Στο μπλέντερ της ελληνικής ιδεολογίας όμως.. όλα αλέθονται (ένα σύντομο σχόλιο)


Τι κοινό μπορεί να έχουν οι 118 εκτελεσθέντες από τους ναζί στο Μονοδένδρι, με έναν αντισημίτη/σφαγέα καλόγερο ονόματι Νίκωνα από την Αρμενία που γιορτάζεται στη Σπάρτη ως «άγιος»; Ένας σκεπτόμενος άνθρωπος δεν θα βρει τίποτα το κοινό. Στο μπλέντερ της ελληνικής ιδεολογίας όμως όλα αλέθονται.

Από τους 118 εκτελεσθέντες από τα ναζιστικά στρατεύματα μέχρι ένα αντισημίτη εμπνευστή πογκρόμ του Μεσαίωνα σίγουρα υπάρχει μεγάλη απόσταση. Για τη «Λακωνική Αδελφότητα Καναδά» βέβαια υπάρχει μια αυτονόητη σύνδεση αφού φέτος θυμήθηκε να «τιμήσει» μαζί και τους 118 και τον Νίκωνα στο Μόντρεαλ [1]. Αυτή η ενέργεια δεν είναι όμως προϊόν βλακείας και ανιστορικότητας κάποιας γραφικής σέκτας ελληνικής χρήσης στο εξωτερικό. Είναι μια καθαρά συνειδητή επιλογή ενός ακόμα ιδεολογικού μηχανισμού του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους.

Για την ιστορία: Ο Νίκωνας έζησε τον 17ο αιώνα και αφού συμμετείχε στον βίαιο εκχριστιανισμό των Σαρακηνών που επέζησαν της σφαγής που οργάνωσε ένας άλλος ανάλογος «άγιος», ο Νικηφόρος Φωκάς στην Κρήτη, δεν δίστασε να ξεσπιτώσει τον εβραϊκό πληθυσμό της λακωνικής πρωτεύουσας. Αλλά αυτά τα έχουμε γράψει ή εμείς ή φίλοι της συλλογικότητας σε προηγούμενα κείμενα και είναι γνωστά στους αναγνώστες/τριες της σελίδας μας [2]. Που όμως και γιατί κολλάει η ιστορία των 118 μαζί με αυτή του Νίκωνα; Σε αυτό θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε κάπως πιο αναλυτικά στη συνέχεια:

Για την μυθολογία της ελληνικής εθνικής λαϊκής κοινότητας έχουμε αφιερώσει πολλές γραμμές στο παρελθόν. Μια μυθολογία που η ύλη της εκτείνεται από την αρχαία εποχή μέχρι και τις μέρες μας, ψάχνοντας απεγνωσμένα μια απαραίτητη σύνδεση. Σύμφωνα με αυτή, υπάρχει μια μεταφυσικού τύπου –  αιώνια ιστορική συνέχεια της ελληνικής εθνικής λαϊκής κοινότητας αντλώντας έμπνευση από  «τις ρομαντικές αντιλήψεις που παρουσίαζαν το έθνος ως κάποια υπερβατή οντότητα, έκφραση μιας φυλής ή ενός μεταφυσικού «λαϊκού πνεύματος», μιας «ψυχής». Έτσι οι ιστορικές περίοδοι από το δουλοκρατικό σύστημα, την φεουδαρχία στην καπιταλιστική νεωτερικότητα, τσουβαλιάζονται σε μια εντελώς παραληρηματική αφήγηση.

Στην Ελλάδα «Όλο και πιο συχνά οι πολιτικοί γίνονται ιστορικοί ενώ παράλληλα οι ιστορικοί καλούνται να ερμηνεύσουν την πολιτική και να συνδράμουν κι αυτοί στην απόδειξη των έτσι κι αλλιώς αυταπόδεικτων «εθνικών αληθειών». Με αφετηρία τα ιδεολογικά σχήματα του ελληνισμού που πάντα είναι αδικημένος και πάντα καταδιώκεται οι ποικιλώνυμοι χρήστες και καταχραστές της ιστορίας καλούν το έθνος σε μια νέα «επιστημονική» σταυροφορία που θα σαρώσει τα ψεύδη της «άλλης πλευράς» και θα εξασφαλίσει για την «εθνική αλήθεια» το καθεστώς της μοναδικής αυθεντίας.[3]

Οι διάφοροι ιδεολογικοί μηχανισμοί του ελληνικού καπιταλιστικού σχηματισμού έχουν ξεχυθεί σε μια ανελέητη εκστρατεία κατασκευής ενός αφηγήματος που τα χωράει όλα και που μέσα από το οποίο θα σφυρηλατηθεί η ψευδο-ενότητα των υποτελών του. Έτσι ο Νίκωνας και οι 118 εκτελεσθέντες στο Μονοδέντρι είναι (ο πρώτος) ήρωας και (οι δεύτεροι) μάρτυρες της ίδιας ψευδο-κοινότητας ανεξαρτήτως εποχής, των υλικών συνθηκών ή της αντικειμενικής αλήθειας ότι ο ένας ήταν σφαγέας (θύτης) όταν δεν υπήρχε καν ακόμα το νεωτερικό ελληνικό κράτος και οι 118 εκτελεσθέντες ήταν θύμα του ναζισμού.

Ειδικά για τους 118, ο τρόπος που παρουσιάζονται κάθε χρόνο στις διάφορες εκδηλώσεις μνήμης στη Λακωνία φανερώνουν τα αυτονόητα. Οι 118 εκτελεσθέντες – σύμφωνα με την ελληνική κυρίαρχη ιδεολογία – δεν είναι απλά ένα θύμα της βαρβαρότητας του ναζισμού, αλλά υποδηλώνει την ηρωική φύση του «ελληνικού στοιχείου» σε επίπεδο αγιοποίησης του και η κατάληξη δεν είναι άλλη από το επίσημο ψέμα για το «έπος του 40» που υιοθετεί ολόκληρος ο ελληνικός αστικός κόσμος, τα κόμματα του, οι αντιιμπεριαλιστικές αριστερές ακόμα και αναρχικές γκρούπες (και φυσικά πολύ πέρα από αυτές), η ακροδεξιά ασχέτως αν αυτή ήταν συνεργάτης των ναζί στον πόλεμο. Το «έπος του 40» έρχεται να αντικαταστήσει και να διαστρεβλώσει οτιδήποτε έχει μείνει ως μνήμη της μεγάλης ταξικής αναμέτρησης της δεκαετίας του 40, να κατασκευάσει το εθνικό υποκείμενο που ηρωικά αντιστάθηκε στους «ξένους». Μέσα σε αυτό το μπλέντερ της ελληνικής ιδεολογίας δίνεται το τελικό χτύπημα στην ίδια την εργατική τάξη και οποιαδήποτε απόπειρα για χειραφέτηση της από την κυρίαρχη ιδεολογία.

Εδώ όμως υπάρχουμε και εμείς. Θεωρούμε εφικτό στη Λακωνία και παντού, ότι μπορούν να φυτρώσουν σαν τα μανιτάρια οι πυρήνες αυτομόρφωσης και επανεξέτασης της ιστορίας από μαρξική και ανταγωνιστική σκοπιά. Και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε μέσα από τις δικές μας συνελεύσεις και τους δικούς μας διαύλους επικοινωνίας με τους καταπιεσμένους σε αυτή τη χώρα.

Αυτά τα λίγα…. θα επανέρθουμε με νέες δημοσιεύσεις σχετικά…

Παραπομπές:

[1] Βλέπε δημοσίευση εδώ: https://notospress.gr/article.php?id=34263

[2] Για τον Νίκωνα δες εδώ: https://skalalakonias.wordpress.com/2015/11/28/opseisneoelinikouantisimitismou/

[3] Το απόσπασμα βρίσκεται στο περιοδικό Θέσεις τεύχος 42, Η «ακατάλυτη συνέχεια» του ελληνισμού: ορισμένες επίκαιρες σκέψεις για την «εθνική ιστορία» του Δημήτρη Χρ. Ξιφαρά http://www.theseis.com/index.php?option=com_content&task=view&id=403&Itemid=29

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s