75 Χρόνια μετά το Άουσβιτς ο αγώνας ενάντια στον αντισημιτισμό: ένα επίκαιρο καθήκον


“Στην κατάσταση της ανελευθερίας τους ο Χίτλερ επέβαλε στους ανθρώπους μια νέα κατηγορική προσταγή: να ρυθμίζουν τη σκέψη και τις πράξεις τους έτσι ώστε να μην επαναληφθεί το Άουσβιτς, να μη συμβεί τίποτε παρόμοιο” T. W Adorno

75 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στο μεγαλύτερο στρατόπεδο θανάτου που γνώρισε η ανθρωπότητα. Στις 27 Γενάρη 1945, τα σοβιετικά στρατεύματα απελευθερώνουν τους 7.000 περίπου εναπομείναντες/-σες κρατούμενους του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Αυτό που αντίκρισαν οι στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού ήταν ασύλληπτα φρικιαστικό και το κατέγραψαν σε φιλμ.  Μόνο στο Άουσβιτς – Μπίρκεναου εξοντώθηκαν πάνω από 1.100.000 άνθρωποι στην πλειονότητα τους Εβραίοι. Συνολικά στο Ολοκαύτωμα οι δολοφονηθέτες, έφτασαν τα 6.000.000. Την ίδια ώρα κατά την προέλαση των Συμμαχικών δυνάμεων των ΗΠΑ και της Βρετανίας εις βάρος της Βέρμαχτ στο γερμανικό έδαφος απελευθερώθηκαν και άλλα στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξολόθρευσης.

Το Ολοκαύτωμα ήταν η αποτελεσματικότερη «βιομηχανία θανάτου» που γνώρισε ποτέ η ιστορία και έστειλε στο θάνατο εκατομμύρια ανθρώπους, ήταν ένα φαινόμενο ιστορικά μοναδικό που είχε ως στόχο την εξόντωση όσων ο εθνικοσοσιαλισμός θεώρησε, αντιφυλή, “υπανθρώπους” και πολιτικούς αντιπάλους. Μαζί με τους Εβραίους, στα κρεματόρια εξοντώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι άνθρωποι, μεταξύ αυτών Ρομά, Σοβιετικοί Στρατιώτες και κομμουνιστές/τριες, ομοερωτικοί/ες, άνθρωποι με κινητικές και άλλες αναπηρίες (πρόγραμμα ευθανασίας Τ4), μάρτυρες του Ιεχωβά και πολλοί/ές άλλοι/ές. Το Ολοκαύτωμα δεν ήταν ένα ατύχημα στην ιστορία του νεωτερικού πολιτισμού, μάλλον ήταν η ίδια του η κορύφωση, αν αναλογιστεί κανείς ότι ήδη οι φυλετικές θεωρίες και ο αντισημιτισμός άρχισαν να παίζουν ηγεμονικό ιδεολογικό ρόλο μαζί με την κατασκευή των εθνικών λαϊκών κοινοτήτων και κρατών της καπιταλιστικής νεωτερικότητας στον 19ο αι. Η χρήση του όρου αντισημιτισμός δεν πρέπει να συγχέεται με τον προνεωτερικό αντι-ιουδαισμό, ασχέτως αν ο πρώτος εμπεριέχει στοιχεία από τον δεύτερο. Ο αντισημιτισμός απέχει κατά πολύ από άλλες μορφές ρατσισμού, ακριβώς γιατί τείνει να φέρει χαρακτηριστικά μιας ψευδο-κοσμοθεωρίας. Ο αντισημίτης αποδίδει στον «Εβραίο» μεταφυσικές ιδιότητες και μέσα από αυτή την μυθοπλασία, του αποδίδεται η κατηγορία για όλα τα δεινά του κόσμου και κυρίως ότι βρίσκεται πίσω από τον καπιταλισμό. Ο «Εβραίος» σύμφωνα με τον αντισημίτη κρύβεται πίσω από τις τράπεζες και το χρηματιστικό κεφάλαιο, αποτελεί την προσωπομορφοποίηση του ίδιου του κεφαλαίου.  Αυτή η μορφή “αντικαπιταλιστικής” εξέγερσης ενσάρκωσε ο εθνικοσοσιαλισμός και η «βιομηχανία θανάτου» του. Την ίδια στιγμή ο «Εβραίος» είναι το αντι-ανθρώπινο στοιχείο, μια κατώτερη ράτσα που σκοπός της είναι να βλάψει το ανθρώπινο. Από την εξόντωση του, σύμφωνα με την εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία, θα κριθεί η τύχη του κόσμου.

75 χρόνια μετά τον τερματισμό του μεγαλύτερου εγκλήματος που γνώρισε η ανθρωπότητα, ο αγώνας της μνήμης ενάντια στην ιστορική λήθη παραμένει κύριο καθήκον για κάθε άνθρωπο που παλεύει για την πανανθρώπινη χειραφέτηση και ελευθερία. Ειδικά σήμερα, που ο αντισημιτισμός βρίσκεται ξανά σε έξαρση με εκατοντάδες αντισημιτικές επιθέσεις, μεταξύ αυτών, αρκετές δολοφονικές. Γιατί 75 χρόνια μετά την απελευθέρωση και τη Μεγάλη Αντιφασιστική Νίκη, η Ευρώπη κατευθύνεται ξανά προς μία αναβίωση του φασισμού πάντα μέσα από νέες μορφές στη σημερινή περίοδο της καπιταλιστικής κρίσης. Οι ναζιστικές ιδέες επιβίωσαν και έγιναν δομικό χαρακτηριστικό των κυρίαρχων πολιτικών των καπιταλιστικών εθνών-κρατών. Μόνο λίγοι μήνες έχουν περάσει από το κατάπτυστο ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που εξισώνει την ΕΣΣΔ με τον ναζισμό με στόχο το ξέπλυμα των εγκλημάτων του δεύτερου. Ο αντικομμουνισμός σήμερα συνδέεται άμεσα με τον αντισημιτισμό ως δύο αλληλένδετοι κρίκοι της κυρίαρχης ιδεολογικής αφήγησης της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Θρέφεται και από την ιστορική λήθη και την αναθεώρηση της ιστορίας όπου εξισώνεται η ΕΣΣΔ με την ναζιστική Γερμανία, οι χιλιάδες που έπεσαν στα μέτωπα του αντιφασιστικού αγώνα με τους Ναζί.

Ο “εβραιομπολσεβικισμός” λειτούργησε συμπληρωματικά ως προς την προσωπομορφοποίηση του καπιταλισμού στον Εβραίο γιατί σύμφωνα με τον λίβελο “Πρωτόκολλα της Σιών” οι Εβραίοι είχαν συνωμοτήσει σε τέτοιον βαθμό ώστε τόσο ο καπιταλισμός όσο και ο κομμουνισμός ήταν δικές τους εφευρέσεις. Και τα μικροαστικά πλήθη μισούσαν τόσο τον ένα όσο και τον άλλο γιατί αφ’ ενός ο καπιταλισμός (δηλαδή οι Εβραίοι τραπεζίτες κατ’ αυτούς) τους είχε καθηλώσει οικονομικά και κοινωνικά ενώ ο μπολσεβικισμός με την ισότητα που πρέσβευε τους στερούσε το όνειρο της κοινωνικής ανόδου στην ανώτερη τάξη, εκεί που βρίσκονταν υποτίθεται κάποιοι άλλοι Εβραίοι. Ο νεωτερικός αντισημιτισμός ξεκίνησε από την τσαρική Ρωσία αλλά είχε επίσης αναδειχτεί στη Γαλλία με την υπόθεση Ντρέυφους.

Δεν είναι, επίσης, λίγοι αυτοί που σήμερα κρύβονται πίσω από τον «αντισιωνισμό» για να εκφράσουν το αντισημιτικό τους μίσος και εδώ, δυστυχώς, δεν μπορούμε να εξαιρέσουμε μεγάλο κομμάτι της αριστεράς, της αυτονομίας και του αναρχικού χώρου. Δεν αποτελεί πρωτοτυπία για πολλούς από αυτούς η εξίσωση του κράτους των επιζώντων του Ολοκαυτώματος με τους ναζί.

Οι αντισημιτικές δολοφονικές επιθέσεις, βεβηλώσεις και καταστροφές νεκροταφείων, συναγωγών και μνημείων του Ολοκαυτώματος αποτελούν μια θλιβερή πραγματικότητα που από εξαίρεση τείνει να γίνει κανονικότητα στη συνείδηση της ευρύτερης πλειοψηφίας. Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, την πρόσφατη επίθεση στο Χάλε στη χώρα θύτη του Ολοκαυτώματος, τη Γερμανία, τις καταστροφές εβραϊκών τάφων στη Γαλλία, τις δολοφονικές επιθέσεις με θύματα στις ΗΠΑ κοκ. Αλλά και στην Ελλάδα λίγες μέρες πριν, η διπλή επίθεση στη συναγωγή και του μνημείου του Ολοκαυτώματος στη πόλη των Τρικάλων δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες.

Την ίδια ώρα που συμβαίνουν όλα αυτά, η ελληνική αριστερά οργανώνει συλλαλητήρια ενάντια στο “κράτος δολοφόνο” της Μέσης Ανατολής, όπως το αποκαλούν. Ενώ οι αντισημίτες βγαίνουν ανενόχλητοι και βεβηλώνουν νύχτα (όπως κάνουν πάντα) το μνημείο του Ολοκαυτώματος Τρικάλων και της Συναγωγής, ο περίφημος αντιφασιστικός χώρος αρνείται να καταδικάσει το γεγονός. Παρά τις υποτιθέμενες διαφορές που υπάρχουν στον αριστερό χώρο, η ένοχη σιωπή τους απέναντι στην πληθώρα των αντισημιτικών επιθέσεων στη χώρα, φανερώνει το πόσο μεγάλη σύγκληση και ενότητα έχουν μεταξύ τους αυτές οι ομάδες όπως και αν αυτές αυτοπροσδιορίζονται.

Η μνήμη τους και εν τέλει η δράση τους είναι επιλεκτική. Όταν πρόκειται να διαδηλώσουν ενάντια στο “κράτος δολοφόνο”, οι διαφορές τους περνάνε σε δεύτερη μοίρα, την ίδια ώρα κιόλας που δεν βρίσκουν ιδιαίτερο λόγο να διαδηλώσουν για άλλα μέρη του κόσμου, που διεξάγεται πόλεμος (και ταξικός), σφαγές και εξεγέρσεις (π.χ. Σουδάν, Συρία, Χονγκ Κονγκ, Χιλή). Για τους καταπιεσμένους σε αυτές τις χώρες δεν έχουμε αντιιμπεριαλιστικούς και πολύ περισσότερο διεθνιστικούς, ταξικούς “συναγερμούς” από αυτή την παρακμασμένη αριστερά. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για την οργάνωση της άρχουσας τάξης στη Γάζα, τη ΧΑΜΑΣ και το καθεστώς της, που πυροβολεί στο ψαχνό τον πληθυσμό όταν αντιδρά στα αντιδραστικά ταξικά μέτρα που αυτή παίρνει. Πολύ χειρότερα αδυνατούν σε κάθε περίπτωση να κατανοήσουν την ιστορική αναγκαιότητα, αλλά και τις ίδιες τις προηγηθείσες υλικές προϋποθέσεις που οδήγησαν στην δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, λέγοντας ότι είναι ναζιστικό κράτος και ότι διεξάγει νέο Ολοκαύτωμα. Ταυτίζουν, δηλαδή, τον θύτη με τον θύμα και σχετικοποιούν το Ολοκαύτωμα με τόση μεγάλη ευκολία όση είναι και η σιωπή τους απέναντι σε περιστατικά όπως αυτό στα Τρίκαλα. Γι’ αυτούς και χιλιάδες άλλους λόγους ο αντισιωνισμός είναι αντισημιτισμός. Και μάλιστα είναι το ίδιο εξολοθρευτικός. Γιατί πολύ απλά αν δεν ήταν έτσι, αυτοί οι “αντιφασίστες” θα είχαν έστω και τα στοιχειώδη αντανακλαστικά να διαδηλώσουν, όχι ενάντια σε ένα άλλο καπιταλιστικό κράτος σε μια μεριά του κόσμου και τις επιλογές του, αλλά ενάντια στην ίδια τους τη χώρα, συμπαραστεκόμενοι στους πληττόμενους συμπολίτες τους, τους Έλληνες Εβραίους που δέχονται ναζιστικού τύπου επιθέσεις.

Το παράδειγμα του BDS

Ο σημερινός αντισημιτισμός παίρνει και άλλες ακόμα πιο επιθετικές μορφές όπως είναι για παράδειγμα το BDS, μία οργανωμένη εκστρατεία μποϋκοτάζ σε ισραηλινά εμπορικά προϊόντα και σε κάθε πολιτιστική και ακαδημαϊκή δραστηριότητα, η οποία συνδέεται με το Ισραήλ και την εβραϊκή κουλτούρα.

Στόχος της εκστρατείας δεν είναι μόνο το μποϋκοτάζ στα…λεμόνια και στα πορτοκάλια από το Ισραήλ, οι προσπάθειες επικεντρώνονται και αλλού όπως η αποτροπή της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Αργεντινής να συμμετέχει στο Ισραήλ, η άσκηση πίεσης σε καλλιτέχνες, όπως ο Thom Yorke των Radiohead και ο Nick Cave, οι οποίοι διεξάγουν συναυλίες στο Ισραήλ, να σταματήσουν. Μία από τις τελευταίες επιτυχίες του BDS είναι η προσχώρηση σε αυτό της πασίγνωστης Κολομβιανής ποπ τραγουδίστριας Σακίρα, γνωστής στη χώρα της για τις αντικομμουνιστικές της καμπάνιες εις βάρος του επαναστατικού αντάρτικου FARC-EP, η οποία ακύρωσε συναυλίες της στο Ισραήλ λόγω του «απαρτχάιντ» εις βάρος των Παλαιστίνιων.

Ιστορικά το BDS μπορεί να συνδεθεί με τις διακηρύξεις της «Αραβικής Λίγκας» το 1945 η οποία στη συνέχεια επιτέθηκε εις βάρος του νεοϊδρυθέντος ισραηλινού κράτους, περί «μποϋκοτάζ των σιωνιστικών προϊόντων». Αντίστοιχα το ελληνικό παράρτημα πήρε το όνομά του από τον Χασάν Καναφάνι, στέλεχος του «Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης» (PFLP) ο οποίος εκτελέσθηκε σε επιχείρηση της Μοσάντ το 1972, λόγω της εμπλοκής του στη σφαγή στο αεροδρόμιο του Λοντ στο Τελ-Αβίβ, στην οποία μέλη του «Ιαπωνικού Κόκκινου Στρατού», στρατολογημένα από το PFLP, σκότωσαν 26 ανθρώπους και τραυμάτισαν άλλους 80.

Θα πρέπει επίσης να αναφερθεί ότι στις 1/4/1933 οι Ναζί στην Γερμανία ξεκίνησαν μία οργανωμένη εκστρατεία μποϋκοτάζ των εβραϊκών επιχειρήσεων και καταστημάτων με κεντρικό σύνθημα «Γερμανοί προστατεύστε τους εαυτούς σας. Μην αγοράζετε από τους Εβραίους».

Οι φίλοι των Εβραίων στην Ελλάδα και την Ευρώπη και εμείς….

Στην Ελλάδα, όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, το ενδιαφέρον για τον αντισημιτισμό, το Ολοκαύτωμα και τις ρίζες του φαινομένου, σχεδόν αποκλειστικά, παρέμεινε αντικείμενο έρευνας μιας μειοψηφίας ιστορικών και ακαδημαϊκών. Από την πλευρά της ελληνικής παραδοσιακής αριστεράς, μετά την λήξη του εμφυλίου πολέμου δεν έχουμε καμία ένδειξη ότι το θέμα του αντισημιτισμού απασχόλησε τον κόσμο της έστω και επιφανειακά. Η κατάσταση αυτή επιδεινώθηκε και από την στροφή του παραδοσιακού κομμουνιστικού κινήματος, ύστερα και από το περίφημο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ που πλέον και επίσημα, το κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης υιοθετούσε αντισιωνιστικές, φιλοαραβικές θέσεις. Η Ισραηλινο-αραβική σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, σε συνδυασμό με την υποστήριξη της αραβικής πλευράς από τη Σοβιετική Ένωση, πυροδότησε ένα νέο κύμα αντισημιτισμού στους κόλπους της ελληνικής παραδοσιακής αριστεράς. Ωστόσο, στοιχεία του αριστερού αντισημιτισμού στην Ελλάδα και παγκόσμια μπορούν να εντοπιστούν και πολύ νωρίτερα, ακόμα και πριν την περίοδο του μεσοπολέμου. Με το πρόβλημα αυτό είχαν ασχοληθεί και αρκετοί κομμουνιστές, ανάμεσα σε αυτούς ο Ένγκελς, ο Λένιν, ο Μπέμπελ και άλλοι. Ο Ένγκελς σε επιστολή του στη βιενέζικη Arbeiter-Zeitung το 1890 είχε εκφράσει την ανησυχία του για την έξαρση του φαινομένου. Το ίδιο και ο Λένιν την περίοδο της Οκτωβριανής Επανάστασης σε ομιλία του για τον αντισημιτισμό και τα πογκρόμ στη Ρωσία.

Όσο πλησιάζουμε στις εθνικιστικές φιέστες που οργανώνει το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος για την επανάσταση του 1821, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η ελληνική εθνική ιδεολογία συγκροτήθηκε τόσο πάνω στον αντισημιτισμό, όσο και στον αντιμουσουλμανισμό. Η σφαγή του εβραϊκού πληθυσμού στη Τριπολιτσά του 1821 από τους ήρωες και ηρωίδες του ελληνικού έθνους, τα αντισημιτικά πογκρόμ όπως αυτό στη Κέρκυρα το 1891, η αναγκαστική αφομοίωση του εβραϊκού πληθυσμού μετά την κατάληψη της Θεσσαλονίκης το 1912, αλλά και τη μοίρα που επιφύλαξε η συνεργασία των ελληνικών αρχών με τις αντίστοιχες ναζιστικές αρχές κατοχής στην εκτόπιση των Ελλήνων Εβραίων στο Άουσβιτς ξυπνούν μαύρες μνήμες.

Η εθνικιστική υστερία και φασιστικά συλλαλητήρια αυξάνονται με αφορμή τα 200 χρόνια της ελληνικής επανάστασης, το Μακεδονικό και τέλος με το ζήτημα των προσφύγων. Οι επίσημες κρατικές πολιτικές ταΐζουν τον φασιστικό όχλο και ρίχνουν εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες στην απόγνωση και την εξαθλίωση. Οι φασιστικές επιθέσεις, τα ρατσιστικά μπάρμπεκιου, η επικείμενη αθώωση της χρυσής αυγής από τα ελληνικά αστικά δικαστήρια είναι μια πραγματικότητα που συνοδεύει την παραπέρα κρατική καταστολή και επίθεση στις εναπομείναντες εργατικές και κοινωνικές κατακτήσεις που έχει δρομολογήσει η κυβέρνηση. Την ίδια στιγμή, μέλη της ελληνικής κυβέρνησης της Ν.Δ με γνωστό φασιστικό παρελθόν, όπως είναι ο κ. Άδωνις Γεωργιάδης που μαθήτευσε στο πλευρό του ναζιστή Πλεύρη, επισκέπτονται το Άουσβιτς σε μια απόπειρα ξεπλύματος του ιδίου και της κυβέρνησης. Είναι ξεκάθαρο ότι ο ρητορικός φιλοσημιτισμός της κυβέρνησης έχει ως κίνητρο την τακτική συμμαχία με το Ισραήλ που το εργαλειοποιεί για να ενισχυθεί στους ενδο-καπιταλιστικούς ανταγωνισμούς του με την Τουρκία στην περιοχή.

Αλλά και στην Ευρώπη εργαλειοποιείται ο αγώνας ενάντια στον αντισημιτισμό, η μνήμη και η ιστορία. Από την Γαλλία του Μακρόν μέχρι τη Ρωσία του Πούτιν άρχισαν τα κράτη το καθένα για δικούς τους λόγους να “κόπτονται” για τη μνήμη του Ολοκαυτώματος και τον αντισημιτισμό. Το ύποπτο αυτό γεγονός, δεν μπορούμε παρά να το αντιληφθούμε με ιδιαίτερη ανησυχία. Πίσω από τα φιλελεύθερα προσωπεία των σύγχρονων κρατών, τιμωρών του αντισημιτισμού, κρύβονται τα-κρατικά-συμφέροντα-σε-έξαρση καθώς ενεργοποιούνται ενστικτωδώς στο πλαίσιο αποσταθεροποίησης των δυνάμεων της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου. Το Ισραήλ είναι ένα κράτος-κλειδί για την επερχόμενη σύγκρουση. Η συμμαχία με το Ισραήλ, περισσότερο έχει να κάνει με μια προνοητική διαδικασία ισχυροποίησης των διακρατικών σχέσεων, με μια δικλείδα ασφαλούς αναπαραγωγής των εθνικών κεφαλαίων πάρα με μια “νέα συμμαχία” ενάντια στον αντισημιτισμό. Η κρίση που έρχεται, ενέχει και την αποσταθεροποίηση των κρατών-υπερασπιστών, των διακρατικών τους σχέσεων και του φιλελεύθερου προσωπείου τους. Τα “δάκρυα που χύνουν” εκκρίνονται βεβιασμένα, τα επιτελεία των καπιταλιστικών κρατών στηρίζουν την ίδια δομή που παράγει και αναπαράγει τον σύγχρονο αντισημιτισμό. Η υποκριτική τους μεταμέλεια τρέφεται από τη σοκαριστική διάσταση του εγκλήματος, τον θεαματικό χειρισμό του, από το συμφέρον που έχουν να προβάλλουν ένα φιλάνθρωπο και συμπονετικό κράτος. Καταδικάζοντας τα εγκλήματα των ναζί, διατρανώνοντας το «ποτέ ξανά», θολώνουν την όραση μπροστά στα σύγχρονα εγκλήματα που «επιβάλουν» οι μανούβρες του καιρού μας.

Στο κόσμο των εθνο-κρατικών λυκοφιλιών, της αναζωπύρωσης των αντισημιτικών επιθέσεων και την ανυπαρξίας ενός οργανωμένου μαζικού επαναστατικού κινήματος, ο πιο φερέγγυος προστάτης των εβραίων σήμερα είναι το έθνος-κράτος τους, το Ισραήλ. Πρακτικά μιλώντας, το εβραϊκό κράτος, όπως και το ελληνικό, είναι ένας σύγχρονος φορέας δύναμης, ένας εγγυητής της αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Για να διατηρήσει την θεσμική του υπόσταση, για να διατηρήσει την εθνο-κρατική ταυτότητα των Εβραίων και να αποτρέψει την έκπτωσή της στην αφερεγγυότητα της αφηρημένης πολιτικής ταυτότητας, ανταγωνίζεται στρατηγηκά τα μεγάλα οπλοστάσια καθώς αυτά στρέφονται κατά πάνω του

Η υλιστική κριτική του αντισημιτισμού διαφέρει κατά πολύ από αυτή του νεο-φιλελεύθερου και αστικού πολιτικού κόσμου. Γιατί μια τέτοια “κριτική” του αντισημιτισμού από την πλευρά αυτών των πολιτικών δυνάμεων δεν θέλει να πέσει στα βαθιά νερά και να εξηγήσει τι οδήγησε στην εξόντωση των Εβραίων, διότι αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να αμφισβητηθεί ο διαφωτισμός και η καπιταλιστική νεωτερικότητα ως σύνολο. Η κομμουνιστική κριτική του αντισημιτισμού απαιτεί την κατανόηση της καπιταλιστικής νεωτερικότητας, του πολιτισμού της αξίας ως ενιαίο σύνολο. Παραφράζοντας τον Max Horkheimer: Όσοι δεν θέλουν να επικρίνουν τη φιλελεύθερη δημοκρατία θα πρέπει επίσης να σιωπήσουν για τον φασισμό.

Ο καπιταλιστικός πολιτισμός αντιμετωπίζει και πάλι μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις του ύστερα από το τέλος του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου. Τα νεοφασιστικά και τα νεοναζιστικά κινήματα ξαναβρίσκουν τον δρόμο στην επιφάνεια της πολιτικής καθημερινότητας, υπενθυμίζοντάς μας ότι τίποτα δεν τελείωσε το 1945. Επιπλέον, 30 χρόνια μετά την πτώση του τείχους, όπου διάφοροι συνεχίζουν να μας διαβεβαιώνουν ότι ζούμε το τέλος των “μεγάλων αφηγήσεων “και του κομμουνισμού, αυτών που κυριάρχησαν στην πολιτική ατμόσφαιρα τις προηγούμενες δεκαετίες, έχει ωστόσο, ξεκινήσει ήδη ένας νέος κύκλος του ταξικού πολέμου που τους διαψεύδει, από τις Ευρωπαϊκές Μητροπόλεις μέχρι και τη Χιλή. Σε έναν κόσμο γεμάτο αβεβαιότητα για το μέλλον, χρειαζόμαστε και πάλι να εμπλουτίσουμε την κριτική μας ενάντια στο καπιταλιστικό υπάρχον και ακόμη περισσότερο , να οργανωθούμε και να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα προς τα μπρος για το πώς κατανοούμε τη σημερινή περίπλοκη κατάσταση. Ο αγώνας ενάντια στον αντισημιτισμό δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον αγώνα ενάντια στον καπιταλισμό.

Ως κομμουνιστές/τριες με μνήμη θα συνεχίσουμε να πολεμάμε τον αντισημιτισμό από όπου και αν αυτός προέρχεται, ως αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα ενάντια σε κάθε φασισμό, σε κάθε εκμετάλλευση. Ξέρουμε καλά ότι δίχως την βαθιά κατανόηση του αντισημιτισμού και του Ολοκαυτώματος δεν μπορούμε να πολεμήσουμε τον φασισμό. Είμαστε στο πλευρό των Εβραϊκών Κοινοτήτων που σήμερα δοκιμάζονται ξανά μέσα με επιθέσεις, καταστροφές και βεβηλώσεις. Δεν κάνουμε ούτε ένα βήμα πίσω στον αγώνα ενάντια στον ελληνικό φασισμό, τον ελληνικό καπιταλιστικό σχηματισμό, την ιδεολογία του και όποιες απόπειρες αναθεώρησης της ιστορίας. Στεκόμαστε στο πλευρό κάθε καταπιεσμένου μέχρι την ανατροπή αυτού του άδικου κόσμου, μέχρι τον τερματισμό της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Αυτόνομη Πρωτοβουλία Ενάντια στη Λήθη

Κομμουνιστές/τριες με μνήμη – Shades Magazine

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s