Όταν στη Σκάλα πέφτει το Σκοτάδι #03


Έχουμε καθιερώσει πλέον να γράφουμε σχεδόν κάθε χρόνο (τα τελευταία χρόνια) ένα άρθρο με τον συγκεκριμένο τίτλο, επιχειρώντας να περιγράψουμε την συγκυριακή πραγματικότητα στην μικρή μας πόλη. Όταν στην Σκάλα πέφτει το σκοτάδι λοιπόν, γιατί δεν είναι μόνο η ερημιά και ο λήθαργος που πέφτει αυτή η μικρή κωμόπολη όταν έρχεται το φθινόπωρο και ακολουθεί ο χειμώνας. Δεν είναι μόνο η βαρεμάρα και η κατάθλιψη αυτής της απέραντης ερημιάς στους δρόμους και στον κάμπο με την έναρξη της νέας αγροτικής σεζόν. Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι η λήθη, η άρνηση και η παραίτηση που έχει βρεθεί ο καθένας ατομικά, αλλά και το σύνολο όσων ζουν εδώ.

Η κρίσης της καπιταλιστικής οικονομίας έχει καταστρέψει τα ιερά και τα όσια της τοπικής κοινωνίας, δηλαδή την δυνατότητα κατανάλωσης εμπορευμάτων. Ένα μεγάλο κομμάτι του τοπικού πληθυσμού δεν μπορεί πλέον να φέρει σε πέρα ούτε τα απαραίτητα. Η αγροτική παραγωγή της περιοχής βρίσκεται σε παρακμή που σε συνδυασμό με τα νέα μέτρα του καπιταλιστικού επανασχεδιασμού της οικονομίας σε εποχές δομικής κρίσης του κεφαλαίου φέρνει καταστροφικά αποτελέσματα, ιδιαίτερα για την μικρή ιδιοκτησία που δεν μπορεί να αντέξει και να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες. Το αποτέλεσμα δεν είναι άλλο από το γνωστό (τουλάχιστον για εμάς εδώ). Η φασιστικοποίηση, η λαϊκή αυτή εξέγερση των ντόπιων μικροαστών έρχεται στην ολοκλήρωση της. Έχουμε ήδη επισημάνει ότι η καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων και οι αντιφάσεις που γεννάει μια τέτοια διαδικασία δεν φέρνει απαραίτητα μια ριζοσπαστικοποίηση των μαζών προς μια κατεύθυνση ανταγωνιστική με τον καπιταλισμό δηλαδή προς έναν κριτικό αναστοχασμό αναδιοργάνωσης της κοινωνικής συγκρότησης όπως τουλάχιστον την περιέγραψε η μαρξική θεωρία. Αντίθετα ιστορικά παραδείγματα μας δείχνουν ότι σε περιόδους κρίσης, πολλές φορές το αίτημα είναι η παραπέρα αυταρχικοποίηση του κράτους, το αίτημα της ασφάλειας που στο συλλογικό φαντασιακό, είναι ένα αίτημα για την επιστροφή στην κανονικότητα της προηγούμενης φάσης της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Βέβαια η κατάσταση που έχουμε βρεθεί σήμερα εμπεριέχει και ένα συλλογικό φετιχοποιημένο «αντικαπιταλιστικό» αίτημα που εμείς θα προσπαθήσουμε να το δούμε με βάση τα ερεθίσματα που έχουμε από την τοπική κοινωνία της Σκάλας Λακωνίας σε μια περίοδο που όχι απλά πέφτει το σκοτάδι, αλλά επικυρώνει για ακόμα μια φορά βασανιστικά την κυριαρχία του.

«Ο χειμώνας προβλέπεται σκληρός για ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού» λέγεται για μια ακόμα φορά έξω από τους λιγοστούς στα καφενεία και τις καφετέριες. Ακόμα και η λαϊκή αγορά είναι άδεια με τους παραγωγούς να έχουν απλά αποδεχτεί ότι ήρθε το τέλος της οικονομικής δραστηριότητας της περιοχής. Είναι αλήθεια ότι η κατάσταση συνεχίζει να είναι αφόρητη για τους περισσότερους. Για μας όμως είναι αφόρητη και για έναν ακόμα λόγο και έχει να κάνει με την ηγεμονία αυτής της ζοφερής ομοιογένειας, της κανονικότητας που έχει περιέλθει ξανά η περιοχή . Θα προτιμήσουμε λοιπόν σε αυτό το κείμενο να αφηγηθούμε σύντομα τι έχει επακολουθήσει από την τελευταία φορά που γράψαμε ένα κείμενο στην σελίδα μας πριν λίγους μήνες, αναφέροντας αυτά που κανείς άλλος δεν θα κάνει τον κόπο.

Έχουν περάσει κιόλας δυόμιση χρόνια από την μεγαλειώδη απεργία της κοινότητας των Πακιστανών εργατών στην Σκάλα Λακωνίας και οι εικόνες έχουν φθαρεί από τον χρόνο. Από τις χιλιάδες που αριθμούσε η κοινότητα πριν λίγα χρόνια, από τους παλιούς σήμερα είναι ζήτημα αν έχουν παραμείνει 50 άτομα στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Ευρώτα. Λίγοι είναι αυτοί που αναρωτήθηκαν για το τι έγινε με όλους αυτούς τους εργάτες. Βλέπεις τους αντικατέστησαν καινούργιοι και αυτό έχει σημασία, η δουλειά να γίνεται για τα μικρά και μεγάλα αφεντικά. Κανείς δεν ξέρει που κατέληξαν και σε πιο στρατόπεδο της αριστερής κυβέρνησης κρατούνται σήμερα ή σε τελική ανάλυση εάν έχουν απελαθεί. Όλοι ξέρουν ακόμα και οι πιο αφελής τι πέρασαν αυτοί οι εργάτες εδώ και τα έχουμε καταγράψει επανειλημμένα, αλλά λίγοι είναι αυτοί που επιχειρούν να κρατήσουν την μνήμη ζωντανή κόντρα στην λήθη. Έτσι οι ρατσιστικοί ξυλοδαρμοί των μπάτσων, οι τραμπουκισμοί και οι απαγορεύσεις από τους ντόπιους και τα άλλα περιστατικά είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Ο εχθρός εκδιώχθηκε ικανοποιώντας το αίτημα για εθνική αρμονία των μικροαστών.

Εκείνο το καλοκαίρι του 2016…

Το καλοκαίρι που πέρασε ήταν ένα ήρεμο καλοκαίρι για τους περισσότερους. Δεν είχαμε δημοψηφίσματα, ούτε εκλογές, ούτε άλλες θεαματικές τουφεκιές όπως είχαμε πέρυσι. Δεν είχαμε φλογερές ομιλίες για μποϊκοτάζ γερμανικών προϊόντων με στόχο την αναζωπύρωση του ηθικού της εθνικής κοινότητας. Εν πάση περιπτώσει, για μας δεν ήταν το ίδιο. Υπήρξαν και οι στιγμές που η καλοκαιρινή μας συντροφιά είχε να αντιμετωπίσει την ανοιχτή ή μη εχθρότητα από διάφορους επιτήδειους. Συντρόφισσες είχαν να αντιμετωπίσουν ακραία σεξιστικά σχόλια και ειρωνείες από αριστερούς της περιοχής επιβεβαιώνοντας για ακόμα μια φορά την θέση αυτής της ομάδας ότι η κουλτούρα του βιασμού και ο σεξισμός δεν είναι μονάχα ένα φαινόμενο που καρποφορεί στον όχλο της ακροδεξιάς,. Άλλοι πάλι δέχθηκαν επιθετικά σχόλια για κείμενα που ανέβηκαν εδώ με στόχο το ξεμπρόστιασμα της ρατσιστικής και ομοφοβικής νοοτροπίας της τοπικής κοινωνίας με αφορμή τα καρναβάλια λίγο καιρό πριν. Μετανάστες στα ανοιχτά των Κυθήρων πάλι κόντεψαν να θαλασσοπνιγούν κάπου στα μέσα Αυγούστου, όταν οι Έλληνες είχαν αφοσιωθεί στα μπάνια τους και τις βασανιστικές τους πεζοπορίες προς το μοναστήρι της Έλονας αποδεικνύοντας ακόμα μια φορά ότι η ανθρώπινη βλακεία είναι ανίκητη.

Όλα αυτά που αφηγούμαστε σήμερα δεν είναι παρά μια επικίνδυνη ρουτίνα σε αυτήν εδώ την περιοχή και σίγουρα όσοι/ες διαβάζετε αυτήν την σελίδα από καιρό δεν σαν κάνει καμία εντύπωση το ύφος αυτού του κειμένου.

Το καλοκαίρι αυτό όμως είχε και τους όμορφους αναστοχασμούς του. Στιγμές αυτοκριτικής που είναι σημαντικές για κάθε συλλογικότητα. Αυτή η διαδικασία είχε ξεκινήσει ήδη από πέρυσι, όταν επιχειρήσαμε να δούμε την δράση μας και την στάση μας χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις και σεκταρισμούς που συχνά βρεθήκαμε αντιμέτωποι/ες πέφτοντας σε έναν πολιτικό φαύλο κύκλο. Για όλα αυτά θα επανέρθουμε με αναλυτικό κείμενο αποτίμησης της δράσης της συλλογικότητας όταν βρεθεί ο κατάλληλος χρόνος. Αυτή η συλλογικότητα κλείνει έναν κύκλο και ανοίγει έναν άλλο, το ίδιο δύσκολο με τον προηγούμενο. Κάποιοι φίλοι μας εδώ στην περιοχή φαίνεται ότι αντιμετωπίζουν την κατάσταση της παραίτησης και της αφομοίωσης με τον τοπικό συντηρητισμό. Δεν θα θέλαμε να τους κρίνουμε εξ’ αρχής, για τα μέλη αυτής της συλλογικότητας είναι ξεκάθαρο ότι η κυρίαρχη ιδεολογία και οι τοπικές της αποχρώσεις είναι ένας δύσκολος αντίπαλος. Σε πολλά σίγουρα φταίμε και εμείς οι ίδιοι, ίσως τους αφήσαμε αβοήθητους στην μάχη με αυτήν την κανονικότητα. Κάτι τέτοιες στιγμές δεν μπορούμε όμως παρά να θυμόμαστε ένα απόσπασμα του Αντόρνο όπου θα κλείσουμε αυτό το κείμενο και το αφιερώνουμε σε όλους αυτούς τους παλιούς φίλους αλλά και τους νέους που συνεχίζουν να δίνουν την δύσκολη μάχη για τον κομμουνισμό…

Η μόνη φιλοσοφία την οποία μπορούμε ν’ ασκήσουμε υπεύθυνα απέναντι στην απελπισία, είναι η απόπειρα να σκεφτόμαστε όλα τα πράγματα όπως θα παρουσίαζαν τα πράγματά τους απ’ την πλευρά της λύτρωσης, της ορθής δηλαδή της άξιας του ανθρώπου ζωής. Όταν όμως η κοινή γνώμη έχει φτάσει σε μια κατάσταση στην οποία η σκέψη γίνεται αναπόφευκτα εμπόρευμα και η γλώσσα το μέσον για την προώθησή του, τότε η απόπειρα για την ιχνηλάτηση μιας τέτοιας εξαχρείωσης οφείλει ν’ αρνηθεί κάθε συνενοχή

Αυτόνομη Πρωτοβουλία Ενάντια στην Λήθη Οκτώβρης 2016

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s