Με αφορμή την «Ημέρα της γυναίκας». Οι μνήμες από την βία κατά των γυναικών στη Λακωνία δεν σβήνονται.


Η σύζυγος, η μητέρα που είναι εργάτρια, φτύνει αίμα για να εκπληρώσει τρεις ρόλους συγχρόνως: να εργασθεί όσες ώρες και ό άντρας της σε κάποιο εργοστάσιο ή άλλη επιχείρηση, μετά να αφιερωθεί όσο καλύτερα μπορεί στο σπιτικό της και τέλος να φροντίσει τα παιδιά της. Ο καπιταλισμός τοποθέτησε στους ώμους της γυναίκας ένα φορτίο που την συνθλίβει. Την έκανε μισθωτή εργάτρια χωρίς να μειώσει τις ευθύνες της σαν νοικοκυράς και μητέρας. Βρίσκουμε λοιπόν τη γυναίκα να συνθλίβεται κάτω από το τριπλό αβάσταχτο φορτίο της, πνίγοντας συχνά πριν καλά-καλά αρθρώσει την κραυγή του πόνου και μη μπορώντας να καταπιεί τα δάκρυα που ανεβαίνουν στα μάτια της. Τα βάσανα ήταν πάντα το ριζικό της γυναίκας, αλλά ποτέ η μοίρα της δεν ήταν τόσο σκληρή όσο σήμερα αυτή των εκατομμυρίων εργαζομένων γυναικών κάτω από τον καπιταλιστικό ζυγό, ενώ η βιομηχανία βρίσκεται στην περίοδο της μεγαλύτερης ανάπτυξής της.

– Αλεξάνδρα Κολοντάι

Η σημερινή ημέρα δεν είναι μια μέρα γιορτής όπως την παρουσιάζουν οι κυρίαρχες πολιτικές των καπιταλιστικών κρατών.Η σημερινή ημέρα έχει συνδεθεί με τους αγώνες για χειραφέτηση του γυναικείου κινήματος σε ολόκληρο τον κόσμο. Παρά τις προσπάθειες ενσωμάτωσης του φεμινιστικού κινήματος μέσα από τις ατζέντες της καπιταλιστικής κυριαρχίας, παρουσιάζοντας τη γυναικεία χειραφέτηση ως μια υπόθεση που έχει να κάνει μόνο με την θέση της στα πόστα των επιχειρηματικών ομίλων και την παραγωγικότητα της γυναικείας εργασίας, οι ταξικοί και ενάντια στις διακρίσεις αγώνες, των γυναικών και όλων αυτών των αποκλεισμένων υποκειμένων που συνεχίζουν να ζουν στο περιθώριο των κοινωνιών συνεχίζονται. Οι αγώνες ενάντια στον σεξισμό, την κουλτούρα του βιασμού, στους χώρους εργασίας, αλλά και κοινωνικοποίησης παραμένουν επίκαιροι. Οι αγώνες του γυναικείου κινήματος για τις εκτρώσεις στη Πολωνία, την Αργεντινή και αλλού στον κόσμο είναι ένας φάρος για όλες και όλους μας.

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για τους βιασμούς, οι γυναικοκτονίες, η δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου, τα χιλιάδες άτομα που παραμένουν στη σκιά ζητούν ακόμα εκδίκηση. Φέτος στη Λακωνία δεν έχουμε το γνωστό πανηγύρι για τη Μέρα της Γυναίκας όπως την υποβιβάζουν την σημερινή ημέρα τα τοπικά ΜΜΕ και διάφοροι πολιτιστικοί σύλλογο της περιοχής λόγω των μέτρων απαγόρευσης για τον κορονοϊό. Τρέμουμε και μόνο στην ιδέα του τι μπορεί να συμβαίνει στα σπίτια σε συνθήκες εγκλεισμού με την ενδοοικογενειακή βία.

 Στη Λακωνία η κουλτούρα του βιασμού και η σεξιστική βία είναι παντού. Οι μνήμες από τη γυναικοκτονία και του βιασμού ενός κοριτσιού από ένα παπά στη Μάνη είναι ακόμα νωπές. Η στοχοποίηση παλιότερα μεταναστριών που δούλευαν σε μπαρ της Σκάλας Λακωνίας, η βία σε σπίτια και οικογένειες που παραμένουν καθημερινό φαινόμενο στο νομό είναι επίσης επίκαιρα ζητήματα που πρέπει να απασχολήσουν κάθε κομμουνιστή και κομμουνίστρια. Όπως γράφαμε και σε παλιότερο κείμενο: Οι συνθήκες στις οποίες δομήθηκαν οι παραπάνω (και όχι μόνο) έλληνες, μάτσο «σωστοί άντρες» , σύζυγοι και νοικοκυραίοι είναι λίγο πολύ γνωστές σε όλους/ες. Η σεξιστική λεκτική βία στη Λακωνία της μικρής και μεγαλύτερης αγροτικής ιδιοκτησίας, όπως και στην υπόλοιπη χώρα, είναι δεδομένη και πάει πακέτο μαζί με τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά της ιδεολογίας της εθνικής λαϊκής κοινότητας. Κανένας βιασμός δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, μια πράξη που εγγράφεται αποσπασματικά στα σώματά των θυμάτων. Δε συμβαίνει κάτω από ειδικές συνθήκες, ούτε οι βιαστές είναι κάποια ειδική κατηγορία. Στο δημόσιο λόγο χαρακτηρίζονται ως «δράκοι», αλλά στη πραγματικότητα είναι άντρες καθημερινοί: πατεράδες, σύζυγοι, γείτονες. Μέσα σ’αυτή τη διάχυτη ελληνική κουλτούρα του βιασμού αυτοί οι άντρες εκπαιδεύονται στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα γήπεδα, στα καφενεία, στα μπουρδέλα, όπως και στα δικά μας τα «κωλόμπαρα». Εκπαιδεύονται επίσης μέσα από τα ίδια τα μέσα της πολιτιστικής βιομηχανίας και του ίδιου του εμπορεύματος. Η εμπορευματοποίηση του γυναικείου και αντρικού σώματος, τα πρότυπα και οι ίδιες οι εικόνες της πολιτιστικής βιομηχανίας συμβάλουν σε αυτήν την κατεύθυνση. Όλοι/ες μας έχουμε μεγαλώσει μέσα σε αυτή τη κοινωνία και λίγο πολύ κουβαλάμε τις εικόνες της. Γιαυτό πρέπει να γίνει δική μας υπόθεση να μιλήσουμε για τα δικά μας όρια, για τα δικά μας βιώματα, ακόμα και για τις δικές συμπεριφορές. Η λύση δεν είναι απλά να κουνάμε το δάκτυλο σε άλλους, αλλά να γυρίσουμε και να δούμε τους ίδιους μας τους εαυτούς στον καθρέφτη. Αυτό βέβαια το ξεχνάνε αρκετοί μεγάλοι «αντισεξιστές» του χώρου και όχι τυχαία βέβαια. Οι κομμουνιστικοί πυρήνες μας και οι οργανώσεις μας, πρέπει να γίνουν εργαστήρια αυτοκριτικής και αποδόμησης παραβιαστικών και άλλων συμπεριφορών και πολύ περισσότερο εργαστήρια υλιστικής κριτικής πάνω σε αυτά τα ζητήματα, ειδικά τώρα μια συγκυρία που επικρατεί η σύγχυση.

Η κυρίαρχη ιδεολογία βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε κάθε πλευρά της καθημερινότητας των γυναικών στη Λακωνία. Η εσωτερίκευση της γυναικείας καταπίεσης, η υποτέλεια των γυναικών σε μια σκληρή πατριαρχική επαρχία  κάνει πολλές φορές κόλαση τη ζωή τους στη περιοχή. Εργαζόμενες σε μπαρ και καφενεία έχουν να αντιμετωπίσουν τα επιθετικά βλέμματα των αντρών, μετανάστριες εργαζόμενες έχουν να αντιμετωπίσουν μικρές και μεγαλύτερες παρενοχλήσεις. Δεν είναι λίγα τα περιστατικά βιασμών και σεξουαλικής κακοποίησης που έχουν δει το φως ή άλλα που δεν το είδαν ποτέ. Ποιος/α θα ξεχάσει την ιστορία με τον βιασμό στα γραφεία των νεοναζί της χρυσής αυγής στη Σπάρτη. Ποια/ος θα ξεχάσει τις περιπτώσεις κακοποιήσεων γυναικών στο σπίτι και άλλες μικρότερες ή μεγαλύτερες ιστορίες που όσοι/ες ζουν εδώ έχουν σίγουρα ακούσει. Ποιος/α επίσης θα ξεχάσει ακόμα και δολοφονίες γυναικών στη Λακωνία. Η κουλτούρα του βιασμού και η σεξιστική βία διαπερνά όλο το πολιτικό φάσμα, αναπαράγεται παντού ακόμα και στους κινηματικούς χώρους και μάλιστα τις περισσότερες φορές παραμένει αόρατη.

Ένα σύγχρονο κομμουνιστικό πρόγραμμα θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα κριτικό απέναντι σε αντιλήψεις για ένα αρρενωπό βιομηχανικό προλεταριάτο που καλείται να κάνει την επανάσταση. 

Όταν λέμε εργατική τάξη δεν εννοούμε το αρρενωπό, «λαϊκό» υποκείμενο που αντανακλάται στις περισσότερες οργανώσεις της αριστεράς και του αναρχικού χώρου. Αντιθέτως, εννοούμε όλα τα υποκείμενα τα οποία όχι μόνο πουλούν την εργατική τους δύναμη, όχι μόνο παραμένουν στην εξαθλίωση και την ανεργία, αλλά στη σημερινή καπιταλιστική κρίση απειλείται η ίδια τους η ύπαρξη. Δεν θα μπορούσαμε να αφήσουμε έξω από την εργατική τάξη τα γυναικεία υποκείμενα, τους σεξεργάτες/τριες και τα lgbtq+ άτομα, τα οποία εκτός από την εκμετάλλευση που αναφέραμε έχουν να αντιμετωπίσουν και την διάχυτη ομοφοβική-σεξιστική βία. Μετανάστριες και μετανάστες που το σύγχρονο καπιταλιστικό κράτος τους αρνείται οποιαδήποτε ιδιότητα του πολίτη στο εσωτερικό αυτών των εθνικών σχηματισμών. Με άλλα λόγια μιλάμε για όσες και όσους δεν έχουν ελληνικά χαρτιά και τις θηλυκότητες της εργατικής τάξης οι οποίες εκτός από την διάκριση των μισθών έχουν να αντιμετωπίσουν την, αόρατη στα αρρενωπά υποκείμενα, σεξιστική βία από το λεωφορείο μέχρι το δρόμο για την εργατική κατοικία.

Αν και το κυρίαρχο δόγμα σήμερα της νεοφιλελεύθερης γυναίκας είναι αυτό της πετυχημένης στη δουλειά, με το όμορφο κατασκευασμένο σώμα στο γυμναστήριο και φυσικά η άρνηση της πυρηνικής οικογένειας, υπάρχει και η εργάτρια γυναίκα η οποία πουλά την εργατικής της δύναμη διπλά (δουλειά και σπίτι-νοικοκυριό). Συμμετέχουμε και καλούμε στις πορείες για την 8 Μάρτη και κάθε άτομο να κάνει το ίδιο. Ειδικά σήμερα που το ελληνικό καπιταλιστικό κράτος συνεχίζει με περισσότερη βία και καταστολή. Να την σπάσουμε στη πράξη. 

Αυτόνομη Πρωτοβουλία Ενάντια στη Λήθη – Κομμουνιστές – τριες με μνήμη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s