Ένα σύντομο σχόλιο με αφορμή τη νέα χρονιά και την επικαιρότητα.


 

Το 2017 που πέρασε, ήταν ακόμα μία ανυπόφορη χρονιά για τους περισσότερους/ες που ζουν στη Λακωνία. Η κρίση του ελληνικού καπιταλισμού συνεχίζεται και συμπαρασύρει όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του τοπικού πληθυσμού στην εξαθλίωση. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και άτομα που κάποιος/α προηγούμενα θα τα χαρακτήριζε κομμάτι του μικροαστικού στρώματος της ελληνικής κοινωνίας, σήμερα παλεύουν για την επιβίωση τους σε ένα αβέβαιο καπιταλιστικό μέλλον. Η νέα σεζόν της συγκομιδής ελιάς έχει ξεκινήσει. Δεν είναι λίγοι/ες αυτοί που αδυνατούν να πληρώσουν ακόμα και τα έξοδα μεταφοράς τους στους ελαιώνες. Ένα μεγάλο κομμάτι της εργατικής τάξης στη Λακωνία δουλεύει με άθλια μεροκάματα στις ελιές, άλλο παραμένει στην ανεργία, τέλος δεν είναι λίγοι και αυτοί που παραμένουν απλήρωτοι για μήνες σε ελληνικές επιχειρήσεις, όπως Supermarket. Το κομμάτι της εργατικής τάξης που είναι μετανάστες από άλλες χώρες, εκτός από τις άθλιες συνθήκες εργασίας, έχουν να αντιμετωπίσουν και τον ρατσισμό που φωλιάζει καλά στη Λακωνία, μια επαρχία με έντονες νεοφασιστικές τάσεις.

Κάθε μέρα που περνάει η κατάσταση αδράνειας στους «χώρους», τις πολιτικές κινήσεις και εγχειρήματα γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Η άνοδος του σχήματος των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ το Γενάρη 2015 στην εξουσία του ελληνικού καπιταλιστικού κράτους, έφερε στην επιφάνεια περισσότερο από ποτέ, την κρίση της στρατηγικής για το σύνολο των πολιτικών τάσεων της αριστεράς. Ακόμα και αυτοί/ες που δεν είχαν αυταπάτες για το περιεχόμενο και την ουσία της «αριστερής κυβέρνησης» και από την αρχή διατύπωσαν ότι αυτή αποτελεί μια ξεκάθαρη επιλογή των σχεδιασμών του ελληνικού κεφαλαίου, δεν κατάφεραν να αρθρώσουν ένα στρατηγικό πολιτικό λόγο, ούτε να συγκροτηθούν οργανωτικά με ένα αυτοτελή τρόπο. Αυτή τη ζοφερή κατάσταση τροφοδότησαν διάφοροι πολιτικοί παράγοντες της συγκυρίας, με κύριο τη γενικότερη ήττα, αλλά και την προσέγγιση των «αντικαπιταλιστικών» αναλύσεων που επικεντρώθηκαν στο μνημόνιο – αντιμνημόνιο, τον αντιγερμανισμό και τη «κινητοποίηση» της εθνικής λαϊκής κοινότητας ως ένα ενιαίο υποκείμενο κόντρα στους καταπιεστές των τραπεζών και των μεγάλων εθνικών κρατών της Ε.Ε, του ΔΝΤ κοκ. Δεν πρέπει να κλείνουμε τα μάτια και στη γενικότερη υποχώρηση του προλεταριακού ανταγωνισμού και το σάστισμα του μπροστά στη συνολική ήττα των «αγώνων» με άμεσες διεκδικήσεις, όπως για παράδειγμα, τη καλυτέρευση των όρων αναπαραγωγής της εργασίας κλπ. Και ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές, η «αριστερή κυβέρνηση» δίνει ακόμα ένα χτύπημα ύστερα από επιταγή του Ελληνικού Κεφαλαίου στο δικαίωμα στην απεργία που πλέον συζητιέται ανοιχτά το ζήτημα της απαγόρευσης του. Ότι έχει ξεκινήσει, δεν πρόκειται να σταματήσει. Άλλη μια απόδειξη ότι πλέον οι επιμέρους διεκδικήσεις είναι μια χαμένη υπόθεση όσο δεν μπαίνει μια συνολική πολιτική στρατηγική ρήξης με το ελληνικό κεφάλαιο και το κράτος του. Τέλος, το θέμα της ονομασίας του κράτους της Μακεδονίας είναι και αυτό στην επικαιρότητα, κάτι που θα αναζωπυρώσει τις κινηματικές εστίες του ελληνικού φασισμού.     .

Διάσημη φωτογραφία από τις διαδηλώσεις στο Ιράν

Ωστόσο δεν λείπουν οι ραγδαίες εξελίξεις και σε διεθνές επίπεδο. Στο Ιράν μία από τις μεγαλύτερες εκρήξεις δυσαρέσκειας απέναντι στο ισλαμικό καθεστώς βρίσκεται σε εξέλιξη. Πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων των τελευταίων εβδομάδων. Για την εξέγερση ελάχιστα μπορούμε να διαβάσουμε από τα ΜΜΕ και τα «κινηματικά» σάιτ. Φυσικά δεν έγινε το ίδιο λίγες μέρες πριν όταν ο Τραμπ αναγνώρισε την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. Τα διάφορα φερέφωνα της κυρίαρχης ιδεολογίας, είτε αυτά προέρχονται από την αντιιμπεραλιστική αριστερά, είτε από τους διάφορους χώρους των «πολιτικών των ταυτοτήτων» (συμπεριλαμβανομένων εδώ και τάσεων της αυτονομίας) δεν έχουν γράψει ούτε μια λέξη για τα γεγονότα. Οι μάσκες πέφτουν με ένα τραγελαφικό τρόπο. Οι διάφοροι χώροι που συχνά πυκνά κόπτονται για τη περίφημη «ισλαμοφοβία» στις δυτικές καπιταλιστικές κοινωνίες δεν γράφουν ούτε μία λέξη για την εξέγερση ενάντια στο ιρανικό καθεστώς. Αυτό όχι μόνο δεν είναι τυχαίο, αλλά πλέον πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι με αυτούς τους χώρους δεν θα πρέπει μας συνδέει πολιτικά τίποτα στο μέλλον.

Έχουμε σκοπό και φέτος να αφιερώσουμε χρόνο σε τέτοια ζητήματα. Να εμβαθύνουμε την έρευνα και μελέτη μας πάνω σε στοιχεία για τη καθημερινή ζωή στο ελληνικό καπιταλιστικό κράτος, καθώς και να συνεχίσουμε τη μελέτη μας σε τοπικά και ιστορικά ζητήματα. Έτσι λοιπόν μέσα από αυτή την ιστοσελίδα, καθώς και με νέους τρόπους εξωστρεφούς παρέμβασης θα συνεχίσουμε και φέτος, αυτή την τόσο δύσκολη χρονιά που ξεκινάει για όλες/ους μας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s