Όταν στη Σκάλα πέφτει το σκοτάδι #04 «Ένα αποκριάτικο γλέντι των εθνικά καθαρών στη πλατεία δημαρχείου»


«Στο τέλος δε θα θυμόμαστε τις κραυγές των ρατσιστών εχθρών μας αλλά την απουσία των φίλων μας, όταν παλεύαμε ενάντια στις κραυγές.»

Dr. Martin Luther King

Η πλατεία δημαρχείου κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης

Ο Φλεβάρης είναι ένα μήνας σκοτεινός, ίσως ο πιο σκοτεινός μήνας στη Σκάλα Λακωνίας. Η ζωή της κωμόπολης στη καρδιά του λακωνικού κάμπου, περιορίζεται μονάχα στα πρωινά που οι κάτοικοι βγαίνουν για τα ψώνια της ημέρας ή για μια βόλτα στη λαϊκή κάθε Τρίτη. Τα άλλοτε εμπορικά καταστήματα στη πόλη, στις μέρες μας δεν είναι τίποτα περισσότερο από άδεια κτήρια προς ενοικίαση. Μετά τις 4 το απόγευμα, οι δρόμοι ερημώνουν από τους ντόπιους. Οι μόνοι που κυκλοφορούν είναι οι Πακιστανοί εργάτες γης, που τα τελευταία χρόνια, μετά την μεγάλη απεργία του 2014, ήρθαν ξανά μαζικά στην περιοχή προς αναζήτηση εργασίας στα πορτοκάλια και τις ελιές. Ο Φλεβάρης είναι και αυτός ένας μήνας της αγροτικής σεζόν Ο αριθμός των Πακιστανών εργατών, μόνο στη Σκάλα Λακωνίας, ίσως να ξεπερνά τους 1.000. Όλοι τους είναι άντρες. Πολλοί από αυτούς μάλιστα είναι πολύ νεαρής ηλικίας, ίσως 16 και 17 χρονών. Ο λόγος που δεν βρίσκεις ανάμεσα τους γυναίκες είναι ότι το ελληνικό κράτος τους απαγορεύει να έρθουν στην χώρα με τις οικογένειες τους. Σύμφωνα με το ελληνικό κράτος και ελληνικό κεφάλαιο, οι Πακιστανοί εργάτες γης πρέπει να παραμείνουν φτηνή εργατική δύναμη και αναλώσιμοι. Κοιτάζοντας κάποιος/α τους δρόμους κατά τις 5 το απόγευμα, βλέπει ένα πλήθος από Πακιστανούς εργάτες να γυρίζουν στα σπίτια τους μετά τη δουλειά. Μιλάμε για εκείνα τα σπίτια, όπου οι ιδιοκτήτες θησαυρίζουν, νοικιάζοντας τα με το κεφάλι. Πολλοί από τους εργάτες είναι χαμογελαστοί, άλλοι πάλι φαίνεται να είναι ψόφιοι από την κούραση.

Η εμπορική ζωή της κωμόπολης έχει αρχίσει για τα καλά να εξαρτάται από τους Πακιστανούς εργάτες γης. Μπαίνοντας στο σούπερ μάρκετ που βρίσκεται στο κέντρο της Σκάλας, αργά το απόγευμα, θα δείτε ότι η πλειοψηφία της πελατείας του είναι οι Πακιστανοί εργάτες γης. Μάλιστα, όταν ψάχναμε στα ράφια, ένας από αυτούς προσφέρθηκε με όλη την καλή διάθεση να μας βοηθήσει. Το ένα από τα δύο (το τρίτο έκλεισε πριν λίγες μέρες) σουβλατζίδικο επιβιώνει μόνο και μόνο επειδή κάνουν κατανάλωση οι Πακιστανοί εργάτες. Ήταν δηλαδή και το μόνο που δεν τους έδιωξε όταν αυτοί ήθελαν να παραγγείλουν από ένα σουβλάκι κοτόπουλο. Και λέμε το μόνο, γιατί οι ιδιοκτήτες των άλλων δύο, δεν τους φέρθηκαν με τον καλύτερο τρόπο, ξυπνώντας μας και πάλι μνήμες από το πρόσφατο παρελθόν. Είναι φυσικά βγαλμένοι και αυτοί από την ίδια πάστα, αυτών που μόλις έγινε η σκούπα του ελληνικού κράτους σε βάρος Πακιστανών εργατών χωρίς χαρτιά κατάλαβαν ότι έμειναν δίχως εργατικά χέρια για την συγκομιδή του πορτοκαλιού.

Ο λόγος που γράφουμε αυτό το κείμενο δεν είναι μόνο για να περιγράψουμε την εικόνα της κωμόπολης κατά τη διάρκεια του Φλεβάρη. Αλλά επειδή θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας και ένα ακόμα περιστατικό από εκείνα που έχετε συνηθίσει να διαβάζετε στη σελίδα μας. Την Κυριακή, 23 Φλεβάρη 2020, ο Δήμος Ευρώτα διοργάνωσε ένα γλέντι στη πλατεία Δημαρχείου για τις απόκριες.

Στο κέντρο της πλατείας είχε στηθεί μια ωραία μεγάλη φωτιά και ο Δήμος με την συμβολή διαφόρων μαγαζιών της περιοχής, προσέφερε δωρεάν κρασί και χοιρινό (πάντα) σουβλάκι. Πριν βρεθούμε στο χώρο, πιστεύαμε ότι ελάχιστος κόσμος θα βγει από το σπίτι του για κάτι τέτοιο. Όταν όμως φτάσαμε εκεί, καταλάβαμε αμέσως ότι είχαμε κάνει λάθος. Η πλατεία ήταν κατάμεστη από νοικοκυραίους και κυρίες με κακόγουστα ρούχα που χόρευαν παραδοσιακά τραγούδια. Αμέσως, μας ήρθαν μνήμες από άλλες περιόδους της περιοχής, από εκείνες που μισήσαμε στα νεανικά μας χρόνια. Ενώ το γλέντι είχε στηθεί για τα καλά και ενώ οι ουρές για τα σουβλάκια και το κρασί ήταν ήδη μεγάλες, ήρθαμε μέσα σε λίγα λεπτά για ακόμα μια φορά, μούρη με μούρη, με το πραγματικό πρόσωπο της τοπικής μικροαστικής κοινωνίας. Οι συζητήσεις στα πηγαδάκια που είχαν στηθεί στην πλατεία ήταν οι περισσότερες για την απειλή που μας έρχεται από τα σύνορα, δηλαδή τους «πρόσφυγες εισβολείς». Ύστερα, ήρθε και εκείνο το γεγονός για να δέσει με την υπόλοιπη “γιορτινή”, πάντα ελληνική, ατμόσφαιρα. Αρκετοί Πακιστανοί μετανάστες παρακολουθούσαν το γλέντι από τις γωνίες περιμετρικά της πλατείας. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που ξεκίνησαν να χορεύουν. Όταν κάποιοι από αυτούς δειλά προσπάθησαν να ενσωματωθούν με το πλήθος, επενέβη η αστυνομία που τους απώθησε έξω από την πλατεία. Αμέσως κινηθήκαμε προς το μέρος τους με σκοπό να τους ρωτήσουμε τι συμβαίνει. Όλοι τους φαίνεται ότι ήταν εγκατασταθεί πρόσφατα στην περιοχή, γιατί δεν αναγνωρίσαμε τα πρόσωπα τους. Όταν τους ρωτήσαμε γιατί το έκανε αυτό η αστυνομία μας κοίταξαν καχύποπτα. Δεν περίμεναν ότι τους προσεγγίσαμε με φιλικές διαθέσεις. Σίγουρα δεν έχουν συνηθίσει Έλληνες και Ευρωπαίους να έχουν φιλικές διαθέσεις απέναντι τους. Τους εξηγήσαμε ότι είμαστε με το μέρος τους και ότι είμαστε και εμείς εργάτες κάπου αλλού, ότι παλεύουμε ενάντια στον ρατσισμό και την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ότι ξέραμε ακριβώς τι συμβαίνει στη περιοχή και το πόσο ρατσιστές είναι στην πλειοψηφία τους οι κάτοικοι. Το γλέντι φούντωνε. Η μουσική δυνάμωνε και περισσότεροι Έλληνες κατέφταναν από τα γύρω σοκάκια. Οι “Άλλοι” παρέμειναν στις γωνίες ή εξαφανίστηκαν. Είχε γίνει πια σαφές ότι δεν έχουν καμιά δουλειά αυτοί οι Άλλοι να μπλέκονται με το γλέντι των εθνικά καθαρών. Η αστυνομία άρχισε να μας κοιτάζει και εμάς περίεργα. Δεν βλέπεις συχνά μαυροντυμένους/ες και πολύ περισσότερο άτομα που κάθονται και μιλάνε με τους Πακιστανούς εργάτες. Αφού ανταλλάξαμε λίγες ακόμα κουβέντες και κεράσματα με τους Πακιστανούς εργάτες, αποφασίσαμε να φύγουμε και εμείς σε κάποιο σπίτι για να συζητήσουμε το γεγονός. Την επόμενη μέρα, οι φήμες άρχισαν να οργιάζουν. “Οι Πακιστανοί πείραζαν χθες στο γλέντι τις γυναίκες”. Το γνωστό τροπάρι του κάθε Έλληνα φασίστα και ρατσιστή. Ξέραμε ότι τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια. Περπατώντας σε μια από εκείνες τις γειτονιές εμφανίστηκε ξαφνικά ένα αγροτικό με την καρότσα γεμάτη Πακιστανούς εργάτες. Κάποιοι από αυτούς, χαμογελαστοί, άρχισαν να μας χαιρετούν. Αναγνωρίσαμε το πρόσωπο του ενός που μιλούσαμε χθες το βράδυ.

Αυτόνομη Πρωτοβουλία Ενάντια στη Λήθη

Μάρτης 2020

Υς: Η Αυτόνομη Πρωτοβουλία Ενάντια στη Λήθη έκλεισε φέτος τα 10 χρόνια παρουσίας στη περιοχή. Αυτό εδώ το κείμενο το αφιερώνουμε σε όσους/ες με όλες μας τις δυνάμεις στηρίξαμε και μας στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια. Τους μετανάστες/τριες, τους Ρομά, το κομμάτι εκείνο της εργατικής τάξης που δεν λύγισε μπροστά στην τρομοκρατία του εθνικού κορμού. Σύντομα θα βγάλουμε ένα αναλυτικό κείμενο σχετικά με την ιστορία της συλλογικότητας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s