπο να τρυπώσουν σε αυτές τις συζητήσεις ανάμεσα στους εργάτες/τριες. Φανταζόμαστε θα στάθηκαν διάφορες αφορμές για κάτι τέτοιο γνωρίζοντας και την κυρίαρχη πολιτική παιδεία, όπως και την επιρροή της κυρίαρχης ιδεολογίας. Δεν υπονοούμε ότι οι ρατσιστικές και σεξιστικές πχ συμπεριφορές έτειναν να εκλείψουν στο χώρο εργασίας. Ωστόσο θεωρούμε ότι η απεργία ως γεγονός από μόνο του, ήταν μια ρωγμή στην κανονικότητα που έφερε ξανά όλες τις αντιφάσεις και αντιθέσεις στην επιφάνεια. Με άλλα λόγια ήταν μια ρωγμή μέσα στην κυρίαρχη ιδεολογική αφήγηση – κάτι που θα εξηγήσουμε στην συνέχεια – στο εσωτερικό του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού. Εδώ βλέπουμε την επανεμφάνιση έστω και μερικά της εργατικής ταυτότητας κόντρα στην ενότητα της εθνικής κοινότητας που προβάλλεται συνεχώς από την κυρίαρχη ιδεολογία και μάλιστα από όλους του πολιτικούς σχηματισμούς στο εσωτερικό της. Εάν και η απεργία αυτή εξελίσσεται σε μια από τις περιοχές εκτός των κέντρων του ελληνικού κεφαλαίου, άρα και ασήμαντη για τους περισσότερους, εμείς θεωρούμε ότι αντλήσαμε χρήσιμα συμπεράσματα και εμπειρίες. Και μόνο το γεγονός ότι στην πράξη επανέρχεται μια συζήτηση για την φύση της εργασίας στον καπιταλισμό, την έννοια της ιδιοκτησίας αλλά και συνολικότερα της πολυπλοκότητας που παράγει η κυριαρχία του κεφαλαίου ως κοινωνική σχέση είναι φυσικά για μας το ζουμί. Και αυτό δεν αφορά μόνο το εσωτερικό της συζήτησης της αυτόνομης πρωτοβουλίας ενάντια στην λήθη, αλλά τις κατ ιδίαν συζητήσεις των ίδιων των εργατών ασχέτως των γνώσεων τους πάνω σε όλα αυτά. Η πραγματική κίνηση ξαναφέρνει σε αμφισβήτηση τις αξίες αυτού του κόσμου.

Ορίζοντες πέρα από την κακιά Γερμανία, τους τραπεζίτες και τον αντιιμπεριαλισμό των ηλιθίων 

Τα τελευταία χρόνια σημαδεύτηκαν από την μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους. Τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκόσμια η συρρίκνωση του κεφαλαίου, η πολύπλευρη κρίση που διανύουμε γκρέμισε μια ολική ψευδαίσθηση. Το «κοινωνικό συμβόλαιο» με την υπόσχεση της διαρκούς κερδοφορίας του κεφαλαίου και του τέλους της ιστορίας μέσα από την ευημερία που θα έφερνε μια τέτοια κατάσταση για όλους κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος. Οι λεγόμενες κοινωνικές παροχές, τα κράτη «δικαίου» σε συνδυασμό με την παντελή απουσία ενός επιθετικού κομμουνιστικού κινήματος αμφισβήτησης του πολιτισμού μετά το Ολοκαύτωμα, μας έφερε σε μια νέα φάση κρίσης κάνοντας ξεκάθαρο ότι από εδώ και μπρος η ανάπτυξη του κεφαλαίου θα είναι μια μακρινή ανάμνηση. Ο κεϋνσιανισμός κατέρρευσε και αυτός μέσα από τις αντιθέσεις και τις αντιφάσεις αυτής της πολύπλευρης κρίσης. Το γεγονός αυτό βέβαια δεν σημαίνει απαραίτητα την κατάρρευση του καπιταλισμού.

Αν όμως αυτή η τροπή ισχύει για το κεφάλαιο δεν θα μπορούσε να μην ισχύει και για την αριστερά. Το τέλος της αριστεράς είναι πλέον κάτι περισσότερο από εμφανές. Πουθενά στον κόσμο δεν μπόρεσε να είναι καταλύτης εξελίξεων. Στην Ελλάδα για παράδειγμα είτε μέσα από την επίσημη εκδοχή του ΣΥΡΙΖΑ, είτε μέσα από αυτήν της άκρας αριστεράς, ο λόγος της περιορίστηκε σε μια νεοκενσιανή ατζέντα σπέρνοντας υποσχέσεις όπως αυτή του ή Ελπίδα Έρχεται, την αυταπάτη δηλαδή ότι υπάρχει άλλος δρόμος ανάπτυξης μέσα στον καπιταλισμό. Η αριστερά αντί να ανοίξει μια συζήτηση για το τι σημαίνει κρίση του ελληνικού κεφαλαίου κοκ, περιορίστηκε στην «αντικαπιταλιστική» ή μη, αντιμνημονιακή ατζέντα. Το υποκείμενο του καταπιεσμένου ελληνικού λαού, ή ακόμα χειρότερα, η καταπίεση του ελληνικού έθνους από την κακιά Γερμανία που θέλει να πιει το αίμα του φτωχού, οι τραπεζίτες που θέλουν να πάρουν τα σπίτια μας κλπ, αντικατέστησαν οποιαδήποτε στοιχειώδη ανάλυση για την κρίση. Ο αριστερός λαϊκισμός συνάντησε με ποικιλόμορφους τρόπους την άκρα δεξιά. Μέσα από τις πλατείες, τις αγροτικές κινητοποιήσεις, αλλά και κυβερνητικά μέσα από την κυβέρνηση της αριστεράς με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ ξεδιπλώθηκε αυτή η νέα εθνική ενότητα, το νέο ΕΑΜ που λένε και μερικοί. Η κριτική σκέψη παγιδεύτηκε στο σχήμα Ελλάδα vs Γερμανία, αντικαθιστώντας μια στοιχειώδη ανάλυση της πραγματικότητας. Μέσα σε αυτήν την κατάσταση ο ρατσισμός, ο αντισημιτισμός και γενικότερα η μπόχα του ελληνικού φασισμού απολαμβάνει ευρεία αποδοχή. Το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος όμως πεθαίνει και μαζί με τον ακαριαίο θάνατο του σαρώνει και τις τελευταίες πολιτικές αυταπάτες.

Γιαυτό λοιπόν μικρά τέτοια παραδείγματα, όπως αυτή η απεργία που αφιερώνουμε την παρέμβαση μας σήμερα έχουν μεγάλη σημασία. Γκρεμίζουν και τις τελευταίες αυταπάτες. Όπως βλέπουν και συζητούν και οι εργάτες/τριες στο εργοστάσιο ανακύκλωσης δεν μας χρειάζεται καμιά Γερμανία, μια χαρά το ελληνικό μας αφεντικό, μας έχει φέρει σε μια κατάσταση που δεν ξέρουμε τι θα φάμε αύριο. Μια χαρά το ελληνικό κεφάλαιο αναπαράγεται από την σχεδόν τζάμπα εργατική δύναμη των μεταναστών εργατών. Μικρά και μεγάλα παραδείγματα τέτοιων αγώνων αποτελούν μια ρωγμή σε αυτήν την εθνική ενότητα. Η κουβέντα μέσα στο εργοστάσιο μας δίνει όμως και άλλα ερεθίσματα. Η απόρριψη της συμπαράστασης της Χ.Α και γενικά των νεοναζίδων από τους εργάτες/τριες ήταν κάτι που μας εξέπληξε ευχάριστα, την ίδια ώρα που οι φασίστες έβρισκαν χώρο μέσα στις αγροτικές κινητοποιήσεις και μάλιστα χωρίς αντιδράσεις. Το ίδιο και με το περιστατικό της αλληλεγγύης στο εσωτερικό της κοινότητας αυτής όπως για παράδειγμα η βοήθεια όλων σε άτομα που δεν μπορούν να σηκώσουν βάρη. Όπως και να έχει όμως το πράγμα καλό είναι πούμε ότι δεν εννοούμε σε καμιά περίπτωση ότι λείπουν τα προβλήματα και οι επιρροές αυτής εδώ της κοινωνίας.

Σκέψεις για την συνέχεια της απεργίας

 

Οι εργάτες και εργάτριες στο εργοστάσιο ανακύκλωσης έχουν φτάσει σε μια κρίσιμη καμπή του αγώνα τους. Εδώ και τώρα πρέπει να διεκδικήσουν τα αυτονόητα χωρίς καθυστερήσεις. Όπως ξέρουμε η ατζέντα τους είναι μια σειρά άμεσα αιτήματα που πρέπει να καλυφθούν πάση θυσία για την εξασφάλιση των βασικών τους αναγκών και αποτελούν προϋπόθεση για να συνεχίσουν την εργασία τους στο εργοστάσιο. Άμεση αποπληρωμή των δεδουλευμένων τους, κατάλληλες στολές και φαρμακεία άμεσης ανάγκης, ανθυγιεινά ένσημα. Με δεδομένη την εχθρότητα του δημοτικού συμβουλίου και την ελάχιστη συμπαράσταση που έχουν, η μόνη λύση είναι να δώσουν έκταση στον αγώνα τους. Ήδη υπάρχουν προτάσεις για την κλιμάκωση των ενεργειών τους. Το κλείσιμο της πύλης στο εργοστάσιο, η οργάνωση μιας πορείας στην Σκάλα, ένα αφισάκι ενημέρωσης της τοπικής κοινωνίας είναι μερικές από αυτές. Σίγουρα μπορούν να υπάρξουν και άλλες προτάσεις όσο συνεχίζεται η διαδικασία. Κατά την γνώμη μας μια ακόμα απαραίτητη ενέργεια που πρέπει γίνει χωρίς καθυστερήσεις είναι η επικοινωνία με δικηγόρο που έχει εξειδίκευση σε τέτοια θέματα. Σε κάθε περίπτωση η κλιμάκωση της απεργίας μπορεί να φέρει άμεσα αποτελέσματα. Ας το σκεφτούν σοβαρά αυτό όλοι και όλες δουλεύουν εκεί. Όσο για εμάς θα στηρίξουμε οποιαδήποτε ενέργεια, αρκεί να είναι σε ένα τέτοιο πλαίσιο και να παραμείνει ξεκάθαρο ότι δεν υπάρχει κανένας χώρος για κάθε είδους φασίστες και ρατσιστές.

Σύντροφοι και συντρόφισσες / ΑΠΕΛ

Ιούλιος 2016

4 thoughts on “Σκέψεις με αφορμή την απεργία στο εργοστάσιο ανακύκλωσης στην Σκάλα Λακωνίας

  1. Χαιρετιζω συντροφικα την απεργια καθως και την προσπαθεια αποτυπωσης της πραγματικοτητας,μεσω αυτου του κειμενου.
    Επειδη τυγχανει να ειμαι ντόπιος, χωρις ομως να γνωριζω την κατασταση, προτείνω την άμεση εκτύπωση αφίσας/κειμένου για την καλύτερη προπαγάνδιση και πληροφόρηση για την συγκεκριμενη απεργια.Απο αυτο το κειμενο και εγω εμαθα για την απεργια.Δυστυχως πολλοι,δουλευουν σε εργασιακα καθεστωτα τρομοκρατιας,με χρωστουμενα δεδουλευμενα,ανασφαλιστοι και ελαστικα/καταπιεστικα ωραρια.Πρεπει επιτελους να υπαρχει μια δικτυωση θα ελεγα εγω ολων αυτων των εργαζομενων.Δεν ειναι δυνατον να μαθευεται τωρα μια απεργια που εχει ξεκινησει απο τον Δεκεμβριο.
    Ο λογος που γινεται αυτο ειναι γνωστος.Ο λογος του μεγαλου,η σιωπη του μικρου.Σε μια εντονα μικροαστικη κοινωνια οπως αυτη της σκαλα αλλα και των γυρω περιοχων (για να μην μπω ολης της επαρχιας της Ελλαδας),η σιωπη του καταπιεσμενου εμφανιζεται συχνα αν οχι παντα.Με εξαιρεση καποια χωρια που λογο προοδευτικοτητας (κυριως στην Βορεια Ελλαδα) που προκυπτει απο την αναμιξη και την αρμονικη συμβιωση πολλων «εθνικοτητων»,στα υπολοιπα λογω κοινωνικων συμβολαιων και κοινωνικων σχεσεων,η συχνη εκμεταλλευση εργαζομενων και η δηλωση της παρουσιαζεται σαν συκοφαντιση ή αντιμετωπιζεται με διαφορα τεχνασματα οπως την διαψευση μεσω των φιλων/συγγενων του αφεντικου.Δυστυχως σε αυτες τις κοινωνιες ο μεταναστ@,η γυναικα (ναι σωστα),ο ξενος που μπορει ακομα να ειναι και ελληνας απο διπλανο χωριο, ειναι κατι διαφορετικο απο τον ντοπιο.Ο θολος τοπικισμος ειναι διαχυτος.Τα μικροαστικα καταλοιπα, γρηγορα κανουν τους περισσοτερους να διαλεξουν πλευρα σε εναν αγωνα και δυστυχως τις περισσοτερες φορες (αν οχι παντα) ειναι με την μερια του ντοπιο αφεντικου.Επειδη ειναι ντοπιος.Επειδη τον ξερουμε,ειναι οικογενιαρχης,αποκλειεται να το εκανε αυτος,ειναι ευσεβης ορθοδοξος κτλ κτλ,ασχέτως αν πυροβολεί και απειλει μετανάστ@ που τους χρωστα δεδουλευμενα μηνων.
    Οι εργαζομεν@ λοιπον δεν πρεπει να φοβουνται.Η ελλειψη βεβαια , οπως προειπα, δικτυωσης εδω σε συνδυασμο με την ανυπαρκτη ΓΣΕΕ που δεν καλυπτει ουτε μεταναστες,ουτε ανασφαλιστους,ουτε επισφαλως εργαζομενους (δηλαδη καλυπτει περιπου το 20 με 30 % των εργαζομενων), και των διαφορων αριστερων/κομμουνιστικων κομματων/οργανωσεων, αφηνει τους ντοπιους φασιστες να παιζουν ανενοχλητοι μπαλα.Δεν πρεπει να τους αφησουμε.Να στησουμε οπως μπορουμε κοινοτητες αγωνα, πριν οι φασιστες παιξουν για τα καλα μπαλα.Ειναι συνηθες φαινομενο τελευταια σε πολλες επιχειρησεις του ελληνικου κεφαλαιου,να απολυονται εργαζομεν@ με το ετσι θελω ή με χαζες δικαιολογιες ωστε να αντικατασταθουν με εργαζομε@ φασιστες,πειθηνια οργανα του αφεντικου.Σχηματιζονται ετσι εργοδοτικα σωματεια που δεν σηκωνουν ποτε κεφαλι (πχ ΟΑΣΘ,γευσινους catering κτλ).

    • φιλε μας atomino131 κατ’αρχας σε ευχαριστουμε για την αλληλεγγυη που εκφραζεις στους εργατες του εργοταξιου ανακυκλωσης,καθως και για το σχολιο σου και τις προτασεις σου.Να σε ενημερωσουμε οτι αυτη τη στιγμη που μιλαμε αποφασιστηκε ηδη κειμενο υπογεγραμμενο απο τους εργατες το οποιο θα μειραστει μεσα στις επομενες μερες ανοιχτα στους δρομους της σκαλας.εμεις σαν ομαδα κανουμε το προφανες,δηλαδη δηλωνουμε τη στηριξη μας σε αυτη την προσπαθεια των εργατων για την ικανοποιηση ολων των αιτηματων τους και δημοσιοποιωντας την κατασταση αυτη στον καθενα που θελει να ενημερωθει για το γεγονος αυτο.Σιγουρα η δικτυωση που αναφερεις μπορει να βοηθησει αναλογες καταστασεις,οπως ζητηματα αλληλεγγυης,ανταλαγη εμπειριων κτλ,αλλα αν ειναι εφικτο κατι τετοιο να γινει ειναι κατι το αβεβαιο.Εκ μερους ολης της ομαδας σου στελνουμε με τη σειρα μας τους συντροφικους μας χαιρετισμους και ελπιζουμε να εχουμε μια προσωπικη επαφη για να συζητησουμε κ απο κοντα το θεμα αυτο οπως και αλλα.

  2. Παράθεμα: Αφίσα για την απεργία στο χώρο ανακύκλωσης απορριμάτων | αυτόνομη πρωτοβουλία ενάντια στην λήθη

  3. Για να μην αδικήσουμε την αντιγερμανική και αντιμνημονιακή Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ-ΛΑΕ, νομίζω πως πρέπει να υπογραμμιστούν οι εργατικοί αγώνες στελεχών της στο πλευρό του συνδικάτου των δικαστών, που διεκδικούν κι αυτοί τα εργασιακά τους δίκαια, για να μπορούν να απονέμουν με το γνωστό νόμιμο, αδέκαστο και ανεξάρτητο τρόπο τους δικαιοσύνη στους αδικημένους αυτής της χώρας. Ποιόν να πρωτοπρολάβουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ; Οι εργάτες της Σκάλας, μετανάστες ή Έλληνες, ας περιμένουν:

    http://www.newsbomb.gr/politikh/news/story/235246/sto-pleyro-ton-dikaston-oi-anexartitoi-ellines-kai-o-manolis-glezos#ixzz4HBk3Rup3

    17 Σεπτεμβρίου 2012

    Στο πλευρό των δικαστών οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και ο Μανώλης Γλέζος

    :Τη συμπαράστασή τους στα αιτήματα των δικαστικών λειτουργών οι οποίοι διαμαρτύρονται για τις δρομολογούμενες νέες περικοπές των αποδοχών τους εξέφρασαν σήμερα εκπρόσωποι των Ανεξάρτητων Ελλήνων αλλά και ο Μανώλης Γλέζος εκ μέρους του ΣΥΡΙΖΑ.
    Κατά τη διάρκεια της πανδικαστικής συγκέντρωσης που πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο του Εφετείου της Αθήνας ο Μανώλης Γλέζος τόνισε στο σύντομο χαιρετισμό του ότι «είναι αντινομία να υπάρχει Υπουργείο Δικαιοσύνης» και διερωτήθηκε «πώς ανέχεται ο φίλος μου, κ. Ρουπακιώτης, να αντιποιεί τη δικαστική εξουσία που είναι ανεξάρτητη».

    ………………………….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s